Wereldlijst

Geplaatst: 17 februari 2013 in bridge
Tags:,

kassaAls je nevenpaar halverwege een viertallenwedstrijd z’n scorebriefje op tafel deponeert met het ronkende commentaar Wij hebben een wereldlijst, legt dat meteen een ongemeen zware druk op het sacrament van het tussentijds uitslaan. Met jouw partner had je er in de eerste veertien spellen tot je immense genoegen immers best wat moois van gemaakt. Toch? Een scherpe manche. Een knetterende strik om een wat overmoedig geboden uitnemertje van je tegenstanders, terwijl je eigen lichtelijk aangetrokken 4♥ met geen mogelijkheid te maken was. (Het vijfniveau laten we in zo’n geval met liefde aan de vijand). Een bikkelharde strijd om deelscores waar je met kunst en vliegwerk als glorieuze winnaar uit te voorschijn kwam. Dubbele score misschien? Een nogal pover afspelletje van de tegenpartij. Twee ogenschijnlijk zieke manches waar je via een uiterst verantwoorde biedserie, ondanks dat het viertallen was, vooral niet in wilde zitten maar die bij nader inzien toch een leggertje bleken en ook zeker niet op de andere tafel geboden zouden zijn, heb je gelaten voor wat ze zijn. Om maar te zwijgen over een (klein)slempoging waarbij je op vijfniveau net op tijd op de rem stond.
Gevoegd bij die wereldlijst moet er minstens een kloof van een impje of 50/60 geslagen zijn?
Het blijken er slechts achttien te zijn.
Hebben we dan toch zitten soppen?
columnMaar wat is eigenlijk de essentie van zo’n wereldlijst?
Heb je dan zelf de sterren van de hemel gespeeld? De tegenstander van tafel geveegd met de ene na de andere briljante actie? Of heeft de tegenstander zichzelf opgeknoopt?
Het zal wel weer de overbekende combinatie zijn geweest.
Die twee manches waarin je zelf op tijd weloverwogen afhaakte, heeft de vijand middels respectievelijk een biedmisverstand en een overmoedige actie (ze waren de weg volkomen kwijt) wél gemaakt. In het volstrekt onmaakbare 6♠ waarin bij het juiste tegenspel gewoon één slag ingeleverd zou moeten worden, blijken de tegenstanders op de andere tafel wel bijzonder optimistisch opgestoomd te zijn naar zeven. En dat was maar net, met de grootst mogelijke moeite, eentje down te spelen.
Blij dat jullie niet in zeven zaten.
En ook niet in een pletterdooie zes, murmelt je partner waar de verbazing van afdruipt.
18-12. Minder dan verwacht maar wel mooi.
We hebben gewoon goed gespeeld.
Met z’n vieren.
Met ook hier en daar een welgemeend woord van dank aan onze tegenstander.
Twee fraaie lijstjes.
En zo hoort het ook.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s