Wir setzen uns mit Tränen nieder

Geplaatst: 20 maart 2016 in actualiteit, crisis, cultuur, Jeu de Boules, mindfulness, Naarden, persoonlijk, zorg

storing

Je had er alles voor gedaan. De focus was er. Niets aan het toeval overgelaten. Aan de hand van een diëtiste van naam en faam gingen je volledige voedingspatroon en hormoonhuishouding op de helling. Uit de huisapotheek glimlacht een strakke voorraad uit Rusland geïmporteerde Meldonium je al maanden bemoedigend toe. De personal coach, speciaal ingevlogen uit Frankrijk, het walhalla van je specialisme, lulde je professioneel en volledig mindfulness gecertificeerd uit alle dipjes die er mogelijk aan je horizon opdoemden. Na een jaar lang dagelijks aan de halters in sportschool Van Hellemond te hebben gehangen, moest een peperduur trainingskamp op het bij topsporters mateloos populaire plateau van de Teide op Tenerife de ultieme afronding betekenen. Hoogtestage. Kortom: wat kon er eigenlijk nog misgaan? Het zou allemaal leiden tot die onverbiddelijke apotheose die vandaag moest plaatsgrijpen op de jeu de boules baan achter de Grote Kerk: de zinderende finale om het algeheel kampioenschap van Naarden Vesting.
De baan was tot in de verste uithoeken minutieus gesleept. Alle ongerechtigheden verwijderd.
Reeds een uur voor aanvang had een schare fans zich gewapend met koffie en lunchpakketten al breeduit geposteerd op de speciaal voor deze gelegenheid aangebouwde extra tribunes. Er klonken al wat aarzelende spreekkoren. Er werd gezongen. De eerste spandoeken werden ontrold.
Het butje was nog maar amper afgegooid of daar zou je ze hebben: een onafzienbare stroom adepten van de Matthäuspassie nam, gewapend met de onafscheidelijke partituren en geanimeerd voorbeschouwend, met ongekende brutaliteit bezit van jouw arena. Zich volledig onbewust van de uit lokaal oogpunt gezien ongemeen belangrijke titanenstrijd waar ze zich dwars door heen keuvelden.
‘Wohin?‘ is een regelmatig terugkerende vraag in het oratorium van Johan Sebastiaan. Die bestemming was wel zo ongeveer duidelijk. Maar hoe was het in godsnaam mogelijk dat het gajes dat zich een paar uur lang ging verdiepen in het oermenselijke thema ‘lijden’, zoveel minachting aan de dag legde voor het lijden van triviale sportbeoefenaars.

tranen

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s