Belangenverstrengeling en keiharde seks

Geplaatst: 13 augustus 2011 in actualiteit, onderwijs, politiek
Tags:, ,

Op een meer dan penetrante wolk Calvin Klein zweefde ze het klaslokaal binnen waar ik als gewetensvol docent Nederlands en liefdevol mentor van een roedel aan mij toevertrouwde brugpiepertjes recipieerde. Voor het periodieke sacrament van gedemocratiseerd overleg met de verwekkers van mijn pupillen: de tafeltjesavond.  Na een fors aantal jaren in het onderwijs was daar wat mij betreft het mooiste wel zo ongeveer af. Wilden deze seances in de goeie ouwe tijd nog wel eens uitgroeien tot pedagogisch-didactisch uiterst verheffende hoogstandjes, allengs waren ze verworden tot poelen des verderfs. Die wat het aandeel van de pappa’s en mamma’s betreft stijf stonden van desinteresse en intimidatie.
Josephine dus. De moeder van mijn mentorleerling die luisterde naar de ook in die tijd weinig courante naam Cloë. De woordgrappen die daarover onder de lawaaiklasgenoten circuleerden, voornamelijk jongens, waren al even ranzig als voorspelbaar. Maar dit terzijde.
Josephine was het type vrouw waar je niet omheen kon. Een Oibibiaanse zweefteef van het zuiverste water. Maar anderzijds ook weer gewoon een dijk van een wijf. Wij, docenten, vonden dat. En Josephine zelf ook. Dat liet aan duidelijkheid niets te wensen over. Toen haar naam op mijn shortlist voor die avond bleek te staan, verzocht ik de roostermakers terstond om direct na haar indrukwekkende aanwezigheid één van mijn welverdiende pauzes te creëren. Waardoor ik naadloos in de gelegenheid werd gesteld de haar toegemeten tien minuutjes royaal uit te laten lopen tot het dubbele. Bij onze vorige ontmoeting had ze zich nog laten vergezellen door haar monumentale wederhelft. Type rondborstige Dikkerdack, de ex-burgemeester van Rotterdam. Ook qua verbale moerastechniek stak hij deze ruimschoots naar de kroon. Waardoor het slechtnieuwsgesprek dat ik tot in z’n meest schrijnende details had voorbereid, alle kanten uit meanderde. Dit keer was ze geheel solo naar onze voortreffelijke onderwijsinstelling gekomen. En de bedoeling zou snel duidelijk worden.
Cloë ging bij lange na de havo niet halen. Dat stond als een paal boven water. Zelfs de mavo zou, in ieder geval wat mijn vak betreft, uiteindelijk wel eens iets te veel van het goede kunnen blijken te zijn. De meest recente proefwerken vertoonden een opmerkelijke overeenkomst met het overbekende totoformulier. En zicht op een substantiële verbetering zat er niet in.
Of wij daarover niet eens in een wat aangenamere setting iets uitvoeriger zouden kunnen bijbabbelen? Wat dacht ik bijvoorbeeld van een stevig stapavondje langs de hoofdstedelijke horeca? Waarna we onder het genot van een geestverruimende bel van mijn favoriete whiskymerk wat Cloë betreft de puntjes even op de i zouden zetten. En wel langs de boorden van haar inpandige zwembad. Waar ook best wel een vorkje viel mee te prikken. Dikkerdack was, zo vertrouwde ze me met een vette knipoog toe, voor zaken naar het buitenland.
Nu had ik onder m’n collega’s een stevige reputatie opgebouwd als Prinzipienreiter. Niks mis met mijn morele kompas. Ik ging voor de kinderen en m’n vak. Niemand had mij in de aanloop naar de overgangsvergaderingen ooit kunnen betrappen op weke knieën wanneer, om het docentencorps een beetje gunstig te stemmen, de karrenvrachten kwaliteitswijn de school in gerold werden. Maar met het vooruitzicht de geneugten des vlezes te kunnen delen met deze meer dan begeerlijke nymfomane, lagen de zaken toch wat anders. Alleen voor beschuit kom ik er uit, zeg maar.
Het werd een dolle avond die mijn stoutste jongensdromen in alle opzichten verre overtrof. Volledig uitgewoond worstelde ik me de volgende dag plichtmatig door zes uurtjes nietszeggende overhorinkjes en clichélesjes heen.
Met de cijfers van Cloë ging het weldra crescendo. Van de ene dag op de andere wist ze zonder noemenswaardige problemen de onderwerpen, lijdende voorwerpen en naamwoordelijke gezegdes te ontmaskeren. Het kofschip werd haar favoriete vervoermiddel. Om maar helemaal te zwijgen over het ultieme inzicht dat zich weldra meester van haar maakte zodra het op het verklaren van teksten aan kwam.
Ik ving wel eens wat geheimzinnig gefluister in de wandelgangen op. Maar m’n uiterst principiële vaksectie, die normaliter vooraan stond als zich ook maar een glimp van gesjoemel bij de collega’s Frans, Duits of wiskunde aandiende, dekte me volledig af. En terecht. Zo ook de schoolleiding. Zelfs nadat mijn complete roekeloze, zwoele emailwisseling met Josephine in volle glorie op de schoolserver bleek te staan.
Cloë werd weldra probleemloos bevorderd tot de havo.
Moet kunnen.

Advertenties
reacties
  1. fr@nsmuthert schreef:

    Een eigentijds sprookje

  2. de stripman schreef:

    Mooi verhaal, maar ik mis eigenlijk de overrompelende ommekeer aan het eind…;o)

  3. Aad Verbaast schreef:

    Bloedstollend verhaal.
    Het is onrechtmatig verdeeld in de wereld. Mariko Peters werd “vrijgesproken” door haar eigen werkgever. Jij moest er keihard voor knokken.

  4. Mo schreef:

    goh, aan de titel te zien dacht ik dat je het over Groen Links en de Nederlandse ambassade in Kabul zou gaan hebben

  5. Mo schreef:

    Maar dit is ook een mooi verhaal. had je niet beter met de dochter aan de zwier kunnen gaan?

  6. Beus schreef:

    Volgens mij is het geen sprookje.

  7. ritadebresser schreef:

    Prachtig verhaal meester Frans!

    • fr@nsmuthert schreef:

      Ik zie met enige verbazing (hoewel?) dat deze bijdrage dag in dag uit in het lijstje van populairste stukjes staat. Hopelijk niet alleen omdat er gegoogled wordt op het woord seks.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s