Willem en de vrouwen

Geplaatst: 25 oktober 2015 in column
Tags:, ,
?

?

Als tout Naarden op zaterdag nog comfortabel op één oor ligt, knort z’n mega groenten en fruit truc het Naardense Promersplein op. Vijf uur. Soms arriveren we er gelijktijdig. Ik ter afsluiting van een onstuimige nacht op weg naar de klamme lappen. Voor hem het begin van een nieuwe werkdag. Z’n wekker loopt twee uur eerder af.
Verschil moet er zijn.
Willem dus. De niet weg te denken koopman die op de schouders van vijf generaties Jansen sinds jaar en dag als Zonnekoning op de zaterdagmarkt resideert. In een wat bescheidener ambiance op dinsdag trouwens ook. Samen met een visboer. Sinds enige jaren werkend in dat technologische wonder van ‘m. De aankoop was het hoogtepunt in z’n leven. Een investering ter waarde van een redelijk riante doorzonwoning.

Een apart geval, die Willem. Markant ook. Niet in de laatste plaats door de geheel unieke wijze waarop hij de Nederlandse taal vorm weet te geven.
Vrouwenman.
In zijn kraam zul je het mannelijk geslacht nagenoeg vergeefs zoeken. Welgeteld één exemplaar. De schap-penvuller. Of soms ook zijn zoon. Willem maakt zich ernstige zorgen over het voortbestaan van de Jansen-dynastie in de groenten en fruit branche. Zoonlief staat niet te trappelen.
Maar wie weet.
De vrouwen dus.
Laat iedereen nou denken dat die potige, goedlachse blondine die jarenlang een prominente plaats bekleedde achter de bakjes Griekse salades, de trostomaten en de pruimen, z’n wederhelft is. Nee dus. Zorgmedewerkster, die op de zaterdag wat bijkluste. Al veel te lang niet meer gezien trouwens. Moeders zélf is van de back office. Hoofdverantwoordelijk voor de versafdeling in het koelsegment van z’n nieuw verworven paradijsje. Onderschat vooral even niet hoeveel voorbereidend werk er geschaft moet worden om het uitgebreide assortiment op peil te houden.
Willem is, zeker in de uurtjes buiten prime time, de man van de PR. Hoewel hij het reilen en zeilen van z’n business natuurlijk voortdurend haarscherp in de kieren houdt, steekt ie verreweg de meeste energie in het intermenselijk verkeer. Willem is een op en top socializer. Terwijl z’n personeel zich de poten uit het lijf rent om de piepers en andere negotie aan de man te brengen, scharrelt hij in de periferie wat rond. Slaat wat bemoedigende armen rond de schouders van menige vrouwelijke cliënt, van wie hij de indruk heeft dat die wel een kontje gebruiken kan.
Toen ie paar jaar geleden Vriendin al een paar weken miste, moest ik hem uitleggen hoe ernstig het oncologische ongemak was waarmee ze, voor de tweede keer, aan de beurt was. De tranen schoten hem ter plekke in de ogen. Ik nam afscheid, gewapend met een plastic tasje vol heilzame, aansterkende artikelen van z’n huismerk.
‘Dat moet ze nemen, ik zweer je dat het helpt’. Niet dat ik nou meteen het idee had dat z’n eigenhandig geperste bosbessensapje de ultieme remedie tegen kanker was. Maar dat gebaar. Zo veelbetekenend.
Hij is ieder jaar ook de eerste die na de Nieuwjaarsconference van Dubbelfout in het stadhuis op het podium staat om mijn krullenbol (én onze burgemeester natuurlijk) uitgebreid te knuffelen. Weer in de waterlanders. Geen idee of ie de precieze strekking van die diarree aan verbaal geweld helemaal begrepen heeft. Maar zijn signaal is o zo duidelijk.
Hij houdt z’n klantjes nauwlettend in de gaten.
Maar ook z’n collega’s op het zaterdagse Promersplein.
Soms met dramatische gevolgen. Het ‘Sokkenvrouwtje’ uit een belendende kraam, enige jaren terug, was een apart verhaal. Het mooiste was er wel zo’n beetje af van haar huwelijk. Had het eigenlijk wel behoorlijk gehad met die wederhelft met z’n losse handjes. Willem met z’n speciale antenne voor menselijk leed stak de nodige energie in the-rapeutische praatsessies met z’n duidelijk diepongelukkige buurvrouw. Willem ten voeten uit. Er is daarbij ongetwijfeld wel ’s een arm om die schouders gegaan. Zo onschuldig als wat.
Bij het opbouwen van z’n feesttent op een vroege, druilerige dinsdagmorgen, hij was moederziel alleen, kwam de echtgenoot die zo z’n eigen ideeën had over de ware aard van de relatie, verhaal halen. Samen met een al even bloeddorstige zoon. Willem werd liederlijk te grazen genomen. Wekenlang doolde hij lichamelijk en geestelijk getekend over het marktterrein. Heel Naarden leefde intens met hem mee. De knuffelberen en waxinelichtjes ontbraken er nog maar aan.
Als je er over nadenkt te bezopen om waar te zijn, zo’n beschuldiging. Willem die buiten de pot piest? Waar moet hij, als hij die ambitie al zou hebben, daarvoor de tijd vandaan halen? Drie keer per week naar de veiling. Tot Brussel aan toe. Samen dagelijks met de mamma de versafdeling op peil houden. En om tien uur ’s avonds is het de hoogste tijd voor vijf krappe uurtjes dromenland.
Sokkenvrouwtje nooit meer gezien trouwens.
Willem.
Een zaterdagmarkt zonder hem lijkt nergens naar.

?

Advertenties
reacties
  1. atyadriana51 schreef:

    Leuk verhaal. Willem ten voeten uit, en ik hoop van haatte nog heel lang. Gr. Aty.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s