Ceremonieel schrijden bij de Matthaeus

Geplaatst: 13 februari 2016 in mindfulness, persoonlijk, theater, zorg

Fragment-3-naar-Jeroen-Bosch

Al een dag lang schroeien op mijn netvlies de beelden van de opening van de Jheronimus Bosch tentoonstelling in Oeteldonk. Na de praalwagens van het carnaval, de pracht en praal van onze getormenteerde monarch die uitgebreid aan de bak moest tussen de schilderijen.
Wat is dat toch met het loopje van WA?
Sinds de flierefluitende Prins Pils van weleer in het keurslijf van het hofprotocol geperst is, vecht hij een eenzame strijd om het verfijnde ceremoniële schrijden onder de knie te krijgen. Maar echt vlotten wil het niet. Rol een lopertje van een meter of vijftig voor hem uit en de verkramping slaat toe. Het losse dat ie uitstraalde bij het ronden van het bruggetje bij Bartlehiem is in geen velden of wegen te bekennen. ‘Schrijden Lex’, zie je hem denken. Maar vanaf z’n eerste aanzet voor een plechtig koninklijk ommetje in de Brabantse hoofdstad sluipt er een subtiele motorische inconsequentie in het majesteitelijke bewegingsapparaat. Het is iets met z’n hak. De fysio zal er z’n handen aan vol hebben om dat gestuntel weg te poetsen voor de Matthaeus, straks in Naarden. Als ie al komt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s