Strontvlieg

Geplaatst: 13 maart 2011 in bridge, sport

M’n bridgepartner is sinds enige tijd oma. En dat zal ik weten ook.
De nieuwe wereldburger om wie het gaat, heet Gijs. Een oerdegelijke, Hollandse naam waar op zich niks mis mee is. Maar het verse knaapje heeft, sinds z’n meer dan indrukwekkende entree op deze aardkloot, het evenwicht in de kosmos op niet mis te verstane wijze verstoord.
De kersverse oma lijkt totaal van slag. En dat mag een wonder heten voor iemand die toch de reputatie heeft met beide benen stevig op de grond te staan.
Wist zij tot het moment van deze gedenkwaardige gebeurtenis ternauwernood een professioneel geveinsde belangstelling op te brengen voor de opgeklopte verhalen van de andere oma’s die al met de nodige ervaring op een hardnekkige wolk van gelukzaligheid door onze bridgezaal plegen te zweven, dan is dat nu echt wel verleden tijd.
Bridgetechnisch gezien is het allemaal nog niet zo ernstig: onze lichtelijk aangetrokken contractjes sleept oma nog steeds zonder aanwijsbare problemen binnen. Forcing biedingen blijven godezijdank nog net zo forcing als voorheen. En ook de meeste eliminaties herkent oma, als altijd, moeiteloos. Maar door een tragische speling van het lot heeft uitgerekend datzelfde begrip eliminatie inmiddels toch wel even een gans andere dimensie gekregen.
Evaluatie van onze wat minder geslaagde competitieve uitspattingen vinden amper meer plaats, laat staan dat de nieuwste snufjes op het gebied van onze T-Walsh nog op enigszins degelijke wijze worden doorgenomen. En over een wat geavanceerder signaleringssysteem hoef ik al helemaal niet te beginnen.
De spelletjes worden tegenwoordig in een recordtempo afgewerkt, waarna als de sodemieter met gelijkgestemde zusters in het complot hijgerig wordt overgeschakeld naar een wereldschokkend topoverleg met een al even broeierig als semi-deskundig omagehalte.
Over de woekerbedragen die de middenstand je tegenwoordig zonder blikken of blozen laat ophoesten waar het gaat om de merkkleding voor ontluikende peutertjes. De diepe treurnis die de eerste koppigheidsfase met zich meebrengt. De kleur of juist het gebrek daar aan van de geproduceerde fecaliën van de dapper dreinende debutant. Of de superbe kwaliteit van de luier die daar anno 2011 gevoelvol op inspeelt.
De oma’s krijgen iets samenzweerderigs, kruipen allengs dichter op elkaar en af en toe gluren ze met licht besmuikte blikken over hun schouder om te checken of jij deze wereld nog wel aan kunt.
Niet dus.
Maar het absolute dieptepunt is toch wel het moment waarop die uiterst handzame doorbladermapjes met jubelfoto’s van de kleine strontvlieg te voorschijn worden gehaald.
Pas geboren baby’s ZIJN niet mooi!
En de valsheid achter de meesterlijk gespeelde kreetjes van verrukking van de oma’s betreffende de kwaliteit van de concurrentie rijgen zich aaneen tot EEN kleddernatte judaskus. Waarna er meestal nog even fijntjes op gewezen wordt hoe uniek met name de eigen nazaat toch eigenlijk wel is.
Het begint langzamerhand epidemische vormen aan te nemen.
Zijn er nog leuke dingen?

Advertenties
reacties
  1. Rob Alberts schreef:

    Een achteloos meegenomen foto van een willekeurige andere dreumes wordt natuurlijk niet gewaardeerd.
    Voorstellen om te oefenen met kinderspelletjes helpt ook al niet?
    Tja, abrupt babygeluidjes slaken blijft dan alleen maar over om eventjes een afwijzende blik toegeworpen te krijgen.
    Daarom wens ik jullie toe dat ook de studieresultaten van kleinkind besproken gaan worden tijdens het bridgen!

  2. beusekom schreef:

    ‘Die uiterst handzame doorbladermapjes met jubelfoto’s’ zijn tegenwoordig de kleine digitale fototoestelletjes, waarbij de leesbril tekort schiet. En dan niet een paar plaatjes, nee meteen tientallen.

  3. Gelukkig wordt ik nooit oma, het is een degeneratie:-)

  4. Ik ken het. Ik ben al zes keer opa en het houdt nog lang niet op

  5. Lasja schreef:

    hahahaha…ja…of je nu oma of moeder bent/wordt…de streken zijn het zelfde 😉

  6. Mo schreef:

    Het toppunt van ouder- en grootouderliefde is wel een geboortekaartje waarop al een eigen emailadres van de pasgeborene prijkt.

    En de Teigetjes, Winnie de Poeh’s en Nijntjes in de voortuin, die pas weggehaald worden als het wurm in kwestie ze zelf mee uit kan graven.

  7. Glaswerk schreef:

    Ik was prenataal al voorbestemd om een ontiegelijke aversie tegen het post-natale kliekjesgedoe te hebben.

    En heeft het een beetje opgelucht? 😉

  8. VSp schreef:

    Neem voor volgende bridge avond als kadootje een facebook account voor Gijsje mee.
    Misschien haalt ie daarmee nog het Guinness Book of Records.

  9. Mieke schreef:

    Zo’n kersverse oma is het toch niet!
    Hoeveel van die kleine sodemietertjes heeft ze er ondertussen al bijgekregen?
    En is er niet weer eentje op komst?
    Je moet er toch onderhand toch wel aan gewend zijn Frans !
    Zet die bridgeambities van je maar op een laag pitje.

  10. fr@nsmuthert schreef:

    @Mieke: Zo kakel is ze inderdaad niet. En die ambities heb ik al bijgesteld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s