Dood is dood

Geplaatst: 17 maart 2011 in dood, persoonlijk

De stemming in de koffiekamer van het crematorium begon al wat joliger te worden. Het bekende beeld in dit stadium van het ritueel. Het droeve gedeelte was achter de rug om plaats te maken voor de traditionele reünie van familie en bekenden. Er mocht zowaar weer enigszins gelachen worden, wat voor de sinds jaar en dag lolligste oom van de familie het sein was om, op zijn vertrouwde plaats midden in de kring, weldra het hoogste woord te voeren. Hij besloot een sappige anekdote waarin de zojuist gecremeerde er weliswaar niet al te fraai van af kwam, dat moest toch kunnen, met de absolute dooddoener …’Maar over de doden niets dan goeds’. Zelfs bij de bejaarde oud-tante die het geheel met roodbehuilde ogen had aangehoord, brak zowaar iets van een glimlach door.
Hoezo: over de doden niets dan goeds? Wie heeft die onzin bedacht? Als je er je godganse leven een klerezooi van gemaakt hebt: je huwelijk één doffe ellende, je kinderen lopen bij de psych omdat vader ze tot ver in de puberteit geestelijk en lichamelijk volledig afgefikt heeft, je tilde je compagnon in het ooit zo hoopvol gestarte tweemanszaakje zódanig dat de arme man zich als de vleesgeworden arbeidsongeschiktheid door het leven worstelt, mag er dan alsjeblieft ook na het optrekken van de crematoriumrook niet een beetje kritisch geëvalueerd worden? Dacht het wel.
En nu we toch bezig zijn, dan ook meteen maar ’s even korte metten gemaakt met een buitengewoon irritant verschijnsel dat de kop op lijkt te steken. Laten we nou voor eens en voor altijd afspreken: eenmaal de pijp uit, trek je je handen definitief van deze wereld af. De familie mag nog effe dat testament administratief verwerken en dat is het dan. Einde verhaal. Maar het begint een gewoonte te worden om de doden, zelfs vele jaren na hun afscheid, nog een podium te bieden voor hun vermeende gevoelens. Vanmorgen telde ik toch al gauw zo’n acht rouwadvertenties in m’n ochtendblad waarin een bonte rij nabestaanden haar immer veel te vroeg en toch behoorlijk onverwacht vertrokken dierbare betreurde. Nabestaanden, het woord zegt het toch duidelijk, dacht ik, zijn de lieden die achterblijven. Maar tot m’n niet geringe verbazing werd in vier gevallen ook opa die soms al twintig jaar of langer onder de zoden moet liggen, in het rouwbericht ten tonele gevoerd. Weliswaar met een kruis achter de naam. Maar toch. Heeft ie z’n leedwezen soms via de e-mail doorgetikt? Een sms-je uit de hemel? Een Facebookje of Twittertje misschien? Eén familie had het zó bont gemaakt dat van de zes rouwverwerkers, er vier voorzien waren van zo’n kruis.
Waar bemoeien ze zich eigenlijk mee?
Dood is dood!

Advertenties
reacties
  1. Je zou toch raar kijken als iemand tijdens een crematie een speech houdt waar zinnen in voorkomen als: Het werd Goddomme eens tijd dat die eikel omviel. Wel verfrissend trouwens

    • fr@nsmuthert schreef:

      Ik zal het je nog sterker vertellen Paco. Wij werden als cabaret vorig jaar uitgenodigd om op te treden tijdens een crematieplechtigheid. Van een vriend. En beslist niet om de betreurenswaardige een laatste veer in z’n reet te steken.

  2. Rob Alberts schreef:

    En een gediplomeerd godsdienstonderwijzer is natuurlijk goed in staat om de hemelopgang gepast te begeleiden.
    En ach, voor en na de dood telt dat de waarheid toch het beste is.
    Vrolijke groet uit Amsterdam-ZuiidOost

  3. GooiBoy schreef:

    Daar komt het spreekwoord misschien wel vandaan het komt allemaal goed

  4. Aad Verbaast schreef:

    Bijzonder verschijnsel: breng eens wat leven in de brouwerij.
    Bij de apres-crematie in het café vraagt de waard: “de broer van het lijk laat vragen wat u wil drinken”. Waar gebeurd.

  5. beusekom schreef:

    Waarom drukt niemand op de knop ‘LIKE’?
    Op het VK-blog was iedereen zo happig op die groene pijl.

    O ja, was weer een ouderwets lekker stukkie.

    • fr@nsmuthert schreef:

      Jullie aanwezigheid in de reactieruimte van zo’n nieuw blog stel ik alleen al zeer op prijs. Ach, en ieder LIKE-je is natuurlijk mooi meegenomen.

      • Emma schreef:

        Als niet blogger kan ik niet op “like” drukken of ik moet eerst een blog aanmaken. Dat is koppelverkoop! Eerst moet ik door de moderatie heenbreken van degene die ik een poepie wil laten ruiken, wat toch een immense horde kan zijn en dan ook nog eens een eigen blog hier starten. Het is teveel gevraagd met ook al aan mijn hoofd werk, verbouwing, kleinzonen waarvan een met een gebroken been en al het overige wat het leven te bieden heeft. Genoeg is genoeg!!!!
        By the way om bij je onderwerp te blijven: er is een interessante studie naar het verschil in rouwadvertenties tussen katholiek en protestant. Jij mag kiezen: thuis opgebaard, condoleancemogelijkheid met koffie, begrafenis of crematie met koffie en uitgebreid toebehoren en glas wijn toe, iedereen welkom, alle namen in de advertentie van de familie, een gemeenschap van levenden en doden versus
        aan de andere kant van de schaal: in stilte begraven/gecremeerd, geen bezoek aan huis, geen bloemen, kopje koffie met een koekje en geen dooie familieden in beeld. Welke bevolkingsgroep nijgt meer naar het een en welke naar het ander? En natuurrlijk zijn er uitzonderingen. Maar het is echt onderzocht en er blijkt een duidelijk cultuurverschil, waarbij aan de ene kant van de schaal sprake is van een meer collectieve levenshouding en aan de andere kant een meer geindividualiseerde. Interressant toch? Je geeft zelf aan waar jij je bij thuis voelt. Wat ik nou weer een idiote trend vind is, dat je steeds meer hondepoten in die advertenties ziet met de naam erbij van de dierbare hond die eenzaam achterblijft. Zo katholiek hoeft nou ook weer niet!

  6. fr@nsmuthert schreef:

    Ik wil protestants noch katholiek begraven worden. Een agnostische uitvaart is voor mij het hoogst haalbare. Zonder hondenpoot, graag.

  7. Emma schreef:

    Wel begraven en niet gecremeerd dus? Wie moet het graf harken en een plant poten met Allerzielen? Je mag je familie wel instructies geven anders ga je ten tweede male ten onder aan oa interessante korstmossen, mierenhopen en neergestorte vogelnestjes. Jammer van alle moeite om dat gat te graven, jou erin te laten zakken, afdalen bedoel ik en van die steen die daar dan weer op moet om gravende honden te weren en zoekende bezoekers de weg te wijzen. Letterlijk als een wolkje “de pijp uit” is toch meer iets voor jou?

  8. fr@nsmuthert schreef:

    Ik ga voor een agnostisch wolkje Emma.

  9. Glaswerk schreef:

    Niets gaat boven een degelijke verassing die een hoop stof doet opwaaien.

  10. Hanneke in Hanoi schreef:

    Ik moet bekennen dat ik in de overlijdensadvertentie en rouwkaart van mijn moeder ook de naam van mijn lang geleden gestorven broer heb vermeld. En dat ga ik in die van mijn vader ook doen, want als ik mijn broer weg zou laten, zou dat voelen alsof ik zijn bestaan ontken en dat is iets wat ik never nooit in mijn hoofd zou halen.

    En die hondenpoot………..ik denk dat ik mijn hond ga overleven.

  11. Het toeval wil dat ik gisteren de crematie van mijn leukste oom had. 74 geworden, ziekbed niet te lang en niet te kort. Kerk was en zeker de aula waren te klein, kortom het was mooi.

    Echtgenoot liet ooit bij mij het idee vallen dat hij zelf een toespraak voor zijn eigen crematie wilde maken die ik dan op de dag mocht laten afspelen. Hij was nog verbaasd ook toen ik daar een boos veto over uitsprak. Hij dacht echt dat het ‘leuk’ zou zijn.

  12. O ja dood is dood,
    dus ik heb laten weten dat ik gecremeerd wil worden,
    GÉÉN grafsteen voor mij,
    enne dat mijn moeder haar bek moet houden mocht ze mij overleven
    en voor de rest zoeken ze het maar uit.
    Ik ben toch dood.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s