Feestboek krabt wel aan m’n korst

Geplaatst: 5 maart 2012 in burgerlijkheid, consument, crisis, dood, kleinkunst, media, ouder worden, persoonlijk, theater, zorg
Tags:

Al tijdenlang raak ik mateloos geïntrigeerd door de gesponsorde rechter kolom op de voorpagina van het sociale medium Facebook. En dan heb ik het niet over de blikvangertjes van de prijsvechter GROUPON die mij bij ieder zweem van belangstelling voor hun wereldschokkende aanbiedingen snoeihard m’n mailadres laat intikken. Waardoor dat mailboxje prompt daarop steevast vol loopt met hun diarree aan ongekende voordeeltjes die er op regionaal niveau te scoren zijn. En ik wilde alleen maar weten waar ik die fiets met 60% korting kan ophalen. Godezijdank hanteren ze niet de frustrerende tactiek van de aloude boekenclub. Met een simpel muisclickje elimineer je jezelf weer moeiteloos uit hun bestand. En ook voor het TENA-consult dat dagelijks aan de Facebookdeur klopt, wil ik vooralsnog niet echt warm lopen.
Nee, die hardnekkige, verregaande staat van opwinding betreft de uiterst smakelijk ogende jongedame die al wekenlang, breed grijnzend – dat nou net weer wel- het signaal afgeeft dat ze op zoek is naar een relatie. Waarbij ze de stellige indruk wekt, maar ik kan me natuurlijk vergissen, dat ik mogelijk een serieuze kandidaat ben. Laten we haar voor het gemak Evelien noemen.
Nu ken ik m’n beperkingen. Uiteraard. De tand des tijds heeft wat mij betreft de nodige genadeloze sporen nagelaten. Het mooiste is er wel zo’n beetje af. Maar ik weet als geen ander dat achter die ogenschijnlijk saaie façade (inderdaad: nagenoeg elke dag aardappels, groente, een stukje vlees en een kuiltje jus) een meer dan sprankelende persoonlijkheid schuil gaat die relationeel gezien nog steeds de nodige onvermoede mogelijkheden te bieden heeft. Het onder m’n leeftijdgenoten uiterst populaire buikje weet ik zonder noemenswaardige inspanning buiten de deur te houden. Ik ben weliswaar geen danstype dat in de weekends hongerig de grote evenementen afstruint. Maar anderzijds: over m’n seksleven, een beslist niet uit te vlakken aspect van het totaalplaatje, bestaan geen duidelijke klachten. Met de randvoorwaarden zit het overigens wel o.k. Ik ga al jaren als betrekkelijke solist door het leven. Dus mocht zo’n contact tot iets substantieels leiden, dan hoeft er niet meteen een bestaande relatie opgebroken te worden.
In m’n vriendenkring, waarin een enkeling onomwonden verklaart zich wel eens ernstige zorgen te maken over m’n met rasse schreden naderende, eenzame en behoeftige ouwe dag, heb ik geen ruchtbaarheid gegeven aan dit verschijnsel. Doodsbenauwd als ik ben voor de te verwachten striemende commentaren. Ouwe lul die denkt dat de blaadjes groen in de leeftijdscategorie van z’n dochter nog voor hem in de rij staan. Van die dingen.
Maar toch.
Evelien blijft krabben aan m’n korst. Dus uiteindelijk relatie.nl maar ’s aangeclickt. Om al ras tot de ontdekking te komen dat ze onbereikbaar is. Althans wanneer ouwel lul niet de moeite neemt z’n postcode, woonplaats, mailadres, wachtwoord en een veiligheidscode in te tikken. Want pas dán hoor je bij de club. Voor je het weet krijgt immers de perverse afdeling van de digitale snelweg lucht van je bestaan en word je overstelpt met ongewenste offertes van malafide telefoonaanbieders, criminele whizkids die je het wachtwoord van je bankrekening proberen te ontfutselen. Of die intens treurige pornosites natuurlijk. Ja, vooral die laatste.
Dat gratis vliegticket naar 6 of 9 (??) bruisende steden (ter waarde van 50 euri????) steken ze maar in hun reet. En die telefonische helpdesk kan vergeefs wachten op m’n prangende vragen. Evelien zal het helaas moeten stellen zonder de wetenschap dat ik in de weekends als gemankeerde semi-beroepsgrappenmaker allerlei muffe, obscure zaaltjes in den lande afreis om voor de definitieve sluiting van de markt alsnog een lang en diep gekoesterde ambitie in de kleinkunst waar te maken. We gaan niet met haar in zee.
Ouwe lul houdt het maar bij z’n bridgeavondjes, de omroep Max, z’n aardappels, groente en een lapje vlees.
Met een kuiltje jus natuurlijk.

Advertenties
reacties
  1. PACO PAINTER schreef:

    En vergeet vooral het koekje (één, ja!!) bij de thee niet.

  2. Beus schreef:

    Geef me even je wachtwoord. Dan ga ik het voor je opzoek naar Eefje, want zo noem je haar doorgaans.

  3. Emma schreef:

    Ja waar heb je Eefje gelaten? In de zonnestoel op het hotelterras van El Medano? Beus ik heb graag dat je dit even uitzoekt. Succes!

  4. Rob van Beusekom schreef:

    @Emma: Zojuist met het hotel te El Medano gebeld.
    ‘Eefje’ is bij zijn laatste bezoek wel degelijk gesignaleerd op het hotelterras.
    Mut zelf zwijgt en ontkent alles.
    In het hier bovenstaand stukkie meldt hij: over m’n seksleven, een beslist niet uit te vlakken aspect van het totaalplaatje, bestaan geen duidelijke klachten.
    ‘Eefje’ is vast geen klager. Laten we er maar vanuitgaan dat Eefje gewoon bestaat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s