IMG_2906.JPG

Wie de moeite neemt onze alom geliefde Jan (84) echt in de ogen te kijken, kan niet anders dan vaststellen dat z’n naderende afscheid hem aanzienlijk meer beroert dan hij in woorden uitdrukt. En je hoort het goed: in die stem van hem zit de laatste dagen  ook een enigszins verdacht trillertje.
Mag het alsjeblieft na 25 jaar Regenboog Curiosa?
Hij heeft iets met prozaïsche naamgevingen. Geboren in de Naardense Regenboogstraat was de naam van z’n winkeltje niet het allergrootste probleem.
Jan weet alles over Naarden.
Sterker nog, hij staat symbool voor een indrukwekkende partij historie waar z’n winkel in woord- en beeldmateriaal van uitpuilt.
Vanaf volgende maand is hij zélf geschiedenis.
Zijn rijzige aristocratische verschijning in de deuropening, immer strak en onberispelijk in het pak, gaan we missen.
Het is mooi geweest.
Het liefst was hij in het harnas gestorven maar daar hebben z’n kinderen een stokje voor gestoken. Het duistere winkeltje waar je normaliter je kont niet kon keren, wordt leger en leger. En dan hebben we het nog niet eens over de bovenverdieping waar een ongekende optocht stoffig antiquarisch materiaal tot aan het plafond opgetast ligt.
Dagelijks verdwijnt er een deel van de inventaris. Naar collega’s. Markplaats. Paul Vuijst. De Kringloop. En in het uiterste geval: de stort. Dat laatste moet pijn doen. Stuk voor stuk spullen  waar smakelijke, ontroerende en ook tenenkrommende verhalen achter schuil gaan waar ie je graag tot in details deelgenoot van wil maken. De achtergronden bij de authentieke ansichtkaart van Anne Frank bijvoorbeeld, die  hij ooit bij toeval op de kop tikte. Radio, televisie en schrijvende pers liepen een week lang z’n  deur plat. Het betreffende collector-item  heeft hij genereus geschonken aan het Joods Historisch Museum in Amsterdam. Anne is slechts het topje van zijn immense ijsberg aan anekdotes.
Zakelijk gezien lette Jan behoorlijk op de kleintjes.
Want er moest ook brood op de plank.
Toen het nogal uit de klauw dreigde te lopen met het boekenwandje in m’n huiskamer besloot ik een paar jaar geleden het mes er maar ’s in te zetten. Samen met een zestigtal  stripboeken sleepte ik een doos met een selectie van bepaald niet kinderachtige, goed geconserveerde literaire werkjes naar zijn hol. Ik dacht er in mijn kinderlijke onschuld nog wel een leuk tariefje voor te kunnen toucheren. Nee dus.
Hij keek me op z’n bekende karakteristieke wijze ietwat meewarig aan. Ik mocht ze bij godsgratie laten staan. Maar hij gaf er geen ruk voor. Alleen het verzamelde werk van Multatuli nam ik mee terug.
Dat werd me nou net iets te gortig.
Kopen deed ik er mondjesmaat. Rondscharrelen, kijken en vooral luisteren naar de meester was op zich al een belevenis. Op zoek naar de broodnodige muzikale variatie in ons aanbod besloten we als cabaret ooit tot de aanschaf van een  heuse accordeon. Een diepte-investering die, volgens Jan, ons leven compleet nieuwe zin zou geven. Nooit gebruikt trouwens. Die dingen maken bij nader inzien een teringherrie die je je buren niet aan doet.
Zijn trekharmonica’s waren sowieso een verhaal apart. Als hij daarover los ging, openden zich onverwachte nieuwe werelden. Hij is een kenner. En speelt zelf ook bepaald niet onverdienstelijk. Toen Loes en Joop  in 2013 het 75-jarig jubileum van hun toko op het hoekje vierden, ging ie helemaal uit z’n dak. En het is dat een ingehuurd dweilorkestje zijn feestvreugde kwam verstoren. Anders had ie ons ongetwijfeld voor de volledige duur van het evenement vergast op de magistrale vingervlugheid waarmee hij z’n bonte repertoire vertolkte.

20161014_161244.jpg

Jan trekt zich terug achter de muren van zijn optrekje aan de Rijksweg. Bij de duizenden keren dat ik er langs fietste vroeg ik me vertwijfeld af welke onverlaat het toch in z’n hersens heeft gehaald om dit wereldvreemde allegaartje PaJaBeMa aan z’n gevel te spijkeren. Jan dus. Met die voorliefde voor prozaïsche naamgeving. De namen van z’n zeskoppige menagerie Paul, Jaap, Berry en Marco. En je kunt er met een beetje fantasie ook nog paps en mams in lezen. Een acroniem dus.
All in the family.
Met antiek heeft het geen reet te maken.
Curiosa dan misschien?
Blijven we toch nog een beetje aan hem denken……..

reacties
  1. Aart en Bets Krommenhoek zegt:

    Jan, wij mensen je nog hele fijne en gezonde jaren. Groet Aart en Bets Krommenhoek

  2. Jan Weerdenburg zegt:

    Jan, bedankt voor hetgeen je voor de Naardenezen heb gedaan. Je heb vele blij gemaakt door uitwisseling van historische informatie over Naarden. Er dient nu een andere weg te worden gezocht om te voorkomen dat deze informatie in containers verdwijnt. Hoop dat er nu spoedig een Historische Kring komt, om dit te verzamelen en bijvoorbeeld overcompleet materiaal eens per jaar op een markt te verkopen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s