Een kwestie van inschatten

Geplaatst: 30 november 2011 in bridge, cultuur, literatuur, ouder worden, persoonlijk, sport, theater, vakantie, zorg
Tags:

Ik bridgede nog maar een jaar of wat toen ik de euvele moed had me met een al even onervaren partner in te schrijven voor een Interpolis-toernooi, een redelijk groot landelijk paren-evenement met voorronden in het hele land. Met het zweet tussen de billen begaven we ons, gewapend met een uiteraard nogal pover biedsysteem waarvan we zelf in onze grenzeloze naïviteit meenden dat we daar de bridgewereld wel zo’n beetje mee aan onze voeten konden krijgen, naar de kantine van de Zuidvogels in Huizen. Waar we in 28 spellen ongetwijfeld de sterren van de hemel gingen spelen.
Mijn partner, een oud-collega, was en is nog steeds een uiterst sympathieke verschijning. Wel ’s wat aan de trage kant misschien. Qua bieden en spelen zeker. Maar ook op andere terreinen gingen bij hem de vereiste belletjes pas rinkelen als iedereen al lang en breed alle mogelijke eindstationnetjes gepasseerd was. Het is te hopen dat ie de TomTom inmiddels aan z’n hart gedrukt heeft want na een bridgeavondje thuis wist hij het vanuit Naarden-Bussum toch regelmatig net zo makkelijk te presteren in het landelijke Vinkeveen te belanden. Terwijl moeder de vrouw toch echt veertig kilometer de andere kant op in Almere de warme kruik al uren lang op de vereiste temperatuur hield.
Interpolis dus. In de derde ronde schoof ik vast aan bij twee dames. Partner moest, zoals hij dat noemde, even aftappen. Een hand geven, waarvan ik meende dat dat usance was, bleek er niet bij. Een schuine blik op de systeemkaart leerde dat we hier te doen hadden met twee dames wier konterfeitsel ik maandelijks breeduit in het bridgeblad tegenkwam: de absolute landelijke top dus.
Partner, terug van het toilet, wreef zich met enig dedain ostentatief in de handjes:
‘Zo dames!’
Inderdaad, dames, het type combinatie, zo hadden we in onze kortstondige carrière al vrijmoedig vastgesteld, dat doorgaans kansen bood. Vier spellen lang kregen ze van partner dan ook de exclusieve behandeling die de ouwe wijffies gewoonlijk ten deel viel. Innemend, maar intussen met de niet te stuiten ambitie maar ’s genadeloos toe te slaan. Voorzover we daartoe al in staat waren, uiteraard. Vier spellen lang zocht ik wanhopig oogcontact met partner, uit wiens hele houding en gebaren bleek dat als er geschoren zou worden, dat wel aan ons overgelaten kon worden. En of ik de dame aan mijn linker kant nou luidop aansprak met BEP VRIEND, het kwartje wilde niet vallen.
-Weet je wel tegen wie we speelden? Vroeg ik hem na vier nullen.
-Geen idee.
Een kwestie van inschatten.

Deze week werd ik op het zonovergoten terras van m’n vakantieresidentie aangesproken door een rijkelijk doorvoede Duitser. Laten we hem voor het gemak Heinz noemen.
Nou heb ik de intentie bij dit soort geestverruimende uitstapjes vriendelijk doch gedecideerd achter m’n boeken en weekbladen vooral anoniem door het leven te gaan. Waarbij ik soms de grootst mogelijke moeite heb me volledig af te sluiten voor de flarden zaaddodend middenstandsgeneuzel op de achtergrond. En daar kunnen Heinz, en zeker z’n Ilse, trouwens wat van. Ik heb inmiddels een volledig overzicht van de vele ongemakken waar Ilse al 68 treurige jaren aan lijdt. En ook hier, 4000 kilometer van de Heimat, is het één doffe ellende. Als de zon ook maar een momentje achter de schaarse wolken verdwijnt is het gekanker niet van de lucht. Brandt ie een uur vol door, dan moet onmiddellijk alles wat het terras aan parasollen te bieden heeft, door Heinz aangesleept worden om de ergste nood te lenigen. Dan weer is de wind te sterk. En is het een windstille dag, dan is Leverkusen in last. De eindtijd voor z’n Frühstück (9.30 uur) is een regelrechte ramp. Dat trekt ie nooit. Das sind doch keine Ferienzeiten!
Usw, usw.
Geen wonder dat Heinz met -tig jaar echtelijke verveling achter de kiezen af en toe de aandacht maar eens verlegt naar de belendende percelen. En nu was overduidelijk de beurt aan de Gast aus Holland. Met iets samenzweerderigs in z’n houding kwam ie even buurten. Schöne Ferien, nah? Ik kon niet anders dan het beamen en na een vriendelijk knikje probeerde ik me weer te concentreren op het prachtige Caesarion van de door mij hogelijk gewaardeerde Tommy Wieringa (die van het al even briljante Joe Speedboat, dat ik een paar jaar geleden op hetzelfde terras ademloos consumeerde).
Maar ik was nog niet klaar met Heinz die nog wat verder filosofeerde over bevoorrechte mensen als hij en ik die hier toch maar even in een uitzonderlijk klimaat de kans kregen een paar weken uitgebreid in opperste luiheid op onze reet ons zompige klimaat te vergeten.
Met die luiheid bij Heinz zat het wel snor. Terwijl hij zich in het echtelijke bed op Zimmer 113 om half tien nog maar eens omdraaide, hing ik echter met m’n Fahrrad al badend in het zweet op de haarspeldjes halverwege de vulkaan. Op hetzelfde moment dat Heinz na z’n zoveelste gemiste ontbijt om elf uur op het terras onder het genot van z’n derde großes Bier de Bildzeitung van A tot Z spelde, zette ik aan voor de laatste kilometer van m’n alternatieve route met een stijgingspercentage van 20% om me daarna in een huiveringwekkende afdaling, de ultieme beloning voor iedere klimmer, te storten. En als hij tenslotte met in z’n kielzog de immer mopperende Ilse dan uiteindelijk om 13.00 uur z’n glanzende entree op het zonneterras maakte om zich de rest van de dag onledig te houden met het oplossen van de kruiswoordpuzzel uit diezelfde kwaliteitskrant, lag ik daar inderdaad behoorlijk verdiend lui te wezen met als bonus toch zeker een halve zwemkilometer in zee achter de kiezen.
Ik liet me door Heinz moeiteloos inlijven in de schare intens luie vakantievierders. En was zeker niet van zins hem deelgenoot te maken van mijn ochtendprogramma.
Een kwestie van inschatten.

Advertenties
reacties
  1. Gooiboy schreef:

    Laat Heinz je niet te veel inpakken
    en de Zuidvolgels altijd gezellig !

  2. Emma schreef:

    Kan Heinz ook bridgen? Fietsen met 20% helling kan hij zeker niet! Heb je nu verder vakantie nadat je de top hebt bereikt? Hier wordt het langzamerhand Sinterklaas en daar heb je op jouw eiland geen pepernotie van. Veel plezier nog.

    • fr@nsmuthert schreef:

      Hij vond Vilaflor met de auto al een hachelijke onderneming. En verder beperkt hij zich tot 1x pootjebaden per dag. Tot de enkels, zoals dat hoort. Morgen doe ik ‘m nog 1x. Dan ben ik 4x boven geweest en dan is het welletjes. Da’n lever ik na 10 dagen m’n fiets weer in.

  3. Beus schreef:

    Een ouderwets verhaal met een aantal zijstappen en vele bijzinnen. Lekker lang.
    Een heer schoppen. Ik bedoel schoppen en een heer erachter. Schoppen Heer.
    Een lekker vakantieverslag waar je zeer tevreden bent over je eigen sportiviteit.
    Morgen die berg 2 x op en van 500 m. zwemmen moet je er zeker 1000 m. maken.
    Nog veel schrijf-lees-drink- en Heinz-genot

  4. Hanneke in Hanoi schreef:

    altijd leuk, zo’n openlucht-bejaardentehuis!

  5. Madelon Kroes schreef:

    Zit Eefje op de stang of achterop tijdens je fietstochten? Misschien kun je Ilse ook eens mee nemen, een aardig gebaar naar unsere Deutsche Freunden of kom je dan niet hoch? Ze hebben de afgelopen 60 jaar al zo te lijden gehad.
    Hou die vriendschap schön warm, wie weet zitten we dan volgend jaar mit das Cabaret in der Heimat. Der Franz Carell mit die Madelon de Mol. Ik ga er voor.

  6. Hanneke in Hanoi schreef:

    volgend jaar pas? dan kun je je lachje nog wat perfectioneren Maadtje:-))

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s