Het familiediner

Geplaatst: 4 januari 2016 in actualiteit, cultuur, persoonlijk, seksueel misbruik, zorg

eo-auto
Zo af en toe moet je die kerktoren van Naarden laten voor wat die is.
Je horizon verruimen dus.
Geen familiediners tijdens de kerst en Oud en Nieuw maar een decadent all inclusive lees-, snorkel- en schrijfverblijf in een luxe resort in het land van Toetanchamon aan de Rode Zee. Dat er in die contreien wel ’s onder dubieuze omstandigheden een vliegtuig te pletter wil vallen, kon me niet weerhouden. Morsi, de bepaald niet onomstreden chef van de Nijldelta zou, zo nam ik voetstoots aan, als een vader over me waken.
Twee weken lang heb ik me gewapend met m’n onafscheidelijke oranje polsbandje uit de klauwen van het onvermoeibare animatieteam weten te houden dat de godganse dag met je wil volleyballen (in betere tijden een van m’n favoriete sporten), aquagymmen, darten en aanverwante ongein. En ook de spetterende dagelijkse djoenke-djoenke-shows in de theaterzaal liet ik aan m’n arrogante neus voorbijgaan. Alleen voor af en toe een potje jeu de boules met een vrolijke Brabantse familieclan die zich dagelijks verschanste in z’n uit maar liefst zes windschermen opgebouwde Fort Hollandia (Desi zou er trots op zijn) was ik als Naardense Vestingbal wel eens te porren.
Wat gewoon doorging waren de dagelijkse avond-uurtjes internet Stepbridge op de laptop met Vriendin in Naarden. Tenminste als de hotel-wifi een beetje wilde meewerken. En als die weer ’s niet thuis gaf, ruilde ik heel af en toe m’n e-reader in voor de satelliet-tv.
Een traditionele tv-kijker ben ik al jaren niet meer. Thuis pleeg ik als Netflix-adept de resterende krenten uit de pap voornamelijk  te scoren bij Uitzending Gemist. Maar als zo’n satellietzender ‘BVN’ voor je in petto heeft, wil je op een verdwaald moment nog wel eens een uurtje aanschuiven.
BVN staat voor ‘het Beste van Vlaanderen en Nederland’. Dat blijkt in de praktijk aanzienlijk minder veelbelovend dan de ronkende naam doet vermoeden. Het Journaal en Nieuwsuur hoefde ik niet te missen en de Tukker Herman Finkers heb ik op Oudejaarsavond helemaal uitgegniffeld.
Aanzienlijk triester wordt het als je aangewezen zou zijn op het tv-amusement uit de Lage landen. Mijn god, wat een treurigheid. Toen de wifi weer eens geen sjoege gaf, besloot ik me nietsvermoedend maar ’s voor een keer (vooruit dan maar met de geit) te storten in de armen van HET FAMILIEDINER. Ik kende het populaire emo-concept van onze Evangelische zendgemachtigde slechts van horen zeggen.
Dat had ik beter zo kunnen houden.
Maar ik heb het onder het motto ‘wellicht hou ik er een stukkie aan over’ met de onontbeerlijke hulp van een paar all inclusive gin-tonics helemaal uitgezeten.
De formule is al even tenenkrommend als simpel. Het begint al met die van empathie overlopende presentator, ene Bert, die ik me van jaren geleden herinner als een lichtelijk arrogante quizmaster (hij had de antwoorden op een briefje staan) die onder etenstijd helemaal los ging op zwakbegaafd Nederland.
Hij heeft kennelijk nog steeds iets met zwakbegaafden. Want wie immers laat z’n privé-ellende ten overstaan van kijkend Nederland een uur lang evangelisch verantwoord vet uitsmeren op de buis? Van de kneuzenkermissen geplukte, volledig gebrouilleerde familieleden die niets liever zouden doen dan elkaar de hersens in slaan, sleurt hij in het kader van zijn ‘hulp-tv’ met een poenige witte limo naar een etablissement waar onder zijn bezielende leiding snikkend de vrede getekend moet worden. Vooraf heb je een prachtig inkijkje gekregen in hun dagelijkse reilen en zeilen. De interieurtjes, de kapsels, de krakkemikige hantering van onze taal en de paniekerige blikken in de ogen. Ja vooral dat laatste. De ingrediënten voor het ideale hedendaagse (leed)vermaak.
In mijn familie- en vriendenkring zie ik ze niet.
Hulp-tv? Ammehoela.
Kijkcijfers! Scoren!
Doet Bertje trouwens nog wat aan nazorg als de camera’s eenmaal weer opgekrast zijn?
Ik betwijfel het.

Een paar dagen er voor zag ik een interview met bisschop Eijk die een wel uitermate dubbelzinnige relatie tot de waarheid onderhoudt. Het wil al jaren niet bepaald vlotten met het intern boven tafel halen van alles wat er in naam van Onze Lieve Heer gedurende vele decennia aan seksueel misbruik van minderjarigen heeft plaatsgevonden . De onthullingen daarover laat de Kerk maar over aan de seculiere media. Hij waste godbetert z’n handen in onschuld en kwam er nog mee weg ook.
Daar zou die zalvende Bertje, als ie de ballen heeft, eens mee aan de slag moeten.
Effe de Commissie Deetman bellen. Die hebben wel een aardig archiefje waaruit zo’n ravissant rukkertje uit de Rijke Roomse Familie gelicht kan worden. Laat die maar in zo’n protserige limo voorrijden bij een EO-restaurant, waar hij stijf van de wroeging en spijt à la carte met z’n slachtoffer van weleer z’n galgenmaal mag wegprikken.
En dan onverwijld in de handboeien afvoeren naar de Bijlmerbajes.
Moet je ’s opletten wat dat voor kijkcijfers oplevert.
Maar daar zal Bertje z’n handen wel niet aan branden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s