Vijf keer de Telegraaf

Geplaatst: 23 september 2010 in Uncategorized

De rituele opening van de dag was er de afgelopen jaren eentje van een kneuterig soort gezelligheid. Maar dat mag. Toch? De eerste ochtendkoffie wegslurpend, baande ik me tussen de nadampende lappen al gauw een weg door m’n ochtendblad dat tegenwoordig door m’n attente Somalische asielzoeker reeds om zes uur door de bus gejast wordt. Klasse. Om dat lezen door mij een beetje comfortabel te kunnen volbrengen, schakelde mijn Azijnbode onlangs als summum van klantvriendelijkheid over op dat helemaal niet verkeerde tabloidformaat.
Ik kan m’n geluk niet op.
Op de achtergrond vanaf zeven uur: Goedemorgen Nederland. Een tv-magazine dat met beeld en geluid dikwijls een welkome aanvulling op het papieren wereldleed leverde. Jammer dat de toch redelijk olijke dames die het aanvankelijk presenteerden uiteindelijk allemaal het veld moesten ruimen voor de wat saaie, doch oerdegelijke Sven Kockelman.
Maar alles went.
Het ziet er naar uit dat we het de komende tijd maar ’s gaan doen zonder dat beeld en geluid. Want om de nieuwe zendgemachtigden optimaal aan hun gerief te laten komen zijn de ochtendlijke uurtjes tussen zeven en negen verkwanseld aan Ochtendspits van Wakker Nederland. Tegen een blauw, bordpapieren decortje komen beurtelings ene Petra Grijzen en Alex de Vries (jong en dynamisch) namens de  Wakkerste Krant van Nederland ondanks de autocue al een paar weken wat stroefjes uit hun woorden. Vooral Alex heeft nog een hoop te leren.
Maar wat stukken erger is, de doorgaans redelijk solide gasten van weleer hebben rücksichtslos plaatsgemaakt voor een troosteloze optocht Telegraafmedewerkers die er met hun wakkere meninkjes voor zorgen dat er van een relaxed begin van de dag nauwelijks sprake kan zijn.
Je moet bij de les zijn. Voor je het weet laat je je in die dagelijkse ochtendsessies  namelijk uit pure lauwheid ongemerkt regelrecht naar het gedachtegoed hersenspoelen waar je al jaren met een flinke boog omheen liep.
Vanmorgen braken bij mij de vliezen.
Wilma Nanninga.
Privé.
De bodemloze leegheid van haar periodiekje ken ik alleen van horen zeggen. Vriendin knipt me al vijfentwintig jaar zodat ik zelfs bij de kapper, the place to be voor dat soort zaken, nimmer in de gelegenheid word gesteld haar kommer en kwel uit de showbizz te verinnerlijken. En vooruit met de geit, laat ik dan meteen maar voor een keer breken met de gouden regel in het columnistendom: maak nooit grappen over het uiterlijk van iemand.  De priemende varkensoogjes van Wilma waaruit één bonk opgekropte valsigheid en ranzigheid sprak, pasten naadloos bij het beeld dat ik me van haar in m’n stoutste dromen nog niet voor de geest kon halen.
Wat een ontzettend foute juffrouw.
De maat was vol.
Het beeld ging op zwart.
Ik vrees dat het voorlopig verdomd stil gaat worden tussen zeven en negen.
Nooit gedacht dat ik nog eens een lans zou breken voor Sven.
Zal de leeftijd wel zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s