Ik denk gewoon dat ik er te gewoon voor ben

Geplaatst: 13 december 2015 in actualiteit, column, consument, folklore, gelezen, humor, media, Naarden, persoonlijk, zorg

TAMTAM

Bij m’n favoriete winkeltje in Naarden Vesting scoorde ik ‘De Gooische Tamtam‘. Het 66 zinderende pagina’s tellende, gratis glimblaadje van Christian de Beer, Sarah Saarberg en Frederike Evenblij dat bij iedere opening van een nieuw seizoen alles wat Gooisch is enorm moet gaan verblijden.
We nemen dus maar voetstoots aan dat de winter voor de deur staat.
‘Gooisch’ staat trouwens meteen al behoorlijk onder druk. Want het periodiekje blijkt al een treurig ondergeschoven kindje te hebben. De ‘Gooische’ Huizers zullen, zo ze die al hebben, op de fiets naar Laren, Blaricum, Hilversum of Naarden moeten om hun ultieme natte droom te verwezenlijken.
In het voormalige vissersdorp aan het Gooimeer is het gewoon niet verkrijgbaar.
Ik glij op blaadjes. Een leven lang. Al ben ik langzamerhand wat op m’n hoede als ze glimmen.
Hebben Christian c.s. het gat in de markt ontdekt en bedienen ze een doelgroep die wanhopig hunkert naar wat exposure omdat men dreigt te verkommeren in het contemporaine mediageweld?

Bij periodiekjes die ongevraagd op m’n bordje gepleurd worden, ben ik altijd bloednieuwsgierig naar de editorial. Want in zo’n ‘state of the union’ wordt doorgaans haarfijn uit de doeken gedaan welke ongetwijfeld zwaarwegende argumenten er zijn om zo’n blad op ons los te laten. Door de bank zijn het immers uitgaven waarin men de grootste moeite heeft om de achterkanten van de vele peperdure advertentiepagina’s een beetje ordentelijk te vullen met redactionele bijdragen.
De blije positivo Christian windt er meteen op pagina 3 (alleen de rechter pagina’s zijn genummerd) geen doekjes om. De eigenzinnige, tegendraadse (??) Gooiers schijnen, als je hem mag geloven, massaal met kloppend hart gewacht te hebben op z’n geesteskindje, de ultieme slagroom op de taart van het gelijknamige online platform.
Een oppervlakkige snelbladersessie van achteren naar voren ontsluiert meteen genadeloos de doelgroep: de borreltafel van de ‘Koninklijke’ en de (Gooische) hockey- en golfclub. De ambiance waar ik, zeker als sportliefhebber pur sang, uiteraard helemaal niks op tegen heb. Ik prik op verjaardagen ook wel eens een bitterballetje mee in het gezelschap van sportief gezien volstrekt talentloze lieden op zoek naar een dankbaar podium voor hun verdachte heldendaden bij het knikkeren voor volwassenen. Waarna het gesprek voortkabbelt over de itempjes waar uitgerekend De Gooische TAMTAM, naadloos bij aan probeert te sluiten.
Althans, dat vermoed ik.
Op de achterkant bijvoorbeeld een advertentie van Range Rover, de poenige bak die ik me moeiteloos zou kunnen permitteren van m’n zuurverdiende spaarcentjes. Zou alleen bij god niet weten wat ik op m’n wekelijkse ritjes naar m’n grootgrutter en de bridgeclub (en ’s zomers naar m’n bootje) moet met een Supercharged V8 motor van 405 kW/550 pk. die alle four wheels aandrijft.
D’r kan geen hond meer langs als ik die proletenkar in m’n nederige vestingstraatje voor de deur zou parkeren.
In het hart van het blad trouwens nóg zo’n autopagina. Van nota bene de dealer waar ik twee jaar geleden m’n simpele Corsaatje kocht. Allemaal tweedehandsjes weliswaar. Maar wel van het type waar je, op zaterdagmiddag flanerend langs de Larense terrassen van Loetje, Mauve of ’t Bonte Paard, goeie sier mee maakt.
En ook van de optrekjes die me in de 18 huizenpagina’s van het laatste katern toelachen, kan een Gooier met een modaal inkomen slechts dromen. Stuk voor stuk dichter bij de 2 dan de 1 miljoen.

Van de markante Gooiers en inspirerende ondernemers die me door Christian in z’n ronkende inleiding beloofd worden, ken ik er zegge en schrijve geen een. Hoewel, beeldend kunstenares Judith Wiersema (‘diep in mijn hart ben ik een boerenmeisje’) uit Naarden Vesting komt me vagelijk bekend voor. Prachtige foto trouwens. Voor een dieper inzicht in haar beelden waarin zij de vrouwelijkheid in haar puurste en meest kwetsbare vorm weet vast te leggen, moet ik me op zondagochtend vervoegen in Het Arsenaal , waar het boerenmeisje wekelijks met vrienden neerstrijkt voor een heerlijke lunch met goede koffie. Jammer dat het daar niet snel van zal komen. Het zijn tegenwoordig m’n enige, spaarzame televisie-uurtjes (Vrije geluiden, VPRO Boeken, Buitenhof) die ik live consumeer.
Nergens wil het blaadje, zoals beloofd, ook maar een moment prikkelend en spraakmakend worden. In het babbeltje met Judith leek het nog even die kant op te gaan. Maar ze maakt er zich op de vraag ‘Heb je ooit op de Gooise matras gelegen?’ met een paar gemeenplaatsen risicoloos vanaf.
En gelijk heeft ze
Wat denkt die Christian wel?
Ook van Jan Heemskerk, voormalig hoofdredacteur van het blotetietenblaadje Playboy, liefdesdokter en professor in de mannenkunde, had ik nog nooit gehoord. Voor hem zijn maar liefst drie (..) pagina’s ingeruimd. De eerste twee dienen om de mens achter de vaste TAMTAM-columnist een beetje uit de verf te laten komen. En verderop in het blad de beloofde column. Een bloedeloos verhaaltje over z’n kapster Chantal, die snikkend haar schaar aan de wilgen hangt.
Vrijwel iedere Gooische coryfee die door TAMTAM in de schijnwerpers wordt gezet vegeteert al in z’n tweede of derde liefdesnestje. Daar zijn ze niet kinderachtig in.
En nogmaals: ik ben er nog nooit één tegengekomen.
Vermoedelijk komt dat om dat ik nooit een biefstukje weg knaag in een sterrenrestaurant. En vooral: geen deel uitmaak van het illustere Gooische borrelgenootschap VSOP. De goede lieden van Vrijdag Samen Op Pad die zo oneindig positief in het leven staan. Hoewel ze zich naar eigen zeggen niet onledig houden met goldmemberships, entreegeld, VIP-ruimtes en polsbandjes, rieken hun goedbezochte clubavondjes penetrant naar herbevestiging van hun unieke Gooische inteelt.
Heb ik die achtendertig jaar in mijn vesting m’n tijd zitten vermorsen?
Wat mankeert er aan mijn horizon?

Gewoon een aardig bladerblaadje (prachtig vormgegeven, dat net weer wel) waarmee de nouveau riche van het Gooi in de wachtkamer bij de dokter z’n tijd opperbest zal weten te doden.
Ik kijk reikhalzend uit naar de Lente wanneer de volgende TAMTAM, het licht gaat zien.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s