Kun je nog zingen, zing dan mee

Geplaatst: 27 september 2015 in actualiteit, cultuur, emancipatie, folklore
Tags:, ,

646834Op het Naardens Korenfestival werd nog maar eens onomstotelijk aangetoond: in koorzingend Nederland bestaat een schrijnend gebrek aan baritons en bassen. Aan sopranen en alten geen gebrek bij de 1175 deelnemers (40 koren).
Hoe laagdrempelig georganiseerd gezellig samen zingen dan ook mag zijn, masculien Nederland is (los van de Shanty-koren) kennelijk maar bar moeilijk over de drempel te sleuren. En ook de gemiddelde leeftijd baart enige zorg. Aanstormende jeugd moet je met een fikse bouwlamp zoeken.
In het openingswoord door de organisatie ( ‘Dit is het laatste Naardense korenfestival’) werd trouwens merkwaardig genoeg voor de zoveelste keer aangetoond dat men knap overhoop blijft liggen met onze toekomstige identiteit. Hoezo eigenlijk? We mogen per 1 januari 2016 dan wel administratief en bestuurlijk opgaan in de Gooise Meren, geen enkele reden om onze eigen identiteit maar bij het grofvuil te zetten. Dus dat kan gewoon ‘Naardens Korenfestival’ blijven.
Als alle 1175 vocalisten voor minimaal twee supporters uit de eigen familiekring (altijd de grootste fans) gezorgd hadden om het feestje luister bij te zetten, zouden er een dikke 2000 festivalgangers geweest moeten zijn.
Maar die familie liet het behoorlijk afweten.
Het enthousiasme was er niet minder om.
Weer een aansprekend evenement dus in onze Vesting.
Voor elck wat wils, zullen we maar zeggen.
De koren die in de buitenlucht rond de kerk hun beste beentje voorzetten vormden de lakmoesproef voor de eventuele aanschaf van een passe partout van acht euri waarmee je een godganse middag onder de pannen kon zijn.
Aan de bezieling van de twee clubjes die inderdaad uit louter dames bestonden (iedere formatie heeft z’n eigen clubtenue waarover duidelijk diepgaand is nagedacht), heeft het niet gelegen. Grappig om te constateren dat sommige individuen er op een of andere manier ravissant uit weten te springen. Je zingt dan wel in een koor, maar niets weerhoudt je ervan om er toch binnen die context een eigen solo-voorstellinkje van te maken.
Humor.
Het repertoire aldaar, dat vermoedelijk absoluut niet representatief was voor het hele gebeuren, zette echter een fikse domper op de motivatie. Van ‘De kleine postiljon’ (de Selvera’s 1961) en ’t Zijn de kleine dingen die ’t doen’ (Saskia en Serge, 1971) werden we niet echt vrolijk.
Afmars dus.
Waarmee we vermoedelijk het ongetwijfeld vele fraais dat in de diverse etablissementen ten gehore werd gebracht, gemist hebben.
We zijn helemaal klaar voor de Naardense topper van zaterdag 10 oktober: Theater binnen de wallen.
Ieder z’n meug, zei de boer.
En hij at vijgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s