Achter de geraniums? Forget it!

Geplaatst: 12 oktober 2016 in actualiteit, energie, geluk, gezondheid, kunst, Naarden, Naardenezen, ouder worden, zorg

20161012_154119.jpg

Eén van de best onderhouden tuintjes onder de rook van het fraai gerenoveerde Ruijsdaelplein is het trotse domein van Piet. Bere-strak gazonnetje. Geen sprietje onkruid te bekennen. En als ie het op z’n heupen krijgt is ie zeker niet te beroerd om er ook bij de buren af en toe de schoffel door heen te halen. Daar bemoeit Lies zich absoluut niet mee. Die heeft wel wat anders aan haar hoofd.
Lies en Piet dus.
Wanneer ben je eigenlijk een kraai? Moet je wieg dan in Naarden gestaan hebben of komt iemand die al 55 jaar achter de wallen z’n potje kookt óók door de ballotage van die (knap irritante) vogelfamilie?  Het zal de jongelui allebei een worst zijn. Veel te druk als ze het hebben met een ware optocht kinderen, kleinkinderen en hou je vast…….achterkleinkinderen. Daar rekenen ze voor het gemak ook de 10-jarige Guusje van de buren maar bij die naar believen hun deur kan platlopen.
Voor Guusje is het trouwens gewoon: Lies en Piet. Wat stukken lekkerder bekt dan dat stoffige opa en oma. Het bijbehorende respect zit ‘m natuurlijk in heel andere dingen. En dat respect is er volop. De buren kunnen sowieso lezen en schrijven met elkaar. Over sociale cohesie gesproken. Zelfs wanneer het vakantietijd is wordt er een dagelijks contact onderhouden via de meest geavanceerde communicatiemiddelen. Lies is een schaamteloze Skyper en surfer. Piet brandt  z’n handen niet aan  ‘dat gedoe van internet’ maar laat zich, vermoedelijke uit pure partiële luiheid, alle lokale ongein voorlezen door z’n wederhelft die al het wel en wee van Naarden nauwlettend op de voet volgt.
Met die luiheid valt het overigens wel mee aan dat plein.
Drukke baasjes, allebei.
Piet, door de stadsgeschiedschrijver Henk Schaftenaar hardnekkig ‘de commandant van Naarden’ genoemd, zwaaide inderdaad bij de landmacht ooit de scepter over de afdeling  Bemiddeling Overgang Burgermaatschappij (BOB). Een tot dan toe nogal stroefjes lopende affaire. In een later leven leidde hij groepsreizen  voor de organisatie ‘Weerzien Overzee’, in het verlengde waarvan hij en passant een aantal (uit eigen zak betaalde) ontwikkelingsprojectjes op touw zette. Breek hem de bek niet open over straatarme landen als Cuba, waar hij zestien jaar lang heen reisde om ook het transport van in Nederland bijeengebrachte hulpgoederen te begeleiden. Sta er als Cubatoerist vooral niet raar van te kijken als je er een gammele, ouwe Connexxionbus ziet rondtoeren met zijn beeltenis er op (..).
Tegenwoordig houdt hij zich met een ander soort ontwikkeling bezig. Die van het meubelbedrijf van zoonlief met wie hij stad en land afreist, tot aan België aan toe, om de dikwijls looiige ameublementjes soms via veel te nauwe trappen op drie hoog achter af te leveren. Sjouwen dus. Dat levert een batterij aan smeuïge anekdotes op. Wil je echter wat meer weten over de sappige details dan is het zaak daar een middagje voor uit te trekken. Piet is een welbespraakt verteller die er met z’n spreekwoordelijke lange pauzes (‘Enne ……’) uitgebreid de tijd voor neemt.
En voor een smakelijke practical joke op z’n tijd haalt hij ook z’n karakteristieke neus niet op. Iedereen herinnert zich ongetwijfeld de nogal scabreuze foto van  een grotendeels ontklede man op het Fotofestival waar hij het gepijnigde gelaat van Willem, de eega van stadsbode Aleid in gefotoshopt had.
Lies is wat korter van stof. Hoewel, eenmaal op haar praatstoel weet ze ook aardig van wanten. Over haar eigen rol als vrijwilligster in Naarderheem is ze uiterst bescheiden maar als je de moeite neemt om door te vragen wil ze wel wat kwijt over die dertig jaar. En over de tegenwoordig flink uitgeklede zorg die haar een messcherpe doorn in het oog is. En mocht je je afvragen waarheen ze regelmatig op weg is op haar nostalgische Batavus omafiets (dat weer wel) dan zit je meteen midden in haar persoonlijke bijdrage aan de mantelzorg in de vesting. Met schrijnende ervaringen.
Die Koninklijke onderscheiding die ze enige tijd geleden opgespeld kreeg is dan ook meer dan op z’n plaats.
Lies schildert. En maakt kunstzinnige objecten. Exposeerde zelfs al een keer of tien. Het houdt haar van de straat en ze heeft daar ongelooflijk veel plezier in.
Over Cas de Bruijn, de kraai die om vooralsnog onduidelijke redenen de laatste tijd lijkt uit te groeien tot een regelrechte hype, hebben Lies en Piet nog wel een aardige. Een aantal jaren geleden gingen de echtelieden op vakantie. Cas en z’n moeder namen hun intrek in het huis van de Van Herwijnentjes om een oogje in het zeil te houden. Bij terugkomst was er geen doorkomen meer aan in de woonkamer.
Hoog opgetaste megaverpakkingen toiletpapier.
Was in de aanbieding……

20161012_152235

P1010033 8 (2).JPG

reacties
  1. Frans wat is het een goed verhaal geworden.ook allemaal leuke reactie’s erop , Nog bedankt,, nu je boekje nog, Ik koop het ongezien👍🏾

  2. Anoniem zegt:

    🤓ik was die halfblote persoon die veel op mijn echtgenoot leek al helemaal vergeten. Leuk stuk Frans, Lies en Piet verdienen wel wat goede pers…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s