Een gerust gevoel

Geplaatst: 28 april 2011 in dood, persoonlijk
Tags:

Het is 28 april. Voorjaar. De hondjes doen het ook. Maar helemaal gerust ben ik er niet op.
Door omstandigheden bezocht ik afgelopen weken verschillende keren ons streekziekenhuis. Wij noemen het dwars tegen de stroom in nog steeds botweg Gooi-Noord, na wat onhandig gestuntel van een paar artsen een paar jaar geleden, in de volksmond: Gooi-Moord. Maar na weer zo’n megafusie met nog een paar van dit soort instellingen heet het tegenwoordig gewoon TerGooi. Ik heb me laten vertellen dat een geheel eigentijds en uitgekiend adviesbureau zich meer dan fors heeft laten betalen voor slechts het bedenken van de naam die volgens de vele ingezonden brieven in de regionale pers én een artikel in een historisch tijdschrift voor geen meter klopt. Grammaticaal niet. Eigenlijk helemaal niet. Maar goed.
De doodenkele keer dat ik er kom, peddel ik normaliter relaxed de hekken van het complex binnen, buig linksaf en kan alles van m’n gading binnen 200 meter vinden. Weldra lonkt de hoofdingang. En moet je met je potje ochtendurine, een vingerhoedje jolig mannenzaad of voor een bloedprik bij het laboratorium zijn, of bij één van de poli’s of de huisartsenpost: geen punt: alles binnen handbereik.
Met de auto word je rechtsaf geleid waarna het startsein gegeven wordt voor een barre zoektocht die weliswaar door een bosrijke omgeving voert maar je van meet af aan iedere lust tot wat dan ook ontneemt. Parkeerkaartje met streepjescode trekken. En mocht je de ambitie hebben het terrein in goede gezondheid te verlaten, vooral niet vergeten na gedane arbeid ook de nodige euro’s af te rekenen bij de strenge betaalautomaat.
Maar liefst drie keer reed ik dus het terrein op. Drie keer ging het bij de eerste de beste driesprong  faliekant mis. En dat kan niet op het conto van zoiets als verstrooidheid geschreven worden. Als je strak om het gebouw denkt te kunnen rijden is meteen links aanhouden de meest voor de hand liggende optie. Dacht ik.
Drie keer stond ik aldus in volle glorie voor het mortuarium. Toeval? Ik weet het niet. Was het de Almachtige die hier een ondubbelzinnig signaal afgaf waar ik langzamerhand niet meer omheen kan? Is het mooi geweest met m’n theaterwerk, het bloggen, bridgen,  fietsen, zeilen en een paar energieverslindende potjes tennis in de week? Ik had toch écht het idee dat ik nog wel even te gaan had.
En om het drama maar even helemaal compleet te maken, trof ik na het laatste bezoek bij thuiskomst twee peperdure, full colour, glossy folders aan op de mat. Eén van een Uitvaartverzekeraar die me vooral ‘Een gerust gevoel’ wil aanpraten en één van een regionale begrafenisondernemer. De week ervoor had ik al een vergelijkbare missieve van de plaatselijke doodgraver Van Vuure uit pure recalcitrantie linea recta bij het oud papier geflikkerd.
Je probeert je een voorstelling te maken van het type mens dat na lezing van zo’n rijk geïllustreerde folder (mét een linkje naar een bedrijfspresentatie op video) een hele vrije zaterdag uittrekt om zich eens uitgebreid te laten verwennen op een Open Dag van de zwarte kraaien van de ambitieuze ondernemer Rebel. Om de koffie met onvermijdelijke cake eens uit te proberen in een stemmige ambiance? Om te testen hoe lang het opgetrommelde gezelschap dat het definitieve gemis van jouw boeiende persoonlijkheid betreurt, het in de ongetwijfeld zinderende finale ceremonie uithoudt tegen de keiharde houten rugleuninkjes (grenen?) in de aula?
Om eerlijk te zijn: een écht gerust gevoel geeft het allemaal niet.

Advertenties
reacties
  1. GooiBoy schreef:

    Zo’n opendag kan je weer helemaal terug brengen naar het goede gevoel voor dit mooi gelegen ziekenhuis

  2. Een dergelijke open dag kan ik missen.
    Maar een ziekenhuis op fietsafstand is niet te versmaden.

  3. beusekom schreef:

    Daar stond je dan met het vingerhoedje voor het mortuarium.
    Veel te weinig om het ziekenhuis nieuw leven in te blazen.
    Een open dag van het mortuarium van Gooi Noord is misschien wel een idee.
    Dat kan de patiënten ‘een gerust gevoel’ geven.
    Het is altijd prettig om te weten waar je terecht komt.
    De weg ernaar toe is heel makkelijk te vinden.

  4. maadtje schreef:

    Zelfs de Tom-Tom zette je tot twee keer toe voor een mortuarium in één of andere plaats in Zuid Holland waar we moesten optreden. Dat kan haast geen toeval meer zijn.
    Heb je je kist al besteld? Grenen met 4 handgrepen schijnt het goedkoopste te zijn. Maar heb je 6 vrienden, dan moet je iets bij betalen. Wil je gestoffeerd van binnen, Brabants-bont b.v dan komt er nog eens wat boven op maar dat zal je toch jeuken. Centen zat toch?

  5. Mieke schreef:

    Slecht uitgekozen datum voor een open dag van de doodgravers.
    Nota bene op de dag van de verpleging!
    En dat zijn heus niet allemaal stervensbegeleiders.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s