De laagdrempeligheid van de Palmpit

Geplaatst: 15 januari 2016 in actualiteit, column, consument, gezondheid, mindfulness, onderwijs, persoonlijk, zorg

prev_watermarked0_15576839-1920x1277

In de nadagen van mijn 36-jarige carrière in het onderwijs als docent Nederlands (Godelinde Scholengemeenschap Naarden, Vechtstede College Weesp) werden we in het kader van de verplichte bijscholing van tijd tot tijd met alle meesters en juffen door een optocht zwaar gesubsidieerde workshops gejaagd die tot doel hadden ons optimaal te laten functioneren. Daarmee werd naadloos aangeknoopt bij de modegrillen en de waan van de dag waarvan de Pedagogische Studiecentra hun schoorsteen laten roken. Middagenlang werden wij, lesboeren, gegijzeld in onze aula. Om onze kwaliteit te laten pimpen door nijvere functionarissen die ons net een hoofdstukje voor waren in het grote handboek van de te implementeren verworvenheden.
M’n aanvankelijke open mind maakte na een indrukwekkende serie teleurstellende ervaringen allengs plaats voor een portie gezond cynisme. De waterlanders spatten nog spontaan uit m’n ogen bij de herinnering aan de workshop ‘Vertrouwen‘. Met een blinddoek omgeknoopt dienden we ons op zorgvuldige aanwijzingen van een uiterst toegewijde collega stap voor stap zonder ook maar een schrammetje door een vervaarlijk, van banken en stoelen opgebouwd doolhof te laten geleiden.
Nou, dat (tijdelijke) vertrouwen was er.
Jammer dat het een paar maanden later door diezelfde collega volledig afgefikt werd tijdens een docentenvergadering waarop die Judas ons, leerlingbegeleiders, onvervaard een mes in de rug stak.
Als je een jaar later tijdens de middagpauze in de docentenkamer bij de boterhammetjes achteloos refereerde aan dit soort wijze lessen, wist nog slechts een enkeling waar je het over had.
Dus implementeren: Ho maar!
Sensitivitytrainingen? Breek me de bek niet open.
Wat het me als freelance columnist in ieder geval opgeleverd heeft, is een aantal zurige analyses die grif aftrek vonden in het onderwijswereldje.
Onder het motto ‘Je houdt er in ieder geval wel een stukkie aan over’, liet ik me uit pure nieuwsgierigheid ooit door een moeder uit de Ouderraad verleiden tot een weekendje Landmark, dat toen bij de zwevers mateloos populair was. Een sektarisch clubje van gesjeesde scientology-adepten en zelfhulpmassapsychologen uit de jaren ’60. Hoewel ik vond dat ik redelijk stevig in m’n schoenen stond, kwam ik er behoorlijk depressief vandaan. Maar een stevig fietstochtje (in een dag om het IJsselmeer, 320 kilometer) en m’n open mind was weer helemaal terug op het oude niveau. Zo deed ik dat.
Er is nog hoop. Want we hebben nu Mindfulness.
Bewust leven in het hier en nu maakt ons gelukkig en gezond. Mindfulness past in de trend van het maakbare geluk – ‘gelukkig zijn’ is een intrinsiek doel. Daar wordt een hele industrie omheen gebouwd: elke dag komen er nieuwe lifecoaches, mindstyleblogs, zelfhulpboeken en bladen bij die je het ultieme geluk beloven, omkleed met vrolijke kleuren en bloemetjes. Wie vandaag de dag een knoop in z’n buik heeft van ellende wordt in Mindfulness geleerd deze knoop haarscherp te voelen. Maar de prangende vraag is of er ook wat mee gedaan wordt. Symptoombestrijding dus. Laat mij maar gewoon een stukkie fietsen, een potje janken, de stress van me afschreeuwen of desnoods woedend de borden door de kamer smijten.

Wakker gekust door Claudia de Breij in haar laatste voorstelling ‘Teerling’,waarin ze een geestige persiflage (Mindlessness) op deze nieuwe hype ten beste geeft, en een interview van Marco Visscher met voormalig meditatiejunk Miguel Farias (Vrij Nederland, 16 januari 2016) sla ik ons regionale sufferdje de Gooi en Eembode op. Om ten prooi aan opperste gelukzaligheid te constateren dat we godezijdank in de Palmpit in Bussum (Gooise Meren) gedurende acht weken mindfullness aan de bak kunnen voor een laagdrempelige training à raison van een slordige 160 euri.(..)
Hoezo laagdrempelig?

Literatuur
Marco Visscher: ‘Meditatie is geen oplossing voor alles’,
Vrij Nederland 16 januari 2016

Nieuwsgierig naar zo’n onderwijscolumn?
Frans Muthert: Krabben aan de korst: Briljante scholing, alle neuzen dezelfde kant op

reacties
  1. maadtje zegt:

    Jezus, rondje IJsselmeer? 320 kilometer? Alles in 1 dag? En op 1 fiets? Das nog eens wat anders dan het zwemdiploma B halen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s