Het ultieme interview

Geplaatst: 26 juli 2010 in sport
Tags:, ,

Het is natuurlijk de goden verzoeken om je te wagen aan een journalistiek babbeltje met Erik Breukink. Meer dan verdienstelijk oud-coureur en technisch directeur van de Rabobankploeg. Een aardige jongen, daar niet van. Ideale schoonzoon wellicht? Maar je kunt de meest ravissante vragenlijstjes aanleggen, uiteindelijk weet ie je keer op keer weer op onvoorstelbare wijze af te schepen met de treurigste gemeenplaatsen en clichés die er maar aan het menselijk brein kunnen ontspruiten. Hij ontbeert ten enen male een achterste van z’n tong. De ideale CDA-politicus, zeg maar. (Verhagen: ‘Wat we nu gaan doen is geen onderhandelen maar het is ook niet vrijblijvend’)

Marije Randewijk (chef sport Volkskrant) en compaan Mark Misérus zijn doorgaans  niet voor een gat te vangen. Ze hebben namens ons ochtendblad het wielercircus in hun basispakketje. En doen dat door de bank (..) ook helemaal niet verkeerd. Al jaren. Met een derde en een zesde plaats in het eindklassement timmerde onze nationale Boerenleenbankploeg in La Douce behoorlijk aan de weg. En dan kun je er niet onderuit. Al een week lang voel je dat afrondende stukkie in de zaterdagkrant er aankomen. De technisch directeur himself, dan maar weer ‘s.
In godsnaam.
TV-sportgoeroe Smeets, die van de Avondetappe, heeft het, druk als ie nou eenmaal in de weer is met het profileren van z’n eigenste ego, allemaal niet zo in de gaten. Al lang blij dat ie zich nog steeds gespeeld onderkoeld en achteloos tussen de grote jongens mag begeven. Voordat zijn zorgvuldig bijeengeschraapte lijstjes met wielerjargon, waar zelfs Maarten (Ducrot) een punt aan kan zuigen, en alle potsierlijke overhemdjes van drie weken Grande Boucle de koffer in geperst werden, pikte hij Erik op de slotdag nog even mee. Als de totale nietszeggendheid van de technisch directeur ergens schrijnend uit de verf komt, dan toch wel in zo’n met veel bombarie aangekondigd  tv-diepte-interview.
Nada dus.
Televisie is vluchtig. Al begon de dagelijks middagsessie steevast met een herhaling van al het moois dat Mart de voorafgaande avond van achter een bel rooie wijn voor ons opgediend  had.
Maar twee hele pagina’s in de weekendsportbijlage schreeuwen om zoiets als broodnodige, toegevoegde waarde.
Nada dus.

Trouwens best nieuwsgierig hoe je zo’n duo-interview maakt. Om de beurt een gelijkgestemd alineaatje of zo? Nergens iets te bekennen van zoiets als een stijlbreuk. Sleept Mark de koffie aan terwijl Marije handenwringend probeert het suffe gesprek op gang te houden dat geheid meandert naar een nieuwe, uitzichtloze grijsheid?
Die titel was het probleem niet: Evenwichtig als altijd. Daar kun je je in het geval van Erik never een buil aan vallen. En vooruit, om iets van de glans van de technische baas mee te pikken, pleur je z’n indrukwekkende cv er ook maar even in. Waarna je je bij gebrek aan ware content ten einde raad maar stort op je journalistieke taalvaardigheid.
Het moest een positief verhaal worden. Zonder doping. We snakken naar positieve verhaaltjes over deze heroïsche tak van sport waardoor we ons tegen beter weten maar al te graag laten verneuken. En dat terwijl onze ideale schoonzoon als toppertje jarenlang z’n Spaanse kilometertjes wegtrapte onder een ploegleider  die bepaald niet vies was van de pilletjes en de spuiten. Toen zijn eigen Rabo-ploeg een jaar of wat geleden een Deen (Rasmussen) vlak voor Parijs in de gele trui mocht hijsen wiens whereabouts en nog een paar uiterst vitale zaken voor geen meter bleken te kloppen, werd deze uit de koers gehaald. Terecht. Bij de grote schoonmaak die er op volgde bleef ploegleider Breukink verrassend buiten schot. Terwijl iedereen op z’n vingers kon natellen dat hij geacht werd van de hoed en de rand te weten, kwam ie er met die nieuw gecreëerde functie van technisch directeur mooi mee weg.
Niets van dat alles.
Met alle respect voor de taalvaardigheid van Marije en Mark: van een echt interview is het niet gekomen. En dat weten ze zelf natuurlijk als eersten.
De leader: Hij herkent zich in Dennis Mentsjov maar Robert Gesink is de renner die in zijn voetsporen moet treden. Erik Breukink over het succes van zijn wielerploeg.
En dat was het wel zo’n beetje.
Schrijven is schrappen.
Nog mazzel dat het geheel verluchtigd kon worden met een fraai gespiegelde foto (Klaas Jan van der Weij) van een halve pagina.
Centraal staat een gebalde vuist.
En laat dat nou net datgene zijn wat we in twintig jaar Breukink zo node misten.


http://www.vkblog.nl/bericht/326328/Het_ultieme_interview_%7C_metablog

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s