Sorry, ik ga m’n mening over Sneeuwvlokje herzien

Geplaatst: 29 april 2012 in actualiteit, sport
Tags:

Meer dan eens was de huidige technische baas van Feyenoord het mikpunt van m’n ongenadige spot. Niet in de laatste plaats vanwege de wijze waarop hij onze prachtige taal met z’n  deerniswekkende vertolking  in de vuilniszak wist te parkeren. Maar ook als trainer werd het geen feest. De man die op verkeerde momenten het springen op verkeerde rijdende treinen tot z’n core business maakte, is er binnen een jaar in geslaagd de club waarvoor ik al een leven lang een zwak heb, helemaal op de rails te krijgen.
Over z’n carrière als voetballer niets dan goeds trouwens. Eenmaal de kicksen aan de wilgen, had ie echter het vak van trainer nog niet aangevat of het was pure treurnis die de klok sloeg. Vitesse was nog wel een leuk warmlopertje. Maar weggeplukt door de intern verdeelde Amsterdamse Godenzonen, stond ie daar vervolgens weldra op de keien. Een jaartje Benfica kon amper een succes genoemd worden. Toen het vervolgens bij PSV een beetje liep, moest ie als pure opportunist, om z’n carrière te pimpen, opeens zo nodig weer eens op een rijdend boemeltje springen, in dit geval het Spaanse Valencia. Na een jaar hadden ze het ook daar al weer helemaal gehad met ‘m, waarna hij in een kortstondig avontuur met AZ dook. Waar het ook binnen de kortste keren einde oefening was.
Dan maar analist op zondagavond bij NOS Studio Voetbal. De ideale, tijdelijke parkeerplaats voor aftrainende, naar een beetje zinvolle vrijetijdsbesteding hunkerende grootheden van weleer die het beschouwen een simpel potje voetbal tot wetenschap weten te verheffen. Had er niets te zoeken. Schopte het, schaapachtig lachend, niet verder dan wat risicoloze gemeenplaatsen. In zijn langzamerhand karakteristieke, tenenkrommende variant van het Nederlands.
Die dieptepunten als technisch leidsman vielen trouwens altijd haarscherp te registreren. Als je hem, doelloos en met z’n blik op oneindig, op z’n scooterje door onze gemeenschappelijke woonplaats zag toeren, wist je dat het weer ’s komkommertijd was.
En nu dus Feyenoord. De topclub van weleer die langs een financiële en sportieve afgrond regelrecht naar de gallemiezen gleed. Afgelopen zomer werden de grootste talenten, Fer en Wijnaldum, in pure doodsnoodverpatst aan de concurrentie. Voor Koeman zat er niets anders op dan de voortreffelijke jeugdafdeling van de Rotterdammers af te stropen waaruit hij het ene na het andere ontbolsterende talentje plukte. Nog nooit kende de hoofdmacht van de kameraden zo’n jeugdige gemiddelde leeftijd. Voor het merendeel voorzien van een kleurtje waar onze deze week genadeloos afgeserveerde Gekke Geert geheid van aan de dunne raakt.
En ziedaar: de wederopstanding van de Rotterdamse topclub van weleer.
En Sneeuwvlokje.
Ze gaan vanaf vandaag hand in hand godbetert voor de Championsleage.
Rotterdam is er aan toe.

Art:Siegfried Woldhek

Advertenties
reacties
  1. Beus schreef:

    Geen reactie: ik ben gek op Koeman.

  2. Jaap Hazewinkel schreef:

    Het is inderdaad een mirakel. Wel fijn, want we delen dat zwak voor de club uit Rotterdam-Zuid.

  3. Paul Tijssen schreef:

    Heb altijd al een hekel gehad aan het woordje “zwak” in combinatie met mijn cluppie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s