Ik weet alles van ze

Geplaatst: 14 november 2010 in persoonlijk


Als thuiswerker die dagelijks (met af en toe een verkwikkend  uitstapje naar het VKblog) z’n treurige teksten ten behoeve van de kleinkunst en een paar dankbare blaadjes op z’n laptop zit weg te tikken, ben je een dankbare prooi voor de jongens van de TNT Pakketpost. Vrijwel dagelijks stoomt die oranje bus vergeefs op naar mijn straat.
Tussen de gevels heerst overdag een serene stilte die in nogal schril contrast staat met de bedrijvigheid in de vroege uren.  De ochtendspits waarin een optocht yuppige tweeverdieners vechtend tegen de dagelijkse deadline z’n nazaten nerveus naar de peperdure kinderopvang zweet. En hoewel ze dus overdag in geen velden of wegen te bekennen vallen, zijn ze wel zo clever om uitgerekend in díe uren de postorderbedrijven en aanverwante ongein  hun internetbestellingen te laten bezorgen.

Tussen mij en Willem, de immer goedgemutste TNT-chauffeur, groeit een warme band. Mijn pandje waar een niet onaanzienlijk deel van de dag een schermpje staat te blauwen – daar is dus goddank iemand thuis- heeft zich in korte tijd ontwikkeld tot een waar overslagbedrijf voor de nijvere postjongens.
Of ie het pakketje voor 14 bij mij mag afgeven? Natuurlijk. En de dag er op ben ik wederom niet te beroerd om de handel waar nummer 18 en 21 reikhalzend naar zitten uit te kijken, onder m’n hoede te nemen. Ik schenk er tegenwoordig een strakke bak koffie bij. Willem is ook een mens. Met bijbehorende noden en behoeften. Ik ben van z’n verhalen gaan houden.

Aanvankelijk dropte hij z’n negotie, blij dat ie d’r van af was, gewoon bij mij in de gang. Ik handelde dat wel af. Maar daar hebben we toch maar ‘s een ander plan van aanpak op gezet. Er is voor mij niet tegen aan te pezen om er ’s avonds zorg voor te dragen dat alles piekfijn op de juiste bestemming afgeleverd wordt. Bij al z’n klantjes schuift ie nu een briefje in de bus dat hun bestelling op nummer 11 valt te scoren.

Overmatig nieuwsgierig zou ik mezelf niet willen noemen. Maar als onbezoldigd deeltijdfunctionaris van TNT, verwerf ik langzamerhand wel likkebaardend een splijtend inzicht in het reilen en zeilen van de aanpalende huishoudentjes. De aanschaf van een winterdekbed door nummer 10 moet een rib uit hun lijf betekend hebben. Mochten het de komende maanden qua temperatuur opnieuw barre tijden worden, op 10 zullen er in ieder geval niet onder lijden. Nummer 15 slurpt al een maand of twee koffie uit die kromme Senseo. En ook de bijbehorende padjes worden in megavoordeelverpaking betrokken bij een internetprijsvechter. De Bolcommetjes van 20, zoals ik ze maar ben gaan noemen, shoppen al lang niet meer bij de plaatselijke  middenstand op boeken en dvd’s maar laten Willem eens per maand voorrijden om hun lees- en kijkgenot bij het knapperend vuurtje van de open haard te bevredigen.
Het duopack exclusieve teenslippers dat ik voor 23 in bewaring had, deed me –het is tenslotte november- een beetje eigenaardig aan. Maar wellicht zit er een weekje zonnen in Canarische streken in de pijplijn.
Met wat zich zo door de bank opeenstapelt achter mijn voordeur zou ik probleemloos een middelgroot LIDL-filiaal kunnen drijven.

De oogst van afgelopen week mocht er zijn. Dinsdag overhandigde Willem mij met een veelbetekenende grijns een pakketje voor de bleke brilletjes van nummer 7. Een koppeltje wat treurige, in zichzelf gekeerde echtelieden ergens diep in de veertig, voor wie zelfs de jaarlijkse straatbarbecue een te grote aanslag is op de contactuele vaardigheden. Het feestelijke doosje vermeldde als afzender Christine Le Duc. Een naam die ik in de bonte verscheidenheid aan mij toevertrouwde handelswaar nog niet eerder had gesignaleerd. Toch maar even op gegoogled. Christine blijkt een Erotisch Life Style Shopje te beheren. Zeg maar, het deksel op het potje van de uitgeneukte midlifcrisislijer op zoek naar de ultieme Haarlemmerolie.
En hoewel haar website je in de marge op subtiele wijze een neutrale verpakking in het vooruitzicht stelt, leverde een snelle scan van het etiketje op,  dat van dat  neutrale in dit geval nauwelijks sprake was.
Het betrof een originele addition Jelly Dong 8, ruim 18 cm aan lekker stevig, flexibel genot.
Een dildo dus.
Het was op slag gedaan met m’n writersblockje dat al een uur voortwoekerde.

Het flexibele genot wil intussen maar niet geïncasseerd worden.
Ik oefen me al vijf dagen het schompes op de neutrale blik waarmee ik nummer 7 hun felbegeerde kleinood ga overhandigen.
En  mocht mijn drempel uiteindelijk een tikkie te hoog zijn om  aan de bel te trekken, dan reik ik het ze persoonlijk wel even aan.
Voor een keer maak ik graag een uitzondering.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s