Ga jij ook dood?

Geplaatst: 12 maart 2011 in persoonlijk
Tags:, ,

De overduidelijk wat haastig aangeklede oma naast me in de wachtkamer van de Röntgen wond er geen doekjes om en kwam razendsnel tot de kern van de zaak.
‘Mam, zoiets vraag je toch niet’, suste de middelbare dochterlief, bij wie de outfit dezelfde sporen van haast vertoonde. Alles duidde op een spoedje.
De derde generatie die zich in het kekke speelhoekje luid knorrend van tevredenheid te goed deed aan al het moois wat een modern ziekenhuis ons in z’n oneindige klantvriendelijkheid te bieden heeft, keek verontrust op. De corrigerende toon van mams klonk inderdaad nogal streng. En dan is het daar kennelijk ouderwets oppassen geblazen.
Ik produceerde een vette knipoog richting de verontruste dochter. Zij had moeders zojuist in haar Twingootje in allerijl gebracht tot waar ze in al haar ontwapenende nieuwsgierigheid zat. Mij heb je met dit soort vragen helemaal. Een taboedoorbrekend en op luide toon gevoerd gesprek over de dood is iets waar ik al lange tijd hartstochtelijk naar verlang. Zeker in deze gewijde ambiance waarin de algehele sfeer doorgaans duidelijk bepaald wordt door somber en zwijgzaam voor zich uit starende aspirant-stervelingen die in afwachting van de naderende de jobstijding, de nog toegemeten tijd zitten te verbeiden met filosoferen over de onontkoombare eindigheid van alles.
Zeg maar: de relativerende humor in de wachtkamer.

Ik kan mooi lullen.
Links en rechts om me heen vallen de laatste jaren te veel van mijn leeftijdsgenoten als rijpe appelen. Maar met m’n eigen verscheiden lijkt het vooralsnog zo’n vaart niet te lopen. De bescheiden kei die zich vrijmoedig in m’n linker nier elleboogde, had godzijdank nog niet opgespeeld (want dan is het écht afzien, weet ik als ervaringsdeskundige) maar nam toch in de tijdsspanne van een jaar zodanige vormen aan dat het de hoogste tijd werd om de Extracorporele Shockwave Lithotrypsie, in de volksmond niersteenvergruizer, er weer ’s overheen te jagen. Zolang het nog om dat soort peanuts gaat, zul je mij niet horen klagen. Vandaag was de dag van de controle. Ik had duidelijk het natte gevoel dat het gruis ergens in de pijplijn onderweg was en die foto van vandaag moest daarover maar ’s duidelijkheid verschaffen.
De vraag van oma Van de Berg hing intussen nog steeds onbeantwoord in de steriele lucht van de Poli Radiologie en ik was absoluut niet van plan me dit buitenkansje door dochterlief te laten ontnemen.
‘Ja, hartstikke’, vertrouwde ik haar toe. Over het exacte tijdstip verkeerde ik weliswaar nog in een wurgende onzekerheid maar dat ik eens aan de beurt zou komen was voor mij zonneklaar.
Nu was de vraag van oma goedbeschouwd niet bedoeld om een vinger achter mijn mate van welzijn te krijgen. Veel eerder een opstapje naar het minutieuze verslag van haar eigen persoonlijke ellende. Gesterkt door mijn empathie stak ze, een vertrouwenwekkende hand op mijn knie leggend, van wal. Een rampverhaal waarin weldra een aantal details uit haar korte-termijn-geheugen  in schril contrast leek te staan met onduidelijke flarden uit het verleden. Een mild beginstadium van dementie.
Dat het voor haar slechts een kwestie van tijd was, stond als een paal boven water. En daar viel voor de achter haar rug heftig ‘nee’ gesticulerende dochter niets aan te veranderen. Haar schokkende relaas zorgde ervoor dat de algehele stemming in de wachtruimte aardig opklaarde maar leek amper besteed aan het relatief vrij grote contingent patiënten met allochtone achtergrond. Zijn die gemiddeld ook al ongezonder dan wij, Nederlanders? vroeg ik me bezorgd af. De mannen zaten zonder uitzondering een paar stoelen verwijderd van hun doodzieke echtgenotes. Verbeten blikken met overduidelijk één ding voor ogen: hun eega’s zouden door een vrouwelijke medewerker op de pijnbank gelegd worden.
‘Mevrouw Van de Berg?
De blozende assistente Radiologie wapperde met een vragende blik uitnodigend richting de naamloze wachtenden en ondersteund door haar enigszins gegeneerd kijkende nazaat, schuifelde de terminale oma richting verkleedhokje 17. Na uiteraard eerst op roerende wijze afscheid genomen te hebben van de nieuwe vriend die ze gemaakt had. ‘Kijk jij maar uit jongen, jij haalt het einde van het jaar ook niet’.
Het portretje van mijn versteende orgaan was in een vloek en een zucht gepiept (‘bovenbroek even uit, u mag uw sokken aanhouden’). Net op tijd om op de parkeerplaats het drietal zich in de Twingo te zien wurmen. Dochter en kleindochter zwaaiden me uitbundig toe. Nu durfden ze wel.
Van de kant van mevrouw Van de Berg geen enkel teken van herkenning, helemaal in de ban als ze was van dat rap naderende einde.
Doodgaan? Ik ben het voorlopig zeker niet van plan.
Is ze nou helemaal besodemieterd!

Advertenties
reacties
  1. Heerlijk verhaal en zo herkenbaar.

    • fr@nsmuthert schreef:

      Zit je ook wel ’s in zo’n wachtkamer Antoinette? Het is voor mij een ware bron van inspiratie. Binnenkort weer aan de beurt. Kan niet wachten.

  2. GooiBoy schreef:

    Ik wacht nog even met deze gedachten tot ik bij de 65 kom

    • fr@nsmuthert schreef:

      Gooiboy: Maar een steen is niet zo leeftijdgebonden. Op jouw leeftijd had ik m’n eerste al ruimschoots achter de kiezen.

  3. In geleende tijd leef ik. 50 vond ik wel best.Maar het gaat door, wie zijn wij om daar vraagtekens bij te zetten.
    Genoten van je blog

  4. Frans, de laatste jaren heel wat tijd in wachtkamers doorgebracht, maar zulke verhalen vertellen is een kunst.

  5. beusekom schreef:

    Heerlijk al die wachtkamers.
    De gesprekken bij orthopedie zijn andere dan bij urologie.
    Om over oncologie maar te zwijgen.

  6. Emma schreef:

    Smakelijk wachtkamerverslag! Tja de dood. het houdt me ook wel bezig dat alles voorbijgaat en dat je niet weet wanneer het toeslaat. Vanmiddag was ik er helemaal voor in de mood. Ik heb het antieke naaikastje van mijn moeder opgeruimd, omdat het al 11 jaar in de weg staat en omdat er op die plek iets anders moet. Wat kom je dan tegen naast klosjes garen, kaartjes met stopwol, dubbele knopen voor in een witte schort, beklede katoenen knopen voor aan de kussensloop? Toch weer verdrietwant ze is echt verdwenen. Maar ik hield vandaag mijn moeder in mijn handen. Dit was haar wereld. Ze was verdomd handig, naaide alles voor ons zelf, met groot plezier en creativiteit. Had geen andere carriere dan dit. Tussen de klosjes garen, de knopspelden en de haaknaalden lagen een paar uitgeknipte kanten margrietjes. Ineens zag ik ons weer mijn trouwjurk naaien. ze durfde de schaar te zetten in hele dure stoffen, we werkten door tot laat in de nacht, we dronken er likeurtjes bij en we hadden vreselijk veel plezier. Ach, het is zo ontzettend voorbij. Nu staat het naaikastje bij de kringloop. Nog gefotografeerd. Eerst met inhoud (maar de geur van vroeger die er nog in zat staat niet op de foto) en daarna leeg en verdwaasd in de gang. Tranen met tuiten werd het en toen echtgenoot vond dat ik wel geroerd mocht zijn of weemoedig, maar toch niet zo hard hoefde te huilen, toen weeklaagde ik meteen maar even luidop, dat wij ook allemaal dood gaan en dat je niets hoeft te bewaren, want dat je kinderen er later ook maar om zitten te janken.
    Dat was vandaag even mijn doodservaring. Zonder wachtkamer kan het ook gebeuren!

    • fr@nsmuthert schreef:

      Een hartverwarmend verslag Emma. Bijna een blogje, zou je zeggen. Ik weet hoe hoog de tranen soms bij jou kunnen zitten. Volgens mij kun je die foto hier gewoon plaatsen.
      Na de BLOKborrel van vanmiddag zal het wel weer gaan, denk ik.

  7. beusekom schreef:

    @Frans: Realiseer je je eigenlijk wel wat je allemaal losmaakt?

  8. fr@nsmuthert schreef:

    Beus: Ik geef onmiddellijk toe: tegen Daan kan ik niet op concurreren.

  9. Dood gaan? Da’s wel het laatste wat ik doe!

    Zonder gekheid ik heb nog één minderjarig kind dat ik meerderjarig wil zien worden. De rest is extra…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s