Op zak

Geplaatst: 17 december 2015 in actualiteit, afscheid, crisis, Naarden, persoonlijk, zorg

opzak2
Dertig jaar lang heb ik ‘het geld voor de kapper op zak gehouden‘. Een vrije variant op het ooit door m’n moeder zaliger met graagte gebezigde cliché. Ik ben uit de tijd van het ‘model bloempot’: met een kouwe, keiharde tondeuse (de pre-elektrische generatie) tot strak op de hoofdhuid alle vegetatieve ongein rücksichtslos millimeteren tot vier centimeter boven het oor. Waarna tenslotte het resterende plukje in de toplaag volledig hygiënisch verantwoord gesnoeid wordt tot debiele proporties. Je stond er compleet mee voor lul. Voor m’n gevoel gingen we ook zeker eens in de twee weken onder het mes. Want dan liepen we, zoals moeders verzuchtte: ‘met het geld voor de kapper op zak‘. Synoniem voor: het wordt veel te lang.
Protesteren had geen zin. En als ze ook maar enigszins vermoedde dat we de kapper zouden bewegen tot een wat fatsoenlijkere coupe, belde ze, terwijl m’n broertje en ik op weg waren voor de tweewekelijkse executie, achter onze rug om naar de beul om hem met haar meedogenloze instructies bij de les te houden. (Was het kapper Valk, aanvankelijk naast de Chinees tegenover de Hema, later op de Bussumse Stationsstraat?)
Later, toen ik m’n eigen vormgeving kon regisseren, heb ik het allemaal ruimschoots gecompenseerd. De zestiger en zeventiger jaren waren er naar. Tot op de schouders. M’n kapper op een steenworp afstand van de Albert Cuyp snapte het helemaal.
In ’78 in de vesting Naarden beland, het haarmodebeeld veranderde ingrijpend, was het even zoeken. Maar om de hoek in de Peperstraat schitterde Salon Okhuysen. In wiens handen kon ik m’n ziel en zaligheid qua frisuur beter leggen dan in die van de ex-voorzitter van de plaatselijke ondernemers?
De uiterst aimabele Leo maakte, en dat was wel zo prettig, een verfrissende uitzondering op een verschijnsel dat opgeld deed en doet. Met name kappers en fysiotherapeuten weten, geraffineerd frutselend aan je lichaam, doorgaans een barre optocht aan vaak zeer persoonlijke bekentenissen bij hun clientèle los te weken. Het zal wel te maken hebben met de wat ongemakkelijke, afhankelijke rol waarin je wordt gemanoeuvreerd in de kappersstoel en op de behandeltafel van de fysio. Ik heb, wachtend op m’n beurt, bladerend in de immer overjarige leesportefeuilles de nodige ellende voorbij horen komen.
Bij Leo was daar geen sprake van. Om de doodeenvoudige reden dat hij jouw brisante kijk op de wereld simpelweg totaal niet nodig had om de conversatie een beetje op peil te houden. Met een adhd-achtige toewijding lulde hij z’n halfuurtje persoonlijk helemaal vol. Zodat je aan het eind van de rit helemaal bijgepraat was over alle vestingstedelijke en andere ellende. Wel zo makkelijk.

Toen Vriendin haar intrede deed in m’n leven, was het meteen resoluut gebeurd met Leo. Ze vond het, hoewel ik zelf niet ontevreden was, helemaal niks wat dat lul-ijzer afleverde. Dat kon ze stukken beter.
Dertig jaar lang hield ik aldus het geld van de kapper, zeg maar, op zak.
Onlangs gaf ze aan het welletjes te vinden. Geen zin meer.
Waarna een barre zoektocht begon naar het redelijke alternatief. En daarbij gaan je gedachten als Naarder natuurlijk in de eerste plaats uit naar de plaatselijke middenstand.
Achter de kerk, naast de jeu de boules baan, moest het dan maar ’s gebeuren. ’s Kijken of Your Style ook mijn stijl is. Ze knikken, in de najaarszon een sigaretje wegpaffend, ons bouleurs regelmatig uiterst bemoedigend toe. De meisjes van de Style.
Resolute meisjes ook.
M’n afspraak van 12.00 uur liep wat uit.
Daar begon het gesodemieter al.
Maar ik had als pensionado alle tijd.
De emancipatie heeft ook in deze branche bikkelhard toegeslagen. Niet alleen in het belendende ziekenhuisbed rukt het zwakke geslacht tegenwoordig schaamteloos op. Ook de deur van de kapper staat wagenwijd open voor klandizie van beiderlei kunne.
Naast me bivakkeerde een wat treurig ogende dame met prachtige blonde lokken die overduidelijk al een topbehandeling achter de kiezen had en helemaal klaar was voor een indrukwekkende finishing touch. Uit haar wonderdoos diepte haar personal coach een bonte variëteit aan veelkleurige strings op. Waarna het wikken en wegen losbarstte. Het bevestigen ervan is trouwens geen sinecure, stelde ik vast.
‘En hoe moet dat nu onder de douche?’ was mijn al even praktische als impertinente vraag.
Verwarring.
Het bleek in de praktijk een ochtendvullende bezigheid die een partij bikkelharde toewijding vereist. En dat verklaarde wellicht die treurigheid.
Aan de andere kant van de salon bladerde een kale biljartbal enigszins verveeld door de Story en de Privé. De geluksvogel die geen kapper meer nodig had, zat overduidelijk te wachten op z’n eega die twee stoelen verderop onder het mes ging voor een gelikte coupe die haar zonder meer door de kerstdagen en de jaarwisseling zou slepen.
Het was een kwestie van minuten voor ik aan de beurt zou zijn.
Nee dus. Kerstcoupe had niks met Biljartbal te maken. Ze rekende geheel zelfstandig en vooral luidruchtig af waarna Yvonne (haar collega had haar handen nog steeds vol aan de strings) zich op laatstgenoemde stortte.
‘Het gaat bij voetbal om de details’, oreert JC , onze Verlosser regelmatig. En ook die details tikken kennelijk aan als je nagenoeg haarloos door het leven gaat.
In tien minuten was het karweitje geschoren. Dat weer wel.
Mijn knipbeurtje was een simpele affaire. Nee, wassen hoefde wat mij betreft niet. Dát kan ik zelf wel. Routineus (wat hield ze die schaar merkwaardig vast) kluste Yvonne zich door mijn kuif heen die ik nog steeds naïef voor blond houd, maar op ontluisterende (flits)foto’s slaat de tand des tijds telkens weer genadeloos toe.
Ik vond het risicoloze middenstandsgesprekje prima.
Bij het afrekenen ging er een wereld voor me open.
Dertig jaar lang had ik het geld voor de kapper op zak mogen houden.
30x6x……? Zonder inflatiecorrectie.
Daar kan ik toch minstens twee keer die decadente rondreis door Afrika van maken die op al tijden m’n shortlist staat.
Vrijdag is Vriendin jarig. En hoewel ze wat mij betreft de buit al ruimschoots binnen heeft, waag ik er nog maar een extra bloemetje aan.
Van Saskia. Juffertje in het Groen in de Marktstraat.
Want die maakt hele fraaie boeketjes.

Advertenties
reacties
  1. maadtje schreef:

    Ik mag toch hopen dat je nieuwe kapster niet Chantal is want dan moet je weer op zoek naar een nieuwe kapsalon. Immers Chantal heeft d’r schaar aan de wilgen gehangen. In geval van nood ben en blijf ik stand by.

  2. Geert Jan Colijn schreef:

    Je hebt ook van die apparaatjes om het zelf te doen. Vriendin blij en him naar Afrika

  3. Anoniem schreef:

    Het meurt hier een beetje bij krabben aan de zak!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s