Benieuwd hoe LuckyTV er mee aan de haal gaat

Geplaatst: 27 december 2016 in actualiteit, kerstboodschap, theater, zorg

willem-alexander-pleit-in-kersttoespraak-redelijkheid

De met afstand beste spreekbeurt die ik, en dit keer zonder professioneel geveinsde belangstelling, ooit aanhoorde, was die van een 12-jarige diabetespatiënt. Het moet zo’n 20 jaar geleden zijn geweest.  De bel maakte na vijftig  boeiende minuten een abrupt einde aan z’n superbe voorstelling, verluchtigd met allerlei aanschouwelijk materiaal waaronder een heuse routineuze injectie.
Erik speelde een hoofdrol in mijn duivels plan. Als docent Nederlands aan een Naardense scholengemeenschap scande ik aan het begin van het jaar de nieuwe lading brugpiepers. Na de gewenningsperiode zou het er vroeg of laat geheid van komen.
En mijn verbale wonder Erik zou daarbij het spits afbijten.
De spreekbeurt.
Ik was daar behoorlijk streng in. Bij mij kwam je, zo nam ik me ieder jaar weer voor,  niet aan boord met afgekloven itempjes als ‘Me Poes’, ‘Me Cavia’ of ‘De Olifant’. Tien minuten luisteren naar een uit het hoofd geleerd, gortdroog lulverhaaltje uit de encyclopedie? Dat bovendien vaak in de groepen zes, zeven en acht  van de basisschool al uitgebreid uitgekauwd was? Ik zag met al m’n expertise die bui al weer hangen. En de uiterst sympathieke klasgenootjes mochten zich dan ten behoeve van het slachtoffer na afloop storten op een diarree van empathische vragen, wat betreft de cavia viel daar wat mij betreft niks wereldbestormends van te bakken.
Nee ik wilde beleving, improvisatie. Een verhandeling over een pakkend onderwerp? Mij best. Zo lang het spiekpapiertje op tafel maar niet meer dan een paar steekwoorden telde. Maar liever natuurlijk een korte inleiding over een voor iedereen interessant onderwerp, afgesloten met een stelling. Waarna mijn uiteindelijke beoordeling van de eloquentie bepaald werd door het daarop volgende gesprek met de klas.
Eerlijk is eerlijk, een beetje slap lullen achter je veilige tafeltje te midden van 30 leeftijdgenootjes is voor de meesten een eitje. Maar sta je eenmaal voor het front van die zestig ogen, dan is dat voor de grootste bek gans andere soep. Op de beroemde ‘tafeltjesavonden’ heb ik het uit de monden van talloze meelevende ouders moeten horen: Slapeloze nachten. En menig slachtoffer moet zich op de ochtend voor de proeve van bekwaamheid volledig leeg gescheten hebben van nervositeit.
Ik nam Erik, die ik inschatte als een spreker van het betere rolmodel, een week van te voren even apart om de puntjes op de i te zetten. Het door hem opgegeven onderwerp was er naar. Ik zou absoluut niet teleurgesteld worden in mijn torenhoge verwachtingen. Hij zou als eerste deelnemer de toon zetten voor een serie spreekbeurten die z’n weerga niet kende.
Psychologisch gezien zaten daar natuurlijk wat haken en ogen aan. Het door mij na afloop op z’n verdiende voetstuk gesleurde knaapje zou ook zo maar iedere lust tot evenaring van die prestatie door z’n klasgenoten in de knop kunnen breken. ‘Dat kunnen wij nooit’. Maar ik verzekerde hen dat ik met 10% van Erik’s prestatie al heel tevreden zou zijn.
Psychologie van de kouwe grond dus.
De wens bleef, op een handvol gunstige uitzonderingen na, een onderwijscarrière lang de vader van de gedachte.

De kerstboodschap van onze vorst laat ik al jaren voor wat ie is. Van zijn Urbi et Orbi (en ook die plichtmatige jaarlijkse troonrede) word ik doorgaans niet warm of koud.
Dat ligt helemaal aan mij.
Zondag heb ik ‘m twee keer gezien.
Live mét en nog een keer in de herhaling zónder geluid.
Vooral die tweede leverde een onthutsend beeld op.
Met weemoed moest ik terugdenken aan mijn Erik van twintig jaar geleden.
Laat ik meteen zeggen: inhoudelijk was het verhaal van de koning bepaald niet verkeerd. Zeker voor iemand over wiens z’n bloedeigenste vrouw ooit ‘een beetje dom’ in de mond nam.
Daar zijn vermoedelijk wel een paar subtiele tekstschrijvers aan te pas gekomen.

-Beleving is werkelijkheid, hoor je vaak. Maar het fundament van het dagelijks leven wordt drijfzand als beleving het zicht op de werkelijkheid verdringt.
-Wie twijfelt over de toekomst idealiseert vaak het verleden.
-Zoekend naar zekerheid graven groepen zich in hun eigen gelijk in. Dat maakt een open gesprek onmogelijk. Velen hebben het gevoel in een land zonder luisteraars te leven.
Zulke teksten stemmen tot nadenken.

Hij mocht het voorlezen van de autocue.
Daarmee had ie het stukken makkelijker dan mijn Erik.
Qua beleving viel er maar bar weinig terug te vinden van veertig jaar straffe mediatraining. De loze handgebaartjes en mimiek kon je nauwelijks zien als ondersteuning voor de soms waarachtig pittige inhoud. Als ze me zouden vertellen dat ie een bladzijde uit het telefoonboek van z’n schermpje stond te pellen, had dat zo maar gekund. We zullen maar aannemen dat die vier verschillende camerastandpunten vielen onder een kunstje van de regisseur om enig leven in de brouwerij te brengen en dat onze monarch zich niet even zo vele malen in z’n tekst verslikt had.
Maar het rooie boeket deed het goed.
Het wachten is intussen op LuckyTV dat er straks ongetwijfeld weer een smakelijk nummer van gaat maken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s