Dus Bert Wagendorp schrijft geen columns

Geplaatst: 3 januari 2011 in media

De korte (satirische) stukjes in de marge zijn voor mij de krenten in de krantenpap. Niet dat ik nou meteen m’n neus ophaal voor het booming wereldnieuws. Maar ik betrap me er op dat ik meteen doorrace naar  Twee  om te checken wat Bert voor smakelijks aan ons portie dagelijkse ellende heeft toe te voegen.
Geen verkeerde keus trouwens. De gewezen kroonprins van  Jan Blokker scoort bij mij regelmatig behoorlijk hoog. Soms ware juweeltjes. Natuurlijk kan het niet iedere keer biefstuk zijn.
Maar toch.
Beheerst het krabben aan de korst tot in de punten en komma’s. Prikkelend. Origineel. Belezen.Taalvaardig.Weet de tijdgeest subtiel op z’n staart te trappen. En z’n onderwerpkeuze sluit vrijwel naadloos aan bij m’n verwachtingen.
En daar zit ook meteen het pijnlijke.
Hij vist in dezelfde vijver waarlangs  ik ook graag vertoef. Het aantal columns dat ik afgelopen jaar in rudimentaire staat weggeflikkerd heb, is langzamerhand niet meer op de vingers van twee handen te tellen. Urenlang passen, meten, schaven en schrappen (mijn achilleshiel) werden op slag gedegradeerd tot vergeefse moeite, zodra ons kwaliteitstabloid ’s morgens vroeg op de mat viel. Er groeide geen sprietje gras meer voor de voeten van deze simpele Volkskrantblogger. Ik hou niet van mosterd na de maaltijd. Los nog even van het niveau. Een verademing tussen de vele cursiefjes in de human interest sfeer, die tegenwoordig alom bezig lijken aan een amper te stuiten opmars. De Nieuwe Truttigheid. Met als absoluut dieptepunt de treurige kattenbelletjes van Aaf BC. Die wat mij betreft niet lang genoeg zwanger kan blijven.

Naast de belangrijkste columnist Wagendorp zal  iedereen wel z’n eigen favorieten hebben. Persoonlijk sla ik Ingmar Heytze (maandag, sport), Aleid Truijens (op dinsdag) zelden over. En de dagelijkse tv-recensie van Jean-Pierre Geelen natuurlijk. Ook een soort column. Vist eveneens driftig in mijn vijver. De laatste sneed ik voor de verandering zaterdag  ook ‘s de pas af met m’n eigen recensie van Gedoog, Hoop en Liefde.
Jean-Pierre heeft de zijne niet weggedonderd.
Een column is een column omdat het een column is.
Punt!
Toch lijkt de Volkskrant op een of andere manier behoorlijk te zitten hannesen met de prangende vraag of haar lezers ‘m wel als zodanig zullen herkennen. Mijn oog viel vanmorgen op pagina 20 (Opinie). De politieke unie komt er ook. Van Sheila Sitalsing. Om kennelijk alle misverstanden te voorkomen, voorzien van de in vette oranje letters gedrukte aanduiding: Column.
Nee, een strip was het niet. Ook geen listig verkooppraatje voor een architectonische boekenserie.  Dat we vooral ook maar niet moesten denken dat ze vandaag de weersverwachting voor haar rekening nam. Nee, Sheila had dus een heuse column afgescheiden. Dat je het maar even weet.
Even snel alle columnisten van vandaag opgezocht. En waarachtig: Arie Elshout, de correspondent in de VS, krijgt of all people  bij De Zweedse omelet van Julian Assange  zowaar ook zo’n vermelding. Column seksueel misbruik. Nooit geweten trouwens dat Arie zich aan de andere kant van de plomp een specialisme over ongewenst gesop eigen gemaakt heeft dat een vaste rubriek rechtvaardigt.

Blijven we zitten met de vraag hoe we in godsnaam de stukkies van Bert Wagendorp, Kader Abdollah en Ronald Giphart c.s. moeten duiden.
Het wordt er met mijn krant bepaald niet overzichtelijker op in 2011.
Reuze benieuwd of Wagendorp morgen ook bij de club hoort.

http://www.vkblog.nl/bericht/363247/Dus_Bert_Wagendorp_schrijft_geen_columns

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s