Carine – Partir c’est mourir un peu?

Geplaatst: 29 februari 2016 in afscheid, cultuur, kunst, Naarden, onderwijs, portretten, taal

carine

Ze heeft het leukste hondje van Naarden Vesting.
Vind ik.
Hoewel, het blonde mormeltje dat zich in de tijgersluipgang door de Conceptstore voortbeweegt, mag er ook zijn. Wat mij betreft goed voor de zilveren plak.
Een zeer subjectieve ranking uiteraard. De Naardense kunsthandelaar Floris zal er not amused mee zijn. Hij nomineert hardnekkig zijn rijkelijk eenkennige vuilnisbak Bagus. (beet me in de Sigarenkamer van Joop ooit iets te gretig in m’n liefdevol toegestoken hand).
Over die vestinghondjes goed nieuws trouwens.
Kunstschilderes en evenementenbedenker Aya (in mei krijgen we in het kader van ‘Naarden Uit De Kunst’ een weekend lang het thema ‘Annie Schmidt’) is aan de Markstraat bezig met een indrukwekkende serie miniatuurtjes van ALLE viervoeters die dagelijks onze wallen verrijken met hun fecaliën. Dat gaat te zijner tijd een bescheiden, leuk en voor velen verrassend expositietje worden. Alhoewel, door dit in de publiciteit te gooien is die verrassing er misschien wel zo’n beetje van af. Ik heb de indruk dat de productie de laatste tijd enigszins stagneert. En misschien betekent zo’n ‘hondsbrutale’ aankondiging wel het ultieme zetje dat ze nodig heeft.

Carine dus.
Academie voor Beeldende Kunsten, Utrecht. Maar dat blijkt bij nader inzien lang niet alles te zijn. Plakte er ook nog een academische opleiding communicatie en management aan vast. Geeft in haar atelier cursussen tekenen en schilderen voor amateurs en lessen ter voorbereiding op de toelating voor kunstacademies. Als docent verbonden aan de Gooise Academie in Laren en het Grafisch Werkcentrum in Amsterdam. En vlak haar vermaarde schildervakanties op schitterende locaties in het buitenland ook even niet uit. Het is slechts een greep uit haar indrukwekkende aanbod.
Atelier in de bunkers van Katten. Vanaf de Oude Haven rechtdoor, even omhoog. De originele deur zit uitstekend in de verf. Vestinggroen. Het fonkelnieuwe hangslot is van een zodanige kwaliteit dat het tijdens haar afwezigheid moeiteloos de iets te enthousiaste fans op passende afstand houdt.
Ze helpt, zo je die al hebt, naadloos je volstrekt misplaatste vooroordelen ten aanzien van lieden die voor de kunst leven om zeep: Zó druk bezig met de ontplooiing van hun ‘Creatieve Ik’ dat de aandacht voor de eigen uiterlijke vormgeving er op ‘werk’dagen nog wel eens bij in wil schieten. Nou worden je schilderijen er natuurlijk niet significant beter van als je te veel energie steekt in een partij ogenschaduw en een likje lippenstift. Maar toch.
Carine kan een behoorlijke dame zijn.
Een bescheiden roker. En dat draagt ook amper bij aan dat vermeende imago.
Intussen maakt ze als prominente Naardense beeldende kunstenares onmiskenbaar mooie dingen. En daar heeft ze in tegenstelling tot sommige vakbroeders en -zusters geen coke-lijntje voor nodig.
De Naardense natuur rond Katten is al hallucinerend genoeg.

Verkerend in de aanwezigheid van beeldende kunstenaars, ben ik doorgaans één en al bescheidenheid. Ik luister. Voel me altijd de ultieme leek tussen de experts. Van luisteren leer ik. Meer wordt er van trouwens mij niet verwacht. En terecht. Waar ik me als neerlandicus met een ruime belangstelling voor beeldende kunst wél mateloos over kan opwinden is het irritante, wollige taalgebruik in de kunstrecensies. Ik ben qua hermetische poëzie wel wat gewend. Maar wat die recensenten (én tentoonstellingsteksten) er van bakken gaat me vaak vele bruggen te ver. M’n darmen spelen er van op. Voorbeeldje?
‘In het werk van K speelt materiaal een centrale rol. Maar altijd in combinatie met een idee van aanwezigheid en spiritualiteit die de oppervlakkige actualiteit overstijgt van het object in woorden. Het leidt altijd tot iets immaterieels. K ziet dit als de fundamentele paradoxale nog aanvullende voorwaarde van de materiële wereld. Termen als lichtheid, traagheid en groei lijken de inspiratie en drijvende kracht achter de nieuwe kinetische, ruimtelijke objecten van K. Aan de wortels van dit alles ligt bij K de uiting van angst door middel van ongegeneerde emblemen en de formele verwijzing naar seksualiteit en geweld.’
Ik kan er geen chocola van maken.
De spiritualiteit en de eventuele paradoxen in haar bij voorkeur wat abstracte werk geïnspireerd door de natuur, laat ik graag voor wat ze zijn. Vanuit het oogpunt van de human interest ben ik bijvoorbeeld meer geïnteresseerd in het sociale aspect dat een kunstenaar nogal eens moet ontberen. Laat dat nou net de reden zijn waarom Carine zo graag cursussen geeft. Die bieden het broodnodige evenwicht.
En afscheid nemen van kunstwerken waar je je ziel en zaligheid in hebt gelegd?
‘Geen probleem. Als het af is, is die afstand er. Afscheid nemen van mensen, daar heb ik veel meer moeite mee.’

Advertenties
reacties
  1. Riet Repko schreef:

    Mijn sympathie gaat uit naar Carina! Bovenstaande verhaaltje geeft haar de zo verdiende positieve aandacht. Fijn voor haar!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s