Volkskrantreizen

Geplaatst: 16 augustus 2010 in volkskrantblog
Tags:, ,

De treurigheid in de commentaren op het technische gescharrel van de VK-techneuten nam afgelopen week ongekende proporties aan. Had je immers in je jeugdige onbezonnenheid ooit een leutig verslagje afgescheiden over een grensoverschrijdend weekendje Brugge en Gent dan blijkt je bijdrage opeens, verminkt en wel, doorgeschakeld te zijn naar VKreizen. Er is bij onze Belgische eigenaar kennelijk iets goed mis met de met een Europees keurmerk hoog gecertificeerde stekkertjes en adapters.
Nog mazzel dat ik er in deze tijd van het jaar never toe kom om m’n koffers te pakken. Ik was zeker aan de beurt geweest. ’s Zomers thuis heeft zo z’n voordelen. Maar met het angstzweet tussen m’n billen, click ik in deze barre tijden m’n blogjes aan waarin ik genadeloos de vloer aanveegde met de verworvenheden van het Volkskrant paradepaardje Hart & Ziel. Voor je het weet ben je doorgelinkt en wordt je een 50+E-coach in de maag gesplitst die de rest van de zomer alles uit de kast haalt om je seksleven interessanter te maken. Of je faalangst, perfectionisme of twijfelzucht tot op je veters affikt.
Mutlog ligt er vooralsnog maagdelijk bij.
Toch schuurt het wel. Dat ik technisch gezien niks te kankeren heb over een blog dat niet naar de gallemiezen is geholpen. Op een troosteloze, regenachtige dag heb ik soms wel eens de behoefte ergens bij horen.
M’n kekke trolley die kommervol staat te wachten op het traditionele uitbolweekje Tenerife voor eind november dus maar van zolder gehaald.
Maar waar moet de reis heen?
Want er moet wel een bijdrage met een beetje body van te bakken zijn die moeiteloos de ballotage van de VK-techneuten passeert. Ik kom niet weg met een laf verhaaltje over het nieuwe Centre Pompidou in Metz, dat ik je trouwens kan aanbevelen. Of met uitgekauwde impressies van mijn hoogculturele zoektocht door de enige echte Hermitage van St Petersburg.
Die horizon zal toch een stukkie verderop moeten liggen.
Moet ik Antoine Robbesom maar ’s mailen die me ongetwijfeld even deskundig als naadloos langs de ins en outs van Brazilië zal weten te sleuren? Of Cor Verhoef die me op genereuze wijze inwijdt in de cultuur van Thailand?
Of Cambodja natuurlijk.
Cambodja?
Jazeker.

De wijze waarop mijn ochtendblad omgaat met de berichtgeving over onze collega-blogger die op verdenking van pedofiele en aanverwante activiteiten vermoedelijk nog steeds zucht in een Cambodjaanse gevangenis, is me namelijk een doorn in het oog. In april opgepakt. Radio, televisie en de schrijvende pers met hun websites (inclusief de VK) waren er op aanwijzing van Terre des Hommes als de kippen bij. Maar de radiostilte van de afgelopen vier maanden is opmerkelijk.
Ook met de behoefte aan waarheidsvinding van onze kwaliteitskrant is het soms dus droevig gesteld.
Dat z’n blog gesloten werd (vooral in het belang van de familie) was m.i. een eenvoudige doch juiste beslissing. Dat trekt alleen maar ramptoeristen van het onsmakelijkste soort die maar al te graag bereid zijn de persoon in kwestie bij voorbaat aan het kruis te spijkeren. Maar ook de interne discussie is grondig om zeep geholpen. Alles wat ook maar een beetje riekte naar een connectie met deze affaire is rücksichtslos verwijderd. Deels wel te begrijpen. Naast een enkele zinnige bijdrage gingen een paar bloggers die enige vooral door rancune ingegeven ranzigheid niet ontzegd kon worden, er op een nogal stuitende wijze mee aan de haal. Ik heb me er uit piëteit tot nu toe verre van gehouden. En ook bij het door de persoon in kwestie op WordPress gepubliceerde dagboek, schoten de rillingen je trouwens over de rug.
Maar toch?
Waarheidsvinding?
Waar is de Volkskrant eigenlijk bang voor?

Ik was al enige tijd niet bepaald een bewonderaar van z’n bijdragen. Verschillende malen heb ik hem stevig geattaqueerd over z’n soms in mijn ogen nogal dubieuze handel en wandel op het blog. Met duidelijke argumenten. Moet kunnen. En ik was niet de enige. Anderzijds vind ik het op z’n zachtst gezegd van een onbegrijpelijke onzorgvuldigheid getuigen hoe deze hele affaire na alle commotie in de doofpot is gestopt. Zelfs bij Terre des Hommes blijft het akelig stil. Als ie schuldig wordt bevonden aan de ten laste gelegde zaken (en hij heeft op z’n minst de schijn tegen), laat de rechter er z’n oordeel dan maar over uitspreken. Maar je moet er toch niet aan denken dat hij het slachtoffer is geworden van een, zoals hijzelf beweert, duister complot?
In beide gevallen schiet de Volkskrant met z’n berichtgeving schromelijk te kort. Er zou op z’n minst een (burger)journalist naar Cambodja gestuurd kunnen worden die de huidige stand van zaken haarscherp in kaart brengt.
M’n koffer staat klaar.
En naar welke VK-subsite zo’n objectief journalistiek verslag straks doorgelinkt wordt, zal me werkelijk aan m’n reet roesten.

http://www.vkblog.nl/bericht/341937/Volkskrantreizen

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s