14022165_1418510961497637_7986368680349029195_n

Een vrije variant op de oneliner van Annie MG die ooit het fraaie ‘Lachen mag van God’  uit haar schier onuitputtelijke koker trok. Samen zingen heeft iets. Ik ben er mee opgevoed.
Minstens één keer op iedere Dag des Heeren werden we in mijn jeugd naar de bevindelijke kerk gejaagd, waar wat mij betreft de massaal (op hele noten) gezongen odes aan die Heer zo ongeveer het enige hoogtepunt betekenden. Voor het merendeel knap raadselachtige teksten trouwens, die naadloos aansloten bij de hermetische verhandelingen van de voorgangers die wel erg nadrukkelijk in de weer waren met hun Hel en Verdoemenis. Ik sloeg me er manmoedig door heen, door tijdens de preek,  twee pepermunten wegsabbelend,  ‘het versje voor maandag’ in m’n kop te stampen. Iedere maandagmorgen op de lagere school namelijk, werd ritueel geopend met Zang en Bijbellezing waarna alle dertig koters achtereenvolgens, staande voor de klas, een opgegeven psalm moesten opdreunen. Voor een cijfer. Eén aarzeling een 9, twee missers een 8. Drie keer haperen betekende dat je ’s middags na schooltijd voor straf de betreffende hymne nog maar ’s een keer of tien moest uitschrijven. We ontvingen er zelfs een cijfer voor op ons rapport. Geef me de eerste regel en ik lepel zestig jaar na dato  nog moeiteloos een honderdtal volledige lofzangen op.
Ik hield er in ieder geval een indrukwekkend liederenrepertoire aan over waarmee ik later in m’n kleinkunstcarrière  nog gretig en ‘dankbaar’ goeie sier maakte.
Wij waren thuis allemaal uitstekende zangers. Op weg naar onze buitenlandse vakantiebestemming kwinkeleerden we eind jaren 50 met ons zeskoppige gezin  in de propvolle vierpersoons auto tot aan de Utrechtse Berenkuil meerstemmig onze kerkliederen die pas na het passeren van dat verkeersknooppunt ingeruild werden voor het wat meer profane repertoire.
Zingen doe je in de auto of onder de douche.
Voor het zingen ging ik in ieder geval nooit de kerk uit.
Zingen genereert of symboliseert plezier. Niet voor niets koesteren  we in ons vrolijke Naarden de traditie van een korenfestival.

Er valt voorlopig (nog) maar bar weinig blijmoedigheid te souperen  in onze fusiegemeente. Maar misschien verdient het voorbeeld navolging dat ons aan de andere kant van het Gooimeer gegeven wordt. Het zangfietspad. Een ideetje waarvoor ons componistenkwartier de wijk bij uitstek lijkt om een heuse pilot op los te laten. Een gemarkeerde route die achtereenvolgens voert langs de Beethovenlaan, Chopinlaan,  Wagnerlaan, Händellaan en wederom Beethovenlaan. Waarna ter afsluiting in NH hotel Jan Tabak  middels een tegen inlevering van de stempelkaart verstrekt gratis drankje de keel gesmeerd kan worden.
Ik kijk er naar uit.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s