Tandsteen, seksisme en de feel good

Geplaatst: 29 juli 2010 in persoonlijk
Tags:

Tot voor kort sleepte ik me om het half jaar naar z’n bloeiende praktijk in de Bussumse villawijk het Spieghel. Boudewijn, een snelle en behoorlijk academisch gevormde jongen bij wiens aanblik, ondanks de wat spaarzaam wordende vegetatie rond het schedeldak, menig Goois vrouwenhart sneller schijnt te gaan kloppen, is voor zover ik het kan beoordelen, kundig en behoorlijk all round in z’n vak. Ook niet te beroerd om, als dat zo uitkomt, met geavanceerde specialistische behandelingen z’n collega’s orthodontisten, het brood uit de mond te stoten.
Toen een jaar of tien geleden z’n voorganger, een sobere, meer dan saaie tandarts van weinig woorden, het leven liet, was hij bij godsgratie bereid me in te lijven in z’n reeds zeer omvangrijke familie. Met een gepijnigd gelaat inventariseerde hij bij m’n eerste bezoek het slagveld dat hem getoond werd. En sloeg weldra op indrukwekkende wijze toe. Voor een eurootje of vijfhonderd ging ik er aan. Saaimans had zich met de dood in de ogen bij gebrek aan perspectief gedurende z’n laatste periode beperkt tot het hoogst noodzakelijke.
Of nog minder.
Werk aan de winkel dus voor Boudewijn die onmiddellijk driftig in de weer ging met het plaatsen van enkele levensreddende kronen en verfraaiingen. Zodat ik me weldra vertwijfeld afvroeg in wiens handen ik in godsnaam gevallen was. Want dit was ongetwijfeld de opmaat voor een faillissement waaraan amper te ontkomen leek.
Het liep met een sisser af. Sterker nog: tandtechnisch gezien blijk ik een toppertje. Hij beperkte zich een decennium lang halfjaarlijks tot vergeefs prikken in de uiterst hardnekkige amalgaantjes waarna hij berustte in het routineus verwijderen van m’n welig tierende tandsteen. Roken is niet alleen slecht voor de longen. Bij nader inzien ben ik eigenlijk maar een onbeduidend klantje waar de schoorsteen amper van roken kan.
Het accent bij mijn bezoekjes lag dan ook steevast op het afrondende kringgesprek waarvoor hij ruim de tijd nam en waarin ook z’n bloedmooie assistente een meer dan volwaardig partijtje meeblies. Zo wisselden we, om een paar voorbeelden te noemen, onze respectievelijke heldendaden op de tennisbaan uit. De kwaliteit van het tegenwoordige onderwijs. Of in ieder geval het gebrek daaraan. Boudewijns eega doceerde in deeltijd Nederlands aan een scholengemeenschap een paar lanen verderop. Hij hoorde wel ’s wat tijdens de warme prak. En mij kon je met m’n zesendertig jaar ervaring in dezelfde branche ook allesbehalve een onbeschreven blad noemen. M’n avonturen in de kleinkunst waarvoor hij een professioneel geveinsde belangstelling aan de dag legde, werden uitgebreid besproken. Waarna hij me in z’n finest moments verlekkerd bijpraatte over de ingrijpende veranderingen die er wat hem betreft op til waren.
Boudewijn ging voor het grote werk. Commerciëler ook. Vermoedelijk. Een tandheelkundig centrum in een fonkelnieuw gebouw in het Bussumse centrum waarin alle disciplines ook meteen maar onder één dak verenigd zouden worden, zeg maar. B-Dent. Met die B zat het wel snor.

Jammer. Ik had wat met die Gooise villa. Een rustiek tuinpaadje leidde naar het voormalige dienstbodevertrekje dat fungeerde als wachtkamer. Langs de wand een paar ongemakkelijke stoelen. Wachtkamers hebben altijd ongemakkelijke stoelen. Ze accentueren, net als in aula’s van crematoria, het tijdelijke karakter van je aanwezigheid. Het leestafeltje met de onafscheidelijke, treurige periodiekjes waarop je, al zou je ze gratis verstrekt krijgen, toch never geabonneerd zou willen zijn: Arts en Auto. Een stapeltje gedateerde Elseviers. Een paar van die verrekte glossy’s vol met Jan des Bouvrie-achtige doorkijkjes waar je nog niet dood gevonden wenst te worden. En een heuse speelhoek voor de uit Kinderen voor Kinderen weggelopen melkgebitjes natuurlijk. Bergen veelkleurig houten en plastic speelgoed en kekke kartonnen bladerboekjes die moesten afleiden van de bikkelharde kinderwerkelijkheid in de behandelstoel die lonkte. Via de B&O boxjes Classic FM.
En dan werd je binnengehaald door Suus. Die bloedmooie. Het royale entree-gebaar. Die handdruk. En dat familiaire tikje op je rug. Ik heb haar ooit in het tijdsbestek van twee periodieke controles prachtig zwanger zien worden.

Bij B-Dent heb ik al twee keer m’n afspraak laten sloffen. Gewoon vergeten. Ik heb niks met al die disciplines onder één dak. Via een glazen paneel (Waar zit hier gvd de deur? Maar dat hebben ze middels een niet te missen plakkertje duidelijk gemaakt. Zeker vanwege de glasschade) betreed je een multifunctionele wachtruime. Vanaf de anderhalve meter flat screen aan de wand lacht National Geographic je toe. Verder twee verantwoorde doekjes moderne kunst. Uiteraard geen reproducties. Twee automaatjes beloven je normaal en gekoeld, hoog gekwalificeerd drinkwater. Al het meubilair ademt het soort design uit de glossy’s van de praktijk van weleer. Het karakter van de leesportefeuille op de tafel (hoezo tafel?) verraadt echter dat er op een wat breder publiek gemikt wordt.
Je hebt je jas nog niet uit of je kunt al aan de koffie (stenen kopje). In de ruimte achter de balie loopt een verzameling dames, geheel doordrongen van hun uiterst verantwoordelijke missie, gewapend met een mapje nergens heen en weer terug. Stuk voor stuk aangenomen op uiterlijk schoon.
Bij een tandpastaglimlach meld je je naam die meteen gecheckt wordt in de computer. Natuurlijk klopt het.
Anja komt zo meteen bij u.
Anja gaat over het tandsteen dat Boudewijn bij haar en nog een paart soortgenoten uitbesteed heeft.
Na drie door en door georganiseerde stations gepasseerd te hebben die ontegenzeggelijk stuk voor stuk het summum van mijn welzijn voor ogen hebben (er schijnt zich zelfs een functionaris in het pand op te houden die je desgewenst op de plee helpt) beland ik uiteindelijk toch nog bij m’n vurig vibrerende tandarts die mij zo trots als een pauw welkom heet in B-Dent. Een onderzoek van een paar minuten toont aan dat er met de beste wil van de wereld (weer) geen significante afwijkingen in het gebit te noteren vallen. Waarna we nog snel even het onderwijs, het tennis en de kleinkunst doornemen.

Van Suus niks gezien trouwens.
Wel van de rekening.

http://www.vkblog.nl/bericht/326800/Tandsteen%2C_seksisme_en_de_feel_good

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s