Archief voor de ‘BN-er’ Categorie

Zorgen

Geplaatst: 2 maart 2018 in actualiteit, afscheid, BN-er, cultuur, DWDD, folklore, media, tradities, zorg

3977.w270.r270-151.722f4c4Als een prominente Nederlander of iemand die daar zielsgraag voor doorgaat het loodje legt, moet de betreffende coryfee op passende wijze uitgeluid worden. Daar zijn we goed in.
De plek bij uitstek daarvoor is DWDD. Het dagelijkse babbelprogramma dat ons in de uitloop van de warme prak weer even op alle gevoelige thema’s bijpraat. Je kunt er je nieuwste muziekalbum of theatervoorstelling promoten. En komt je kakelverse literaire oprisping door de ballotage van de redactie en schopt het ’t bij de doordraaiers tot boek van de maand dan ben je spekkoper.
Bij het verscheiden van ‘onze’ Mies was er afgelopen week een illuster gezelschapje opgetrommeld om deze icoon, op wie ook ik in mijn jonge jaren heimelijk verliefd was, op passende wijze uit te zwaaien.
Dat verdiende Mies.
Vaste verschijning te midden van de necrologiespecialisten was onze nationale uitluider Jeroen Krabbé. Ten prooi aan de grootste innerlijke twijfels die hij minutenlang met ons deelde (wie was hij eigenlijk wel om zo maar aan te schuiven bij de Freken en de Marc-Marie’s?) had hij de knoop uiteindelijk door gehakt.
Hoezo twijfels?
Hoewel hij ergens tussendoor weliswaar quasi bescheiden lispelde ‘Maar het gaat niet over mij’, grijpt deze ijdeltuiterige adonis al sinds mensenheugenis nagenoeg iedere gelegenheid aan om te benadrukken dat ie, gezien z’n diepe vriendschappen met jan en alleman, eigenlijk onmisbaar is in dit soort situaties.
Helder op m’n netvlies staat onder andere nog immer het schaamteloze en genante gekoketteer met z’n unieke relatie met onze prinselijke prijsneuker. Een vriendschap waar je met de kennis van nu misschien maar beter niet zo trots op kunt zijn.
Maar als de camera’s snorren is geen zee Jeroen te hoog.
Intussen maak ik me ernstig zorgen.
Wat als Jeroen uiteindelijk zélf de pijp uit gaat?
Wie komt er dan publiekelijk met een batterij anekdotes een traantje wegpinken bij Matthijs?

Ik bied me aan.
Heb hem een paar keer ontmoet. Althans we verkeerden in dezelfde ruimte.
Een gezonde basis lijkt me, voor een diep doorleefde empathische bijdrage waarmee ik de talkshow van de man die niet te porren was om de kwijnende Late Night van Umberto over te nemen, net dat tandje meer meegeef
En dan natuurlijk meteen maar, we pakken even goed door, als Tafelheer.
Ik ben er klaar voor.
Hoe oud is Jeroen eigenlijk?

Sportzomer

Geplaatst: 1 augustus 2016 in actualiteit, afscheid, BN-er, sport, Sportzomer

Radio-1-Sportzomer-2016
Als toerfietser met een oortje hang ik voor de broodnodige verstrooiing voornamelijk aan NPO Radio 1.
Sportzomer dus.
Verguisd en aanbeden. Zo gaat dat bij ons als de zendercoördinator vitale inhoudelijke beslissingen neemt. Vanaf 10 juni is het al raak. Aan aansprekende evenementjes deze zomer geen gebrek.
Momenteel is het een beetje komkommertijd. De Tour de France is uitgeklommen. En het sportloze gaatje richting het feestje in Rio waarmee men een maandje onder de pannen hoopt te zijn , moet overbrugd worden.
Buikpijntijd voor de redactie.
Grote sportevenementen regisseren zichzelf.
Maar hoe vul je zo’n live-loze periode?
De emancipatie heeft bij de Publieken op 1 trouwens indrukwekkend toegeslagen. Van 9.30 tot 18.00 zijn het zonder uitzondering vrouwen die ons op sleeptouw nemen. Ghislaine Plag, Willemijn Veenhoven en Suzanne Bosman. Immer opgewekte, goedgebekte vakvrouwen die op niet mis te verstane wijze de indruk wekken dat het allemaal behoorlijk booming is wat ze te bieden hebben.
Absolute smaakmakers in het aanbod van stuitende overkill aan sportieve non-informatie zijn de vaste gasten E-E-E-rben W-W-W-Wennemars en Mart Smeets.
Het gaat werkelijk nergens over.
Zeg ik als sportliefhebber.
Wennemars, de oud-schaatser, een positivo pur sang, mag elke dag stijf van de adrenaline op bezoek bij een Nederlandse Olympiaganger. Zijn enthousiasme is tranentrekkend. Vanmorgen waren de handboogschutters aan de beurt. In sportcentrum Papendal. Nou heb ik helemaal niks met die sport. Maar ik laat me, als er een kilometerslange saaie polderweg onder m’n wielen doorglijdt, graag verrassen. De pijl-en-boog-jongens hebben er een speciale, op hun topsport toegespitste accommodatie liggen.
Wennemars: -Hoe heet nou zo’n baan?
Antwoord: -De handboogbaan (..)
Kijk, zoiets schiet op.
Wennemars: En wat is nou de bedoeling?
Antwoord: Je hebt een stel pijlen en die probeer je allemaal in het hart van het blazoen te schieten.
Ik ben maar een bakkie gaan doen aan de voet van de Amerongse Berg.

Een uurtje later bleek het ego Mart aangeschoven te zijn bij Suzanne Bosman. Arme Suzanne. Ze is een uiterst vlotte prater die daarnaast ook uitstekend kan improviseren. Het was vechten tegen de bierkaai. De na een glanzende carrière wat uitbollende Mart is al een jaar of vijf aan een eeuwigdurende afscheidstournee bezig. Afscheid nemen is een beetje sterven. Hij kan er geen genoeg van krijgen. En dat zal Suzanne weten. Als Mart spreekt dan zwijgt de presentatrice. En heb, hoe ter zake je vragen ook zijn, niet het hart de oude meester te onderbreken. Hij lult z’n immer fors geëxalteerde sportriedeltje spijkerhard door alles heen.
Volgende week mag hij naar Rio.
Van z’n baas moet hij sokken dragen.
Tegen de muggen, begrijp ik.
Zoiets ongeveer.
Ik heb m’n MP3-speler maar aangezet.
Dire Straits.
M’n gemiddelde schoot omhoog.

CdgDKclWoAA-cn-Van top tot teen getattoode foeballers met hun debiele kapseltjes en veelkleurige, geile schoentjes hebben hun dingetjes prima op orde. De zaakwaarnemers en mediatrainers begeleiden zich het schompes om de omhoog gevallen sneuneuzen naar hun miljoenencontracten bij de Europese multinationals te pamperen Allemaal op hun dertigste de schaapjes op het droge. En haal het niet in je hersens om hun vet geld opleverende beeltenis te gebruiken voor eigen gewin. Je krijgt Vrouwe Justitia onverbiddelijk over je heen.
Portretrecht.
In de schappen van onze Naardense Appie trof ik gisteren tot m’n verbijstering het grijnzende gelaat aan van de man die ik ongeveer als laatste verwachtte tussen de Wesleys, de Daleys en de Memphissen.
Op de stroopkoekjes van Punselie.
De Bussumse emeritus hoogleraar Herman en stroperigheid zijn amper te associëren grootheden. Tijdens m’n studie Nederlands ontraadselde hij voor mij op onnavolgbare wijze de literatuur van de Middeleeuwen. Zijn colleges waren pure theaterstukjes die nog immer kraakhelder op m’n netvlies staan. En als er een simpel itempje is dat ook maar enigszins gelinkt zou kunnen worden aan ons nationale volksgevoel dan mag hij daarover in DWDD met een adhd-achtige toewijding los gaan. En zie die verbale tsunami dan maar eens te stoppen.
De stroopkoekjes komen uit Gouda, sinds 1872 de bakermat voor dat soort versnaperingen. Gouda beschikt ook over een museum waar momenteel een Erasmus expositie loopt. Erasmus en Herman? Dat zal het zijn.
Privé kom ik de pretprofessor regelmatig tegen.
Op die verjaardag volgende week heeft hij wat mij betreft wel wat uit te leggen.