Van allesbehalve oude mensen, de dingen die voorbijgaan

Geplaatst: 20 februari 2016 in actualiteit, afscheid, Naarden, nostalgie, persoonlijk, vakantie

verhuizen

Komende nacht slaapt ze voor het eerst na achtentwintig jaar buiten de Vesting. Dat zal effe wennen zijn. Maar ze heeft er ontzettend veel zin in. Een nieuwe fase in haar leven dat ze inmiddels ijzersterk op de rails heeft.
Loes is een powervrouw.
Natuurlijk mist ze Joop nog dagelijks. Wie niet trouwens? De indrukwekkende uitvaart op Oud Valkeveen, augustus 2014, staat voor eeuwig in ons geheugen gegrift. ‘Hotel California’ hoeft maar even door de Hilversumse zenders gedraaid te worden of de nostalgische gevoelens vechten om voorrang.
JP Productions, de geluidsstudio op de Kloosterstraat. Een meer dan turbulente periode. Een toptijd, waarin werkelijk niets te gortig was. De groten der aarde werden er professioneel gemixed. Loes hield daar als een rots in de branding altijd zorgvuldig het administratieve en organisatorische overzicht. De sector waar haar levensmaatje compleet een broertje aan dood had.
En vervolgens, nadat de Kloosterstraat ingeruild was voor de Gansoord, om rustig af te bouwen: de toko Ruysdael op ’t Hoekje. Een tijd- en energievretend project dat Joop haar door de strot perste. Van Loes hoefde het niet zo nodig. Maar omdat ‘haar’ Joop het er op de van hem bekende wijze door dramde, was er geen ontkomen aan. In de praktijk betekende het, dat Loes er aan ging voor het leeuwendeel van het werk. Zes, soms zeven dagen in de week. ‘Mensenman’ Joop verzorgde intussen voornamelijk de PR. Ontving als ongekroonde Nachtburgemeester van Naarden vrienden en bekenden in z’n roemruchte ‘koffiekamer’, waar de plaatselijke politiek zorgvuldig gemaakt en gebroken werd.
En de feestjes natuurlijk.
Of ‘het leukste warenhuis van de Vesting‘ drie jaar geleden nou werkelijk vijfenzeventig jaar bestond? Geen idee. Maar uiteraard wél alle reden voor een spetterend feestje.
Dat hebben we geweten. Een zaterdag lang. Tot een blaaskapel aan toe.
En Loes? De vleesgeworden bescheidenheid op de achtergrond, zag het geamuseerd aan.
Ruysdael is vorig jaar verkocht. Erik en Claire zijn er vol enthousiasme ingestapt. En hebben er, om te beginnen met wijn en boeken, de voortvarende slinger aan gegeven waar Loes, begrijpelijk, de puf niet meer voor had.
En zo is het goed.
De koopakte had nog maar koud de notaris gepasseerd of ze reisde met een aangenaam gezelschap af voor een rondreis door Marokko. Om meteen maar even aan te geven dat ze zeker niet van plan was om bij de pakken neer te gaan zitten. Nieuwe zin aan haar leven dus. Je ziet het als je haar in de ogen kijkt. Van reizen kwam het al jaren niet. Joop was immers met geen tien paarden uit de Vesting weg te branden.
En de Jeu de Boules club De Vestingballen heeft het ook geweten. Met een handenbindertje als zo’n winkel viel er overdag amper een fatsoenlijk balletje te gooien. Maar ook die schade wordt met gezwinde spoed ingehaald. Haar dierbare vrouwenclubje is regelmatig achter de kerk te vinden. En als er af en toe ’s wat te vieren is, wordt het luidruchtige kippenhok net zo makkelijk verplaatst naar een plaatselijk etablissement waar de biefstukken voor de dames op het vuur kunnen.
In april wordt het met vier boulesdames trouwens een reisje Madeira my dear.

Ook aan het tijdperk Gansoordstraat komt vandaag een eind. Het prachtige huis dat een indrukwekkende en de laatste jaren ook niet altijd even gemakkelijke privégeschiedenis ademt, is verkocht. Gisteren nog een afscheidswijntje met haar gedaan. Twee glazen kon ze nog net terugvinden in de torenhoge stapel verhuisdozen. Waarna ze bij buurvrouw Clara aanschoof voor haar galgenmaal.
Vanaf negen uur vanochtend lopen haar nazaten met aanhang zich de benen uit het lijf om wat er nog over is van de inventaris te verplaatsen naar haar nieuwe home. Aan het feit dat de geritselde verhuiswagen van de Kringkoop is, moet men beslist geen symbolische waarde toekennen. Loes verdwijnt niet in de anonimiteit van de afdankertjes.
Morgen wordt ze wakker in een inmiddels stevig gerenoveerd, zonovergoten appartement.
Beukenrode.
Roept misschien associaties op met een bejaardenhuis als voorportaal van een naderende afmars. Niets is minder waar. Ze gaat er, op een steenworp van de grote Appie, nog minstens twintig jaar vibreren.
En het is maar vijf minuten fietsen van de vesting.
Dat je het maar even weet.

Advertenties
reacties
  1. Anoniem schreef:

    Frans, wat heb je dat weer super leuk geschreven 👍 liefs Kiki en Joost

  2. Anoniem schreef:

    En zo is het maar net…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s