De sleutelnovelle van Nen

Geplaatst: 6 december 2016 in Uncategorized

De Noarder logo.jpg

20161206_152023Met een goed glas wijn, de sigaren onder handbereik, verorberde ik met rooie konen in krap twee uur tijd  ‘Het laatste jaar‘. De literaire erfenis die de oud-wethouder van het dorp Bussum, Nen van Ramshorst, haar fans na laat. Lichtvoetig en met op z’n tijd een wakker oog voor enige ironie, ja zelfs zelfspot, vlindert ze door haar geheugen en haar laatste jaar. Memoires zijn doorgaans voorbestemd aan grote staatslieden die (om de helaas te vroeg overleden Bram Vermeulen te citeren) een steen gelegd hebben in een rivier op aarde. Maar vooruit, een boekje van onze oud-docente Nederlands die de stellige indruk wekt met volle teugen te hebben genoten van haar twintigjarige verblijf aan de Brinklaan, waarvan vijf jaar als wethouder, mag met de feestdagen voor de deur wat mij betreft best bij boekhandel Los op de toonbank.
Roerige tijden met maar liefst vier burgemeesters.
Opvallend hoe een vertegenwoordiger van een ooit kritische partij als Groen Links, eenmaal op het pluche beland, zich in korte tijd wist te vereenzelvigen met een lokaal beleid waar je op z’n minst enige vraagtekens bij kunt zetten. Maakte ze écht deel uit van een Dreamteam, zoals de titel van één van de hoofdstukjes suggereert?
De modale Naarder heeft het straatrumoer bij de buren misschien niet allemaal tot in de punten en komma’s gevolgd maar met Gooise Meren voor de deur werd het op een gegeven moment zaak om die horizon toch maar ’s een beetje te verleggen.
Kommer en kwel dus.
Niet in de laatste plaats vanwege de onverkwikkelijke Bussumse burgemeestersaffaire. In retrospectief  mag Van Ramshorst dan in haar boekje beweren van meet af aan haar twijfels over die burgervader te hebben gehad, deel uitmakend van het College was zij er toch mede verantwoordelijk voor dat  die wond veel te lang dooretterde. Daarmee de deconfiture van Heijman geheel overlatend aan de oppositie die met een  bepaald niet kinderachtig dossier in handen de kolen uit het vuur kon halen. En daarvoor vermoedelijk, geheel ten onrechte, bij de verkiezingen afgestraft werd.
Nen had het niet zo met die oppositie. De Vox populi.
Namen noemt de schrijfster zoals het een  sleutelnovelle betaamt slechts mondjesmaat. Collega’s in crime worden aangeduid als A, B en C. Je hoeft echter niet tot de Bussumse incrowd te behoren om achter de identiteit van de leider van de grootste oppositiepartij te komen. Nen, die als gewoon raadslid in een grijs verleden op z’n tijd best wel een aardig potje kon wegmopperen,  en de populistische fractievoorzitter van het voormalige HvB zijn bepaald geen vriendinnen. Dat mag duidelijk zijn. Op verschillende plaatsen in het boek wordt deze als een allesbehalve plezante persoonlijkheid neergezet  (‘Als zij haar mond houdt gaat het meestal beter’). En wie de altijd weer bijna onbeschofte fractievoorzitter van de GOP is, laat ook weinig te raden over. Voor de duidelijkheid, de in deze tijd fors geplaagde Jan K is het in ieder geval niet. En passant plant ze  de altijd slecht gehumeurde dame van de Historische Kring ook nog even een mes in de rug.
De zurigheid druipt er, ver voorbij de ironie, van af.
Brandjes blussend wandelen door haar wijk doet Van Ramshorst veel. Met haar onafscheidelijke hondje. En ook (principieel?) fietsend door de Bussumse dreven verdwijnt door haar immer ontwapenende aanwezigheid het nodige lokale ongenoegen spelenderwijs doorgaans als sneeuw voor de zon.
Het leven als wethouder moet, als je deze intens tevreden terugblik leest, een waar feest geweest zijn.

Blijven we zitten met die ‘Steen’,  van Bram Vermeulen.
Loopt, door het reukspoor dat Van Ramshorst achter laat, het water in Bussum anders dan voorheen?
Dan rijzen er waarachtig wel een paar vraagjes. Om maar eens wat voorbeelden te noemen:
Hoe zit het na vier jaar met het parkeerbeleid?
En dan hadden we toch ook nog zoiets als een fietsstimuleringsbeleid?
Hoe is het gesteld met de cultuur en het cultuuronderwijs?
Wat is er in die vier jaar precies geregeld voor jongeren?
Toch haar core business?
Maar daarover geen syllabe in dit werkje.

Buitengewoon geestig is het in dit verband dat de schrijfster binnenkort een pandje betrekt op het MOB-terrein, waarvoor zij als wethouder het groen had moeten regelen. Daar is het helaas niet helemaal van gekomen. Maar wellicht kan ze dat binnenkort als vertegenwoordiger van de bewonersvereniging in onderhandelingen met de gemeente alsnog even recht zetten.

Om vooral positief te eindigen: het fraaie gedicht aan het slot, uitgesproken bij het afscheid van deze langst zittende volksvertegenwoordiger, mag er stilistisch zonder meer zijn. Over de inhoud zal, gezien het voorgaande, aan de Brinklaan het laatste woord nog niet gezegd zijn.

De afbeelding op de omslag is een deel van een schilderij dat de Naardense kunstenares Aya de Lange ooit maakte.
Dat dan weer wel.

Advertisements
reacties
  1. Beste Frans, wat een ontdekking, jouw website! De tip kreeg ik van een collega van mij van de Historische Kring Bussum. Mijn commentaar op de ‘memoires’ van Nelletje is van een wat andere toon. Heb heel erg genoten van die van jou. Hartelijke groet Margreet de Broekert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s