Juf Huiskamp

Geplaatst: 15 juni 2011 in onderwijs, persoonlijk
Tags:,

Wij hadden er vroeger op school een die er zijn mocht.
Juf Huiskamp.
Duits was in die tijd nog gewoon een vak dat meetelde. Ze deed alle mogelijke moeite om er ons de fijne kneepjes van bij te brengen. En dat had nogal wat voeten in de aarde. Alle zeilen dienden bijgezet te worden want wij hadden bitter weinig consideratie met haar pedagogische en didactische tekortkomingen, zo ontdekten we al gauw.
Het was een christelijke school. Gristulluk, om precies te zijn.
De achterliggende filosofie onderschreef ze met hart en ziel en het fanatisme dat ze daarbij aan de dag legde, bleek, tragisch genoeg, ook meteen haar achilleshiel. Te pas en meestal te onpas, placht ze een simpel lesje ‘Schwere Wörter’ zonder blikken of blozen ondubbelzinnig te combineren met haar onblusbare drang ons in contact te brengen met haar ‘Enige Heer en Zaligmaker’. En daar zat de jeugd die de idolen liever zocht bij Ajax en Feijenoord, bepaald niet op te wachten.
Van één van haar idolen, ene Matthias Claudius, hadden we binnen de kortste keren onze buik meer dan vol, niet in de laatste plaats vanwege het feit dat we op gezette tijden geacht werden eindeloze stukken treurige tekst over haar Matthias zonder haperen uit het hoofd op te lepelen. Uiteraard in het Duits. De flarden schieten me nog wel eens te binnen als ik zwaar getafeld heb: ‘Er war sehr erregt durch die schöne Natur und dort bekam er seine rechte Frommigkeit’.
Met onze Frommigkeit kwam het nooit meer goed. Met juf Huiskamp, zo hoorde ik later, ook niet echt.

Binnen het docentencorps wekte ze de indruk een dieptragische eenling te zijn voor wie een toch bepaald niet kinderachtige schare mannelijke collega’s nooit ook maar een sprankje belangstelling wist op te brengen. Die hadden zich, dat was zonneklaar, een totaal ander beeld gevormd van de ideale vrouw. En van een wat meer dan oppervlakkige relatie met een dame kon in die dagen, als je haar bijbel mocht geloven, natuurlijk al helemaal geen sprake zijn. Vermoedelijk had ze aan de Heer haar handen meer dan vol. Op enig mededogen van de kant van haar collega’s hoefde ze niet te rekenen.
Wanneer haar naam tijdens één van hun lessen viel, werd er slechts meewarig geglimlacht. Solidariteit was, ook toen al, een brug te ver. En wij, jonge honden, registreerden zoiets haarscherp en meedogenloos.
Er was echter één gelegenheid waarbij Juf Huiskamp alle schroom van zich afwierp en bij ons, pokdalige pubers, zowaar iets als bewondering wist af te dwingen. Daar moest het echter wel een paar nachten stevig voor gevroren hebben. Met een centimetertje of vijf op de sloten besloot onze moderne onderwijsinstelling die wat betreft de ambities van de jeugd de vinger immer nauwgezet aan de pols hield, al gauw tot een middagje ijsvrij. Wat zoveel betekende als: met z’n allen schaatsen op een nabijgelegen plas. En daar had onze Juf haar, voor ons volledig onverwachte, finest hour.

Terwijl het gros van haar collega’s zich met bovenmodale inspanning hijgend en puffend en met een absoluut minimum aan schaatstechniek nog net in het fysieke geweld staande wist te houden, en de kanslozen onder hen, bij wijze van compensatie, bij de ‘koek en zopie’ langs de kant met hun volledig misplaatste verbale begaafdheid een wanhopige, ultieme poging deden goeie sier te maken bij de wat oudere meiden, betrad Juf Huiskamp de arena.
Zij overzag en zegevierde.
Gekleed in een ongetwijfeld op zolder opgeduikelde, afgedankte oude jas, natuurlijk een degelijke wollen rok, waaronder, je wilt het niet weten, een soort semi-sportieve, lubberende broek en op een paar Friese doorlopers waarop vermoedelijk vele generaties Huiskampen de elementen getrotseerd moeten hebben, schaatste zij met een ongemeen ferme slag het voltallige docentencorps én het gros van de leerlingen volledig naar huis. Matthias Claudius zou trots op haar geweest zijn.

Vanmorgen die kleine rouwadvertentie in de krant. Gijsberta Jansje Maria Huiskamp. Betreurd door een ongetwijfeld toegewijd verpleeghuis in het noorden des lands. Geen familie. Geen vrienden. Ze móet het zijn.

Advertenties
reacties
  1. Beus schreef:

    Ik heb nog even voor je gegoogled op haar naam.
    Niets te vinden.
    Natuurlijk ga je naar de utivaart, met je telelens.

  2. Hanneke in Hanoi schreef:

    ach wat triest
    zo wil je toch niet herinnerd worden door je leerlingen

  3. PACO PAINTER schreef:

    Toch wel treurig eigenlijk

  4. maadtje schreef:

    Dus eigenlijk zouden we kunnen stellen dat je die ferme,gracieuze schaats-slag van Juf Huiskamp geleerd hebt. Je schaatst beter dan dat je Duits spreekt, is mij op gevallen. Herzlichen Dank Fräulein Huiskamp.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s