Theater Binnen De Wallen weer knetterend in de roos

Geplaatst: 11 oktober 2015 in cultuur, Naarden
Tags:,

theaterbinnendewallen2015
Als je zegt dat je reikhalzend uitkijkt naar de vierde editie van THEATER BINNEN DE WALLEN in 2016, zou je zo maar de indruk kunnen wekken dat je de aflevering van zaterdag jl., de derde op rij, helemaal niks vond. Het tegendeel is waar. Peter Senf, Cornelie van Uuden en Lies Paulussen staan onder de paraplu van de Vereniging Vestingstad Naarden gewoon garant voor kwaliteit. Cultuurminnend Naarden is  weer helemaal aan z’n trekken gekomen. En dat staat helemaal op het conto van dit burger-initiatief. Terwijl op het stadhuis aan de leiband van een Bussums (..) organisatiebureau wanhopig gewerkt wordt aan een bloedeloos eindejaarsfeestje ter afscheid (hoezo afscheid?) van Naarden als zelfstandige gemeente dat maar niet van de grond wil komen, blijkt dat binnen onze eigen wallen het ware organisatiepotentieel huist.
Dat wisten we natuurlijk al jaren.
En het wordt de hoogste tijd dat onze vroede vaderen de schellen van de ogen vallen. We hebben geen peperdure clubjes van buiten nodig om Naarden cultureel op de kaart te zetten. En je kunt je afvragen wat er allemaal nog meer mogelijk is als de kennelijk aanwezige geldstromen eindelijk eens de juiste kant op gaan.
Joyce Sylvester c.s hebben waarachtig iets om over na te denken.
‘Theater Binnen De Wallen’ ging ook dit jaar voor de kleinschaligheid.
Drie huiskameroptredens roepen bij de argeloze niet-ingewijden misschien associaties op met verdienstelijk gedoe tussen de schuifdeuren, niets is minder waar. Zo werd weer ondubbelzinnig bewezen. De intimiteit van zo’n huiskamer die plaats biedt aan ‘slechts’ veertig toeschouwers, heeft iets volstrekt unieks. En past ook rimpelloos bij het karakter van de performances.
Zo’n Sanne Schuhmacher bijvoorbeeld, in 2013 afgestudeerd aan de Koningstheateracademie in Den Bosch, die om de hoek blijkt te wonen, is (nog) niet toe aan grote zalen. Maar paste met haar poëtische repertoire naadloos in de ambiance van het fraaie optrekje van Fred Dumas in de St. Vitusstraat waar ze haar publiek vergastte op haar rijke fantasieën die het leven net een tikkie anders voorstellen dan het is. Is het cabaret? Ach wat moeten we met die etiketjes? Ze nam plaats achter haar harp (inderdaad, een harp) voor een subtiel en verrassend openingsliedje over de zelfmoord van een vriend. ‘Dan hebben jullie het ergste van vanavond meteen gehad’, voegde ze er na afloop aan toe.
Met de poëzie van Sanne zit het wel snor. Maar daarmee speelt ze een kwetsbaar repertoire waar enige moed voor nodig is.
En die heeft ze.
Gelachen werd er ook regelmatig en uitbundig. Al zal er qua verbindende tekst en timing nog wel het een en ander moeten gebeuren, bekende ze in de nazit bij Op Hout volmondig. En tijd heeft ze. Ze staat immers nog maar aan het begin. Ze heeft het Naardense publiek intussen drie kwartier kostelijk weten te vermaken.
Broer en zus Jeanine en Vincent van Amsterdam in het nederige stulpje van Marion Homburg, dat stukken minder nederig bleek dan menigeen vermoedde, verzorgden een muzikaal optreden van topniveau. Bedenk het maar. Een meer dan verrassende combinatie van viool en accordeon. Dat het duo al de nodige prijzen in de wacht sleepte, zal niemand verbazen. De duivel is in ons midden en dat gegeven inspireerde de twee musici bij het vertolken van vijf componisten. In sprookjes, mythes en dodendansen kwam onze gehoornde vriend langs. De drie kwartier in de akoestisch gezien ook bepaald niet verkeerde huiskamer vlogen voorbij. De peperdure Ch.J.Collin-strijkstok, in bruikleen van het NMF had het zwaar te verduren.
Van amateurtoneel kun je denken wat je wilt. Net als vorig jaar (met de voortreffelijke Jacqueline Reems en Ciska Smeenk) kwam het betere acteerwerk uit Hilversum. Wederom tekende Robbert Jan Proos voor de tekst en de regie van de eenakter ‘Strooigoed’ waarin Marleen van Boxel en Petra Hopman de tragikomedie vorm gaven.
Denk je maar eens in: Twee vrouwen staan op een mooie zomeravond op het balkon van hun hotelkamer in St. Tropez. Van genieten van die fraaie avond komt maar bar weinig terecht. Ze zijn er om de as uit te strooien van hun overleden geliefde. Ze zoeken al drie weken naar de perfecte plek. Maar dat wil niet zo vlotten omdat ze het pertinent oneens zijn over wat nou ‘een passende locatie’ is.
Prachtige dialogen tussen twee vrouwen die elkaar in feite niet meer kunnen luchten of zien, waarbij die urn centraal staat.
En weer eens een bewijs hoe bijzonder aardig ‘amateurtoneel’ kan zijn.
Het atelier van de Naardense kunstenares Carine van Gorp onder de vestingwallen van Katten vormde een uitgelezen decor voor dit zeer vermakelijke stuk.

Drie voorstellingen met als opmerkelijke rode draad ‘de dood’, realiseerde je je gaandeweg de avond.
Geen bezwaar tegen, trouwens.
Het initiatief Theater Binnen De Wallen is een blijvertje. Daar hoeven we ons geen zorgen over te maken. Voor volgend jaar melden de diverse artiesten zich zelf al spontaan aan. In Naarden wil men ontzettend graag de Bühne op.
We hebben nu negen huiskamers in Naarden Vesting afgewerkt. Hopelijk zijn er volgend jaar weer drie te vinden.

Een andere initiatiefgroep stelt al tijden driftig pogingen in het werk om de gemeente Naarden uit haar verlammende lethargie op cultureel gebied te rukken. Maar er zit tot op heden bar weinig schot in het voorstel om van De Hoed een Cultureel Centrum te maken. Onderzoek heeft uitgewezen (en het enorme succes van Theater Binnen De Wallen bewijst dat eens te meer) dat zoiets in een overduidelijke behoefte voorziet.
Kom Naarden, toon verdorie eindelijk eens ballen !!

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s