Briefje van Loek

Geplaatst: 5 juli 2016 in actualiteit, crisis, cultuur, financiën, folklore, gelezen, historie, Muziek, Naarden, nostalgie, overheid, zorg

35c1bb_462c3443474245f4a6bdcdd1d651a68e (1)

Mijn ouwe heer zaliger had helemaal niets met sport. Dat overdreven fysieke gedoe leidde alleen maar af van de hogere, spirituelere zaken des levens. Maar toen hij als hoofd van een school met den bijbel in Soestdijk geroepen werd tot het ambt van voorzitter van de plaatselijke, uiteraard gristullukke, gymnastiekvereniging Olympia, kon hij niet versagen. Binnen de kortste keren waren z’n vier kinderen en iedereen in onze straat die op één of andere manier gelieerd was aan een kerkgenootschap bij de gymnastiek ingelijfd. Overbuurjongen ‘Boebie’ Paans moet het knarsetandend hebben aangezien. Boebie was spastisch. En zelfs een christelijke sportclub was niet bij machte om op liefdevolle wijze een plaatsje voor zo’n heidens knaapje (de familie Paans ging niet ter kerke) in te ruimen. Ondanks z’n fysieke beperkingen was er, zou je tegenwoordig zeggen, voor hem vanuit de naastenliefde en de psychologie best wel wat te verzinnen geweest binnen die ambiance.
Nee dus.
Maar Boudewijn heeft zich later volledig gerevancheerd. Als hoofdredacteur van mijn VPRO gids.
In een hagelwitte outfit moest ik het, als Poulidor avant la lettre, bij de jaarlijkse clubwedstrijden qua hoofdprijs immer afleggen tegen mijn elastieken Indonesische buurjongetje die z’n vogelnestjes en radslagjes net iets gezwinder maakte.
Minstens zo aardig aan dat clubje was dat het beschikte over een heuse drumband. Wanneer er wat te vieren was in het dorp werd ‘onze’ fanfare van stal gehaald die in een straf marstempo, oorverdovend trommelend en toeterend door de straten trok.
Indrukwekkend, vond ik. Als zevenjarige.
Dus vanaf de eerste de beste verjaardag beschikte ik over een Blechtrommel waarmee ik, met in m’n kielzog de voltallige populatie van de Groen van Prinstererschool, in het speelkwartier rondjes over het schoolplein trok. Die trommel deed ik weldra over aan m’n jongere broertje dat ik de fijne kneepjes van het vak had bijgebracht. Ik was inmiddels namelijk nogal onder de indruk gekomen van de rol van de tamboer maître bij zo’n showband. De man (de emancipatie heeft hier nog niet echt toegeslagen) die voor de troepen uit paradeert met een zilveren stok met een bol aan het eind. Hij is de baas en geeft met speciale tekens aan wat er qua muziek en exercitie van z’n volgelingen verwacht wordt.
De baas van Olympia deed dat met verve.
Ademloos keek ik als jongetje toe hoe hij z’n mace wervelend om z’n lengte-as metershoog de lucht in gooide en (meestal) weer keurig opving.
Dus stond ik achter ons huis met m’n zelf vervaardigde mace weldra urenlang te oefenen om dat kunstje onder de knie te krijgen. De Groen van Prinsterer beschikte voortaan naast een surrogaat trommelaar over een zwaar afgetrainde tamboer maître.

De muziekkeuze van een mens krijgt met het klimmen der jaren wel een faceliftje. Het fanfare-genre verdween een beetje uit zicht. Oubollig misschien? Maar toen ik in 1978 vestingbewoner werd, kropen al gauw de nostalgische gevoelens door de kieren van m’n vers betrokken woning op een steenworp van het Promersplein. Het exercitieterrein van het vestingstedelijke muziekvendel Nardinc. Met eigentijdse huppelmeisjes die tot bloedens toe hun listig uitgedachte danspasjes onder de knie probeerden te krijgen. En gekleed in die niet weg te rammen Napoleontisch geïnspireerde gala-outfit uit de jaren ’50. Ik zette m’n ramen en deuren open als de nieuwste nummers er in gestampt moesten worden. Wat mij betreft hadden ze niet hoeven uit te wijken naar De Sprong.
Of ‘Proms’, zo je wilt. Maar klimaatneutraal repeteren heeft natuurlijk ook wel wat.
Als het Vendel weer ’s door de straten marcheert, ben ik een dankbare toeschouwer. Niet in de laatste plaats vanwege het feit dat ik er als onderwijspensionado nogal wat oud-leerlingen en bekenden bij zie rondstampen. De tamboer (uit het muzikale Naardense geslacht Van Velzen?) doet het tot m’n teleurstelling een stuk soberder dan die op het schoolplein in Soestdijk. Die mace de lucht in gooien, is ‘m kennelijk iets te grijs. Het enige wat ik mis is dat vaandel. Die vlag op een stok met een overdaad aan op muziekconcoursen binnengesleepte bling bling.
Mijn buurman stelde een paar jaar geleden vermetele pogingen in het werk om de elementaire beginselen van het blazen onder de knie te krijgen. Maar toen hij na een bloedig jaartje repeteren op zolder niet verder kwam dan de eerste vier tonen van Vader Jacob, wierp hij de handschoen gedesillusioneerd in de ring.
Nardinc zal het zonder hem moeten stellen.
Als de rode brigade weer eens voor mijn raam langs paradeert, is mijn finest moment steevast het moment waarop het zooitje ongeregeld aan familieleden en vrienden dat zich met een gelaatsuitdrukking die het ongemeen serieuze karakter van hun missie verraadt, achter de muziek voorbij hobbelt. Hoewel: ongeregeld? Ze lopen doorgaans keurig in de maat.

En dan dat briefje van voorzitter Loek dat vorige week op de mat viel.
Het gaat fantastisch met het Vendel. Fanfare-orkest, Slagwerkgroep, Blokfluitgroep, Jeugdorkest. En niet te vergeten het blaasorkest De Wallenkraaiers dat met alle liefde op komt draven, ook als je in de privésfeer wat te vieren hebt. Muzikale vorming voor kinderen vanaf zes jaar onder leiding van gediplomeerde muziekdocenten. Kom daar maar ’s om.
Vorig jaar op een Vestingzondag genoot ik van een verrassend concert in de Marktstraat. Met zangeres. Het goedwillende amateurisme zijn ze breeduit ontstegen.
De vestingstad Naarden en een muziekvendel. Is er een authentiekere combinatie denkbaar?
Die willen we, als de specifieke Naardense kwaliteiten na zo’n fusie op de tocht komen te staan, toch zeker behouden? Het is een tijd van bezuinigingen Met de minimale subsidie van de gemeente is het bijna ondoenlijk om de zaken financieel rond te krijgen. Loek legt het voor ons allemaal haarfijn uit. Je kunt kiezen voor een vaste jaarlijkse bijdrage van 50 euro. Je beloning is het lidmaatschap van hun ‘Club van 50’.
Maar alle beetjes helpen. Giro NL84RABO0383733162 t.n.v. Muziekvendel Nardinc brengt je (net als mij) misschien op een aardig idee. We nemen tenminste maar even aan dat DIT het juiste nummer is.
Op woensdagavond 6 juli valt er trouwens weer te genieten van een wijkconcert. Op het vernieuwde Ruijsdaelplein bij de Utrechtse Poort. Aanvang 19.30 uur.
Neem maar een stoeltje mee.

Advertisements
reacties
  1. Loek jansen schreef:

    Beste Frans wat een mooie brief en pink bijna een traantje weg na het lezen van jou artikel dit doet een mens goed .en bijdeze zal ik me stinkende best gaan doen om ons mooie vaandel weer tussen het korps op straat te krijgen !!! En tot morgenavond bij de Ut

    • fr@nsmuthert schreef:

      Ha Loek, Het gironummer in je brief van vorige week klopte niet, ontdekte ik toen ik een bedragje wilde overmaken. Maar via m’n buurman bij Nardinc ben ik achter het juiste gekomen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s