Fine

Geplaatst: 10 mei 2017 in afscheid, crisis, geluk, Naarden, persoonlijk, relaties, zorg

24150_schipbreuk_detail

‘Dat er al een half jaar niet meer geneukt wordt, is nog tot daar aan toe. Maar …..’
Ik stond op het punt m’n espressootje op het terras van het Naardense etablissement Fine af te rekenen. Met een riant uitzicht op een ranzig inkijkje in het relationele leed dat zich vermoedelijk ergens in een doorzonwoning in het Componistenkwartier van Divorced City afspeelt, besloot ik likkebaardend tot een tweede.
M’n gebrek aan belangstelling veinzend, dook ik nog iets verder achter m’n krant.
Een truttig Pouw-ensemble. Daaronder de in zwarte fashion panty gehulde, iets te volumineuze onderdanen, uitmondend in afgetrapte Ballerina’s. Het schrille contrast met de woordkeuze van haar openingsquote kon amper groter zijn. De mascara was op de golven van haar opkomende tranen op weg naar haar mondhoekjes. Emotionele incontinentie. De rooie vlekken in haar hals accentueerden nog eens extra de onmiskenbare ernst van de situatie.
Vriendin, een masker van ingetogenheid, wachtte vol empathie af.
Vriendinnen zijn er om je sores mee te delen.
Ze had, cum laude afgestudeerd, die ontluikende carrière van haar toch gvd niet ingeruild voor een fletse deeltijdbaan om vervolgens, met twee koters in de lagere school leeftijd, enkel en alleen meneer op z’n wenken te bedienen?
Die vuilniszak wil ie dan nog wel aan de straat zetten. Nog te beroerd om op z’n tijd ook eens een wasje te draaien. Maar ruim dan tenminste die eeuwig rondslingerende onderbroeken en sokken op! Het zijn toch niet alleen háár haren die ze wekelijks uit het doucheputje moet peuteren? En wie peest zich een paar keer per week de kolere om de kids naar de hockey-, de tennisclub en ander vertier te brengen?
Op de fiets. Want René heeft de auto.
Ze deed er nog een schepje bovenop: En nou was ie ‘m in de Koningsnacht, zonder ook maar iets van democratisch overleg, naar Amsterdam gepeerd. Met vrienden. God mag weten wat die mannen daar uitvraten. En de volgende dag nog te brak om z’n nest uit te komen. Stond zij urenlang te blauwbekken bij die oubollige kinderspelen waar die twee van haar niet weg te branden waren.
Geen greintje aandacht voor haar. Maar die botergeile buurvrouw hoefde maar even aan de horizon te verschijnen of…..
Naar de rest van haar verhaal kon ik fluiten want twee onvervalste, meer dan luidruchtige vestingyuppen die overduidelijk elders al stevig ingedronken hadden, schoven bij het tussenliggende tafeltje aan voor de lunch. Ik moest het er mee doen.
Die cliché riedel over vuilniszakken, onderbroeken, sokken, doucheputje en hockeyclub kwam me al te bekend voor. Voor de rol van de buurvrouw in het geheel en wie weet de verdere uitdieping van het thema (povere) seks was ik zielsgraag even blijven zitten.
Het bootje van Pouwtje verkeert in zwaar weer, dat was duidelijk.
Was het toeval dat ze voor het verhaal over de teloorgang van haar huwelijksgeluk uitgerekend de symboliek van het hellende vlak van het Fine-terras bij de brug aan de Oude Haven uitverkoren had?
En als we het dan toch over Fine hebben.
Ben je een beetje ingevoerd in het Naardense dan spreek je het natuurlijk uit als fain.
Maak je er echter fiene van, op z’n Italiaans, dan geeft dat het eind van een muziekstuk aan.
Finito, einde oefening, kappen met die handel dus.
En daarheen leek Pouwtje hard op weg.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s