Archief voor augustus, 2017

sisters

NaarderNieuws, in korte tijd uitgegroeid tot ‘de Telegraaf onder de regionale bladen’, pakt deze week stevig uit.
Grote consternatie over de paddenstoelen rond de Vesting.
Giftig?
Kom op zeg!
Een simpel snoepwandelingetje met m’n logeerhond Loes over de wallen, zo ontdekte ik, staat garant voor een potje hallucineren waar je niet van terug hebt. Loes helemaal uit d’r dak.
Het Trimbos Instituut heeft de handen inmiddels vol aan het kalt stellen van de verzamelde Naardense horeca-eigenaren die massaal te hoop lopen op de Lange en de Korte Bedekte Weg om het geestverruimende  spul te scoren.
Een welkome (en gratis) uitbreiding van hun assortiment.
Eén simpel shotje en Sint Nicolaas of Sint Joris (die van de draak) op de expositie ‘Heiligen over de vloer’ (kunstwerken  van cursisten van ene Herman Tjepkema) komen voor jou in de toko van Marlo op ongekende wijze tot leven.
En ook de zwaar doorgesnoven spuitgasten van de Naardense formatie Army Sisters, ooit als grap begonnen, hebben eenmaal in de ban van de toegeslagen geestverruiming plechtig beloofd een échte grap van hun toch al zwaar psychedelische tripjes te maken.
De liedjes uit de jaren 30/40 gaan op de schop. Het repertoire van de Rolling Stones, toch waarachtig jongens die in hun toptijd de spuit kwistig wisten te hanteren, wordt wagenwijd opengetrokken.
De revival van ‘Brown Sugar’ lonkt.
Over het daarbij fittende uniform wordt ernstig nagedacht.
En dat is nog maar een begin.
Allemaal rete actueel. Want het plaatselijke sufferdje, dat de dames deze week uitgebreid laat uitlekken over hun zangkunsten miste deze primeur.
In datzelfde periodiekje blijkt ons aller VVV-coördinator Niels Udo ook al geknabbeld te hebben aan de verboden vruchten. Hij hallucineert ons historische stadhuis naar een museum. Maar we mogen er, als het aan hem ligt, godzijdank blijven trouwen
Ook de jeugd pikt z’n portie mee. Verbeeld ik het me nou of zijn de timmerwerkjes op het Vestingeiland dit jaar stukken geïnspireerder en creatiever dan in de voorgaande 49 jaren?

Het gemeentebestuur blaast z’n eigen partijtje zinsbegoocheling intussen  vrolijk mee. Paddo’s laten de vroede hersenen waarnemingen doen die er helemaal niet zijn. Althans ze worden anders beleefd. Of denken ze serieus dat ze de Zilveren Legpenning die vorig jaar om deze tijd beloofd was aan die Naardense Olympische zwemjongen daadwerkelijk uitgereikt hebben?
Ik zweer je: het blijft vanaf nu nog lang onrustig in Naarden.

foto: NaarderNieuws

nee-ja-sticker

Gisteren voor het eerst van m’n leven geflyerd.
Voor het goede doel.
Een cultureel doel in mijn geval.
De Benefiet voor theater deMess in Naarden Vesting op vrijdag 8 september in SPANT!
In de sector ongeadresseerd drukwerk, waar nogal wat Naarders een schijthekel aan hebben, zo ontdekte ik.
In mijn jeugdige overmoed had ik me de intrinsieke saaiheid van een Goois villawijkje in de maag laten splitsen. Het vooruitzicht van een barre overlevingstocht over eindeloze oprijlanen die overwonnen moesten worden, stemde tot niet al te grote vrolijkheid. Maar waar heb ik het als verwoed toerfietser eigenlijk over?
Het grote mes hoefde er niet op. Want ten gerieve van het bezorgvolk heeft nagenoeg alles wat tot welgesteld Naarden behoort zo’n groen, kunststof busje aan de straat geposteerd. Zonder uitzondering met een stroef draaiend deksel waardoor ik beide handen nodig had om m’n gewichtige boodschap naar binnen te laten glijden.
Allemaal voor het goede doel.
In zo’n yuppenparadijs met twee cabrio’s op de oprit stond een weldoorvoede veertiger (ik wist niet dat geruite broeken nog bestonden) mijn werkzaamheden ten behoeve van de culturele gemeenschap met een flink portie argwaan gade te slaan.
Of ik helemaal besodemieterd was:
-Ken je niet lezen?
Dat geringschattende getutoyeer.
De snotneus kon m’n zoon zijn.
De tijd dat ik als docent Nederlands qua taal de wereld had te verbeteren, ligt al mijlenver achter me.
Wat ironie dan maar?
Hoewel?
-Ik vrees dat mijn missie inderdaad niet aan ‘U’ besteed is.

M’n volgende stapeltje ga ik ’s nachts bezorgen. Zeker weten.
!cid_797A0FD9-77C0-4675-9608-5058A5CFA3E3@local.png

20170803_103216

Om m’n door de fusie te grabbel gegooide Naardense identiteit te bevestigen scroll ik dagelijks door de Facebooksite Naardenezen. Veel historisch materiaal. Om je vingers bij af te likken. Al moet ik er meteen bij zeggen: als sommige plaatjes voor de honderdste keer langswapperen, komt de sleet er wel enigszins op.
Een schaamteloos chauvinistisch bolwerkje ook. De prachtig opgekalefaterde vesting is sommigen die hardnekkig zweren bij de ouwe meuk van weleer een doorn in het oog. Voor veel mensen heeft nostalgie de functie grip te krijgen op het huidige leven. Op Naardenezen lijkt de onstilbare hang naar tijden dat het hier een ouwe maar wél overzichtelijke troep was, te overheersen. Onze kerktoren is daarbij een anker in barre tijden. Iedere landschappelijke vereeuwiging  van de Minaret van Marlo, hoe dramatisch soms ook scherp gesteld,  mag rekenen op massale bijval. Dondert niet of de horizon scheef staat. Complete familiealbums worden apetrots binnenstebuiten gekeerd. Spruitjesgeur.

2016 was het jaar van Cas de Bruijn. Een hype. Hij zal het vanaf z’n roze wolk allemaal tevreden gadeslaan. Net als Pouwtje van de snoep. Dit jaar steelt de Kraai de show. Niet het live and kicking exemplaar dat nog steeds een kolerezooi maakt van de laatste vuilniszakken langs de stoeprand. Nee de Naardenees anno 2017 komt geheel aan z’n gerief met de uit plastic opgetrokken artificiële versie. Kan het kitscheriger?

Voor buurman Herman wil ik een uitzondering maken. Een nijver stukje huisvlijt, die windwijzer met de hier alom geadoreerde gevederde vriend. Zojuist bevestigd aan het eind van z’n waslijn. Geeft een extra dimensie aan de schier eindeloze optocht onderbroeken op maandag.

DGVQtkAVoAA1x5C-1024x683

Als je af moest gaan op het cynische commentaar vooraf van de voetbaljongens die het allemaal zo verschrikkelijk goed weten, stond ons met het EK voor vrouwen zo ongeveer een onvervalst paralympisch evenementje te wachten. In het fruitmandje van de Van Hanegems en de Waterreuzen werden appels op stuitende wijze vergeleken met peren.
Veel fiducie had ik er, eerlijk is eerlijk, ook niet in. Maar na één wedstrijd van onze oranjeleeuwinnen was ik om. Ik heb ze allemaal van het begin tot het eind gezien.
Een verademing vergeleken bij de intrinsieke saaiheid van het impotente breedtevoetbal van het Ajax onder Frank de Boer. Wegduttend op de bank voor de tv waan  je je langzamerhand het object van de palliatieve mantelzorg die ons onder regie van corrupte organisaties als de UEFA en de FIFA meedogenloos naar de uitgang leiden. Volgevreten profs met dollartekens in hun ogen en met een ‘marktwaarde’  van een dikke 200 miljoen die in hun narcistische zelfoverschatting meer belangstelling hebben voor dure bolides, een lichaam vol tattoos, bizarre kapseltjes, geile schoentjes, extravagante uitdossingen en ingestudeerde debiele dansjes na een doelpunt. Maar een lekker potje voetbal?
Een pass in de breedte was er bij onze meiden amper bij. Op een tikkie terug leek de doodstraf te staan.
Naar voren!!
Opeens weten we weer wat een rush langs de lijn is.
En bovenal: voetbal is weer een teamsport. Meerrrrrrrr graag.