Ouderavond

Geplaatst: 15 februari 2011 in onderwijs

Zo’n twee keer per jaar plegen we rücksichtslos ingedeeld te worden voor de zogenaamde tafeltjesavonden’. De rituele zelfkastijding voor de ervaren lesboer op leeftijd waar het jongere, argeloze deel van mijn gedrogeerde collega’s, iedere keer weer lekkend van enthousiasme en behoorlijk reikhalzend naar uitkijkt. De ultieme mogelijkheid voor ouders en lesgevers om na een trimester in tien bloedstollende minuten gezamenlijk de trieste balans op te maken van de geleverde inspanningen. Een eigentijds en dus volledig dóórgedemocratiseerd gebeuren dat z’n penetrante schaduwen al weken vooruitwerpt.
Er dienen strookjes ingeleverd te worden waarop de pappa’s en de mamma’s de topdrie van hun dromen uit het docentenbestand kenbaar maken. Een geavanceerd computerprogramma hoest vervolgens rimpelloos de speellijst voor zo’n avond op, waarna de happening kan beginnen.
En die gesprekjes ademen langzamerhand toch een tikkie andere geest dan in de mooie tijden van weleer, toen er waarachtig nog wel eens sprake wilde zijn van een empathische gedachtewisseling waarbij het belang van het kind centraal mocht staan.

Vroeger zat een kind dat op de mavo thuishoorde gewoon op de mavo. Als er wat meer in zat was de havo z’n voorland en steeg de cito-score tot ongekende hoogte dan mocht ie z’n geluk op het vwo en zelfs gymnasium beproeven.
Maar vanaf het ongelukkige moment dat de mavo getransformeerd werd tot vmbo, in allerlei stuitende publicaties al gauw bestempeld tot ‘afvalputje’ van het onderwijs, haastten de bezorgde ouders zich massaal naar de basisschool om daar voor hun nazaten toch vooral maar een advies los te peuteren waar op z’n minst iets als een havo-luchtje aan zat.
En dat maakt zo’n tienminutengesprek er niet bepaald vrolijker op. Het klapwiekt alle kanten uit. Mag met de beste wil van de wereld vooral niet meer over je vak gaan, maar staat geheel en al in het teken van jouw grenzenloze onderschatting van hun fenomeen. En als je het ongekende genoegen smaakt ook nog eens de mentor van dat fenomeen te zijn, ben je écht aan de beurt.
Geen wonder dat menig docent om vast een beetje in de stemming te komen zich dikwijls in de aanloop naar die sessie nog even in collegiaal verband uitgebreid laat vollopen. 

Vroeger nam de vader van de brugpieper, die tevoren uiteraard nog even een verfrissende douche genomen had, gekleed in z’n zondagse pak, plaats aan je tafeltje en informeerde in alle bescheidenheid bij jou als expert naar de meest geëigende aanpak voor zoonlief.
Tegenwoordig moet je het helaas maar al te vaak doen met een kauwgum kauwende proleet in camping-smoking, compleet met honkbalpet (vijf minuten later aanwezig dan z’n computeruitdraai aangeeft) die zélf hoegenaamd geen enkele opleiding heeft genoten. Niet dat hij daar wat aan kan doen. Maar  in zijn oneindige wijsheid probeert hij je intussen brutaalweg wél even aan je verstand te peuteren hoe briljant en absoluut vwo die kleine van ‘m wel niet is.
In werkelijkheid blijkt het betreffende knaapje na een half jaar degelijk wiskunde-onderwijs van een dappere, nooit versagende collega, amper in staat een cirkel van een vierkant te onderscheiden. Maar heb het lef niet in je donder om voorzichtig te opperen dat de kleine Dennis wellicht gebaat zou zijn bij een lichte beknotting van zijn nevenactiviteiten. Drie energieverslindende sportclubjes en twee middagen, zowel lichamelijk als geestelijk, ongemeen zwaar rekken vullen bij de plaatselijke grootgrutter. De pleuris breekt aan alle kanten uit. Wat jij wel niet denkt!
Alle pogingen om met hem nog enkele saillante bijzonderheden te delen over jouw prachtige vak Nederlands en in het bijzonder het functioneren daarbij van z’n qua mogelijkheden schier onovertrefbare zoonlief, zijn bij voorbaat ten dode opgeschreven.
Verspilde moeite.
Pa heeft immers geen enkel benul van het bestaan van zoiets prachtigs als een ‘persoonsvorm’. En over het oeroude fenomeen ’t kofschip’ hebben we het al helemaal niet.

Het meer dan verheffende gesprek wordt wreed verstoord door de genadeloze bel, ten teken dat er afgerond moet worden. En leg dan maar ’s op een fatsoenlijke manier uit dat ie toch echt in de hem toegemeten tijd aan de bar vijf minuten te lang koffie met koek heeft staan slempen met die iets te jolige jonge gymjuf. En daardoor geen enkel recht heeft op de hem beloofde tien minuten.
Waarna we ons opmaken voor het absolute hoogtepunt van dit onderhoud wanneer ie bij het weggaan, terwijl de stoom zo ongeveer uit z’n oren spuit, nog even langs z’n neus weg informeert:
Welk vak gaf u ook al weer? Frans toch?
Het zijn mooie tijden.

Advertenties
reacties
  1. beusekom schreef:

    Ik heb weer gelachen.
    Toch heb ik het idee dit eerder van je gelezen te hebben.

  2. de stripman schreef:

    Mooi verhaal ! Die leerkrachten hebben het ook niet gemakkelijk. En gelukkig ben ik wel al een beetje dement. Ik kon me niet herinneren het eerder gezien te hebben…;o)

  3. cor3306 schreef:

    Goed stukkie Frans; ik herinner me het troosteloze gedoe als de dag van gisteren

    • fransmuthert schreef:

      Sorry Cor dat je zo je best moest doen om te kunnen reageren. De eerste keer dat je hier reageert moet ik dat goedkeuren. Daarna gaat het volgens mij telkens vanzelf goed. Jouw reacties hoef ik natuurlijk NOOIT goed te keuren.

  4. cor3306 schreef:

    ja ik herinnerme dit gedoe levendig Frans

  5. cor3306 schreef:

    het staat me allemaal nog helder voor de geest Frans; gelukkig waren er niet veel die me wiolden spreken

  6. Klasse geschreven, Frans.Zelf ging ik naar die ouderavonden omdat je dan zo fijn aan zo’n laag tafeltje kon zitten.
    Dan vroeg ik aan de leraar: ‘mag ik even? Gewoon uit pure nostalgie?’
    De man knikte bemoedigend. Hij begreep dat.

  7. Ron schreef:

    Heerlijk leesvoer. Mijn vriendin zit in het onderwijs, jou lezend was het even of ik aan tafel zat. Je kent dat wel, tussen een hap aardappelen en een spruitje prikken door passeren de dingen van de dag.
    Klasse, Frans.

  8. Rob Alberts schreef:

    Ja, vooral gesprekstechnieken zijn belangrijk tijdens deze tafeltjesmiddagen. Zelf vraag ik altijd aan de leerling om mee te komen. Zodat daar de duidelijkheid van mag komen. De leerlingen zijn over het algemeen wel eerlijk over hun resultaten en inspanningen ….
    Vriendelijke groet uit Amsterdam-ZuidOost

  9. fr@nsmuthert schreef:

    Soms moeten ze wel meekomen. Als tolk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s