Sociale cohesie

Geplaatst: 25 juli 2016 in geluk, Jeu de Boules, Naarden, nostalgie, ouder worden, persoonlijk, sociale cohesie, zorg

20160625_183007.jpg

Sinds de stormachtige intrede van de individualisering lijkt het maar uiterst povertjes gesteld met de sociale cohesie. De traditionele zuilen, gebaseerd op het geloof en de maatschappelijke oriëntatie zijn na de jaren zestig behoorlijk gesloopt. Grote boosdoener is, zegt men, de televisie. Of, zeg maar: de moderne communicatie.
En inderdaad.
Als ik met m’n logeerhond Loes ’s avonds over de vestingwallen slenter, stuit ik op fikse groepen Naardense jongeren die daar, bij schrijnend gebrek aan op hun noden en behoefte toegespitste faciliteiten, wel iets aardigs met elkaar lijken te hebben. Schone schijn. Tenminste dat denk ik als simpele pensionado wanneer ik die circa twintig pubers zonder uitzondering allemaal druk in de weer zie met hun smartphones. Twintig veelkleurige schermpjes verlichten even zo vele naar de ultieme communicatie hunkerende gezichten. De What’s App met de buitenwacht wint het glansrijk van de schier onbegrensde mogelijkheden die er liggen in het hier en nu op de flanken van Nieuw Molen. Even verderop ‘houst’ een soundblaster met bescheiden volume een ander groepje naar iets wat je in ieder geval met enige fantasie een gemeenschappelijke extase zou kunnen noemen. Een gecertificeerd elektriek golfkarretje (tenminste dat nemen we maar aan) snort geluidloos langs het sociale gebeuren.
De nostalgie klotst me onder de oksels vandaan
kanmpvuur.jpg

Rest slechts de teringzooi en de verkoolde restanten van een bescheiden kampvuurtje die een uurtje later de stoffelijke bewijzen leveren van hun aanwezigheid.
De pappa’s en mamma’s prikken intussen een vrolijk vorkje mee op de aangeklede borrel van de plaatselijke ondernemers in De Doelen. De naar medemenselijkheid hunkerende chapter Divorced City schurkt, zorgvuldig gebotoxt, samenzweerderig bijeen op het terras van Café Demmers voor de nieuwste pikante lokale achterklap.
In menige Vestingstraat pookt men de barbecue op, in een vermetele poging het wij-gevoel voor minstens een jaar nieuw leven in te blazen. En zelfs het bezit van hoogst irritant jeukende bulten na een gezamenlijke frisse duik in het van blauwe alg vergeven water van het Naarder Bos weet in ieder geval iets van een band te scheppen.
De sociale cohesie anno 2016.
Maar er is natuurlijk meer.
Wat te zeggen van ‘De meiden van de woensdagavond’ ? Ze maken deel uit van het meer dan eigenzinnige Naardense Jeu de Boules Genootschap ‘De Vestingballen’. Lange tijd profileerden ze zich als ‘de woensdagdames’. Een naam die een tomeloze truttigheid suggereert die op geen enkele manier te rijmen valt met de dynamiek die het subclubje, vooral sociaal gezien, ademt. Voor de duidelijkheid: van zoiets als manvijandigheid is in de verste verte geen sprake. Integendeel. Door een simpele speling van het lot vonden ze elkaar gewoon.
Wat mooi is moet je koesteren.
En gekoesterd wordt er.
Het zijn er een stuk of tien. In wisselende samenstelling. Hoe heterogeen kan een clubje zijn? Weer of geen weer, ze ketsen hun looiige ballen met een hartverwarmende toewijding waar je als buitenstaander je vingers bij aflikt. Natuurlijk tellen de puntjes. Maar de wekelijkse seances hebben daarnaast inmiddels een ongekende schat aan ervaringen opgeleverd waarmee men het leven, zo dat al nodig is, nóg beter aankan. Er wordt tussen de bedrijven door stevig geborreld en gehapt. En als men door de zelf aangesleepte proviand heen is, willen de verre van spiritualistische bijeenkomsten meer dan eens op liederlijke wijze eindigen in de plaatselijke horeca waar tot in de kleine uurtjes de nodige puntjes op de i worden gezet.
Ze hebben iets unieks met elkaar. Die meiden. Soms slaan ze hun vleugels uit. Enkelen hebben zich gestort in een heuse bridgecursus. ‘Een investering voor je ouwe dag’ mag dan klinken als een cliché, maar na één beginnerscursus is er inmiddels keihard afgerekend met die dooddoener.
De harde kern, de Madeira-clan, boekte onlangs een snoepreisje naar het gelijknamige eiland. Vier solisten, aan wie het leven niet ongemerkt voorbijgegaan is. Uitermate goedgemutste solisten. Dat wel. De solotoer van één van hen is ooit bewust gekozen. Niet ieder huwelijk blijkt bij nader inzien het beloofde sprookje te zijn. Voor de andere drie een kwestie van zich neerleggen bij het onvermijdelijke. En dat leverde een week lang de nodige gesprekstof op die het gebruikelijke niveau van koetjes en kalfjes ruimschoots ontsteeg. En wees eerlijk, als zo’n clubje in staat is om bijvoorbeeld een nooit ordentelijk verwerkt rouwproces van zo’n twintig jaar terug uitgebreid op de agenda te zetten, dan spreekt dat boekdelen over het uitzonderlijke karakter er van.
Fietsend langs de Karnemelksloot ontwaarde ik ze onlangs in de boot van Lex Maat (Vestingvaart) die hen de geheimen van de lokale natuur ontsluierde. Sociale cohesie op z’n best.

Advertenties
reacties
  1. Frans wat kan jij dat toch mooi verwoorden,ons vertrouwen in elkaar,geeft ons ook een goed gevoel👍🏾👍🏾👍🏾

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s