Het beleg van Naarden

Geplaatst: 29 oktober 2010 in Naarden, Uncategorized


Die verrekte zweefmolens en botsautootjes zijn nog maar koud door de Utrechtse Poort afgevoerd of de parelkettingen en blauwe blazers staan weer te stuiteren om op hun geheel eigen wijze mijn dierbare vestingstad in bezit te nemen.

La Table, de sfeerbeurs 2010.
Als je bereid bent 14 keiharde euri neer te tellen, mag je je binnenkort in je tenue de ville hijsen om je van 11 tot 14 november in de Grote Kerk tot op het bot te laten verwennen bij een complete belevenis voor een dagje uit in het Gooi. Zo ronkt het foldertje dat ons vandaag huis aan huis in de maag werd gesplitst. Werkelijk niets is de plaatselijke Hervormde Gemeente te dol om de exploitatie van haar historische godshuis een beetje strak op de rails te krijgen.
Gedogen is in.
En dat is precies waar het wat ons betreft op aan komt. Vier dagen lang zullen we straks weer gelaten onze nieren laten proeven door de elitaire meute die geilt op tafelzilver, mooie serviezen, glaswerk, kunst, kerstdecoratie (jazeker), wijnen en culinaire specialiteiten. En mocht je onverhoopt tot de categorie van de stille genieters behoren, ook dan heeft La Table in serene stilte van de zijbeuken haar wonderbaarlijke negotie,  tot heuse hippe hoeden aan toe, in de  rekken hangen. De catering staat op scherp. De geïnspireerde tekstschrijver die zich gebogen heeft over het stemmige doch muffe kleurenfoldertje dat bol staat van de treurige clichés, is een regelrecht talenwonder.
Vier dagen lang zullen onze schaarse parkeerplaatsen vergeven zijn van de PC Hooft tractoren die amper binnen de daarvoor bestemde vakken te persen zijn.
Een bijzonder publiek. Van een gans andere orde dan wat er door de bank aan willige slachtoffers langs de vestingwallen wordt binnengelokt. Zoals daar zijn: het devote Matthäus Passion publiek.  De bezoekers van het Foto Festival. Het kermisvolk. De reguliere dagjesmensen. En de optocht aan hagelwitte schoolklasjes die vlak voor de zomervakantie als ultieme slagroom op de pedagogische taart hun uiterst verantwoorde cultuurshot door de strot geperst krijgen.
Wat die Matthäusgangers betreft dienden zich trouwens nogal schokkende vernieuwingen aan. Wilde het oratorium van J.S. Bach in betere tijden in diezelfde kerk op het trage 33 toeren-niveau  ten gehore worden gebracht, tegenwoordig gaat de hele handel naadloos op  78 rotaties per minuut los. En dat scheelt ons vestingbewoners een pauze (de kerkstoeltjes blijven onveranderlijk keihard) waarin de bleke meute met de lijdenspartituur onder de arm door de nauwe straatjes en over de pittoreske wallen geanimeerd keuvelend de zorgvuldig geprepareerde lunchpakketjes weg trimde.
Laat maar doorkomen die Sfeertafel.
Ik ben er helemaal klaar voor.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s