Pooweezie

Geplaatst: 11 februari 2013 in persoonlijk
Tags:

judithJudith Herzberg beleeft dit jaar haar vijftigjarig dichterschap, maar ‘dichter’ zal ze zichzelf niet snel noemen. Toen haar in 1997 de P.C.Hooftprijs voor poëzie werd toegekend, antwoordde ze op de vraag in hoeverre ze het ‘dichtersvak’ beheerste: ‘Ik zou niet kunnen zeggen dat ik het kan. Ik zou het ook niet willen kunnen, want dan zou het een maniertje worden; als je zou denken: ik weet hoe dat moet. Je probeert altijd weer wat nieuws uit te vinden als je schrijft. Dus je hebt nooit het gevoel dat je het kunt. Ik weet nooit of ik het een volgende keer weer kan.’
Afgelopen zaterdag kreeg je bij het dagblad Trouw een dichtbundeltje cadeau, waaruit:

EIND, DWZ BEGIN VAN HET EIND

V:Hou je van me?
M:Ja
V:Maar je zegt het nooit uit jezelf
M:Dan moet je het niet vagen
V:Maar ik wil het zo graag weten
M:Ik zei toch: Ja?
V:Maar zo heb ik er niets aan
M:Hoe niet?
V:Ik voel me zo’n bedelaar
M:Dan moet je het niet vragen
V:Zeg je het dan uit jezelf?
M:Dat kan nou niet meer
V:Dus dat kan nou niet meer
M:Nee
V:En als we het nou vergeten dat ik het vroeg?
M:Ja
V:Wat ja?
M:Laten we dat maar eens proberen

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s