We waren inderdaad niet goed genoeg

Geplaatst: 9 januari 2011 in volkskrantblog


Zal ook het gebrek aan kwaliteit van de blogscribenten  meegespeeld hebben bij de beslissing de stekker uit het unieke VK-blog te trekken? Ik kan het me nauwelijks voorstellen.
Geert-Jan Bogaerts stond vijf jaar geleden aan de basis van het speeltje van de Volkskrant waarvan de oorspronkelijke opzet was, als ik me het tenminste goed herinner, de burgerjournalistiek op een zinvolle manier te verbinden met de beroepsschrijvers.
Het zijn vijf jaren van gemiste kansen geweest. Want hoewel het Blog zich al snel ontwikkelde tot een familieplatform waar voor elck wat wils was (en daar is niks op tegen) vielen er op allerlei terreinen met enige regelmaat wel degelijk bijdragen te lezen waar de professionals nog wel eens hun vingers bij konden aflikken.
Noch in de krant noch op de VK-site heeft men daar oog voor gehad. Behoudens dan het tijdelijke goedmakertje in de papieren krant. De rubriek Blogger van de Week ging na een aflevering of tien roemloos ter ziele.
Jammer. Voor die kleine minderheid dan, die wellicht de ambitie had zich op het Blog in de kijker te schrijven.

Ook andersom is de belangstelling marginaal te noemen. Aansprekende schrijvende medewerkers van de VK zie je amper op het Blog. Een handjevol redacteuren scheidt bij tijd en wijle wat af. Maar qua interactie, toch een kenmerk van bloggen, is het allemaal nogal karig. Bart Dirks, voormalig correspondent in het land van Van Thillo, maakte daar wat meer werk van en genoot bij de bloggers zelfs enige populariteit. Het afbrandrisico is echter groot. De Ombudsman heeft al lang in de gaten dat ie één op één veroordeeld is tot zielloze discussietjes met ontevreden reaguurders. En daar zit ie duidelijk niet op te wachten. Bert Wagendorp, toch de belangrijkste columnist van de VK, is hier zelfs helemaal afgepest. En dat maakte het er allemaal niet bepaald vrolijker op.

De ambitie van de overgrote meerderheid van de bloggers om zich schrijvend of  fotograferend tot buiten het blog te profileren is niet zo groot.  Wij zijn zeker geen kweekvijver voor het grote werk. Vogels van diverse pluimage produceren regelmatig de meest (ook kwalitatief) uiteenlopende bijdragen. Sommigen zelfs dagelijks. Daarmee lijkt het VK-blog (inclusief de soms fel oplaaiende ruzies) een aardige afspiegeling van de maatschappij.  En bovenal een uniek tijdsdocument. Maar met z’n allen hebben we ons  ontwikkeld tot een redelijk hechte community. Die natuurlijk behoorlijk schrikt als z’n toko per 1 maart gesloten wordt. En terecht.

Het uiterst magere kattenbelletje van Philippe Remarque is niet bepaald het toonbeeld van schoonheid. Maar laten we eerlijk zijn, we konden het zien aankomen. De recente vernieuwingen van het Blog wekten dan wel de indruk dat er serieus werk van werd gemaakt,  door het steeds frequentere technische malheur kreeg je al snel het idee dat het Blog de sluitpost van de begroting werd.

Met veel belangstelling volg ik intussen de initiatieven die de experts ontplooien om op een of ander manier tot een doorstart elders te komen. Philoktetes heeft binnen 24 uur zelfs al een alternatief  ontwikkeld dat er veelbelovend uitziet. Er lijkt echter meer in het vat te zitten.

Wat het VK-blog mij persoonlijk opgeleverd heeft?
In ruim vier jaar heb ik hier een prachtige gelegenheid gekregen om in een dikwijls stimulerende omgeving naar hartenlust te experimenteren met mijn schrijfambities. In verschillende stijlen. Het heeft me, evenals enkele anderen,  zelfs een aardig columnboekje opgeleverd. Daarvoor ben ik de Volkskrant uiteraard zeer erkentelijk.
In 2008 zag ik de bui al hangen en maakte bij het gebruiksvriendelijke WordPress al vast een schaduwblog aan. Een slapend blog met slechts een paar bijdragen. Want er gloorde toch weer hoop.
Medio 2010 bekroop me toch weer het natte gevoel dat het wel eens definitief mis kon gaan. Vanaf dat moment ben ik de meeste bijdragen naar WordPress gaan kopiëren. Voor het geval dat.
Sinds kort link ik die bijdragen naar Ekudos. Een aardig podium. Bij lange na geen VK-Blog natuurlijk. Maar toch.

Ik behoor beslist niet tot diegenen die volledig in paniek raken bij de huidige ontwikkelingen. Ik vind mezelf geen manische blogger. En heb niet het gevoel dat ik me op mijn leeftijd op een of andere manier nog moet waarmaken. Schrijven is gewoon mijn passie. En daarbij vind ik het, eerlijk is eerlijk, bovendien ook best aangenaam gelezen worden. Is dat ijdelheid? Vooruit dan maar.
En een aardig podium is daarvoor uiteraard altijd wel te vinden.
Het liefst in de mij vertrouwde omgeving die mij aan het hart gebakken is. Dat mag duidelijk zijn.
Misschien heeft Philoktetes met zijn initiatief uiteindelijk goud in handen.
We wachten voorlopig maar eens rustig af.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s