Ik mis Bert nu al

Geplaatst: 14 juli 2010 in sport, Uncategorized
Tags:, , , ,

Het Zoetemelk-fenomeen  ken ik maar al te helaas van haver tot gort. In mijn leven schopte ik het sporadisch wel eens tot een glorieuze bovenste plaats op een podium. Ik was echter meer iemand van de tweede of nog mindere garnituur. In de sport telt zoiets niet. Voor nummertje 2 rest uiteindelijk slechts de anonimiteit. Sneu maar het is niet anders. Tot een mateloos populair trauma heb ik het nooit laten komen.
Bij wijze van uitzondering ging gisteren het volk nog één keer in de hoeven voor de huldiging van de voetbalmannen die zich met het mes tussen de tanden tot Vice-Weltmeister schopten.
Hoe snel is een kinderhand gevuld, zou je zeggen. Zelfs Trix (WA zit volledig uitgeput bij te komen op het terras van z’n dubieuze pandje in Mozambique dat niet van Funda te rammen schijnt) moest er aan geloven. Paars Plus had maar even te wachten.
Ik ging, compleet oranje-moe,  op het andere net voor de beklimming van de Col de la Madeleine, hors categorie,  die ik ooit in een grijs verleden ook op m’n eigen palmares trapte

Hoewel ik naar schatting slechts 20% van de voor het merendeel schuifpotjes min of meer heb gevolgd, kan ik moeilijk  beweren dat de hype ongemerkt aan me voorbijgegaan is. Dan viel het oeverloze gelul er omheen, met veel gevoel voor overdrijving analyse genoemd,  stukken makkelijker weg te filteren. Nou werkt zo’n zonnenbankfreak als Jack van Gelder die van onze belastingcenten  voor een vorstelijk salaris naar hartenlust  urenlang mag pleasen en holkruipen, sowieso al stevig op m’n sluitspieren. Diezelfde spieren hadden  al minstens zo zwaar te lijden onder het tranentrekkende, hoogbejaarde analysewonder Piet de Visser. Met klapperend kunstgebit toverde hij blijmoedig vier weken lang allerlei duistere lijstjes op tafel met spelers die hij als bezoldigd scout in alle uithoeken van deze aardkloot ooit al eens met buitengewone belangstelling aan het werk had gezien. En vlak het glijerige, immer hypercorrecte geneuzel van een autoriteit als Hans van Breukelen vooral niet uit die tegenwoordig als voormalig international tegen een flink pak euri als gevierd gastspreker is in te huren voor congressen en bedrijfsfeestjes. Ik kan me daar van alles bij voorstellen. Ook de glans bij de cynicus pur sang doch steeds kneuteriger acterende  Hugo Borst begint er aardig van af te raken. Maar dat proces loopt al langer. De sympathieke Youri, de zoon van, kwam al helemaal niet meer uit z’n woorden. Tijdens een Champions Leage avondje trekt ie het nog net. Maar vier WK weken zijn voor hem echt iets te veel van het goede. Het grote winstpunt was de totale afwezigheid van het Orakel Cruijff. Qua tenenkrommend taalgebruik was er altijd nog een waardige vervanger in de persoon van Sneeuwvlokje Ronald Koeman.
De tsunami aan duurbetaalde analyses hadden 0,0 aan toegevoegde waarde bij wat wij in de huiskamer als amateurs bij een relaxed potje bier al opgemerkt hadden. Stukken gezelliger was het bij het populistische RTL met een geheel eigen amusementswaarde. Johan Derksen, die het cynisme hoogstpersoonlijk uitgevonden lijkt te hebben, en z’n maten hebben het doorgaans zo druk met het gekissebis rond hun egootjes dat je geen moment bevreesd hoefde te zijn nog iets van een ordentelijke analyse mee te zullen krijgen.

Bert zal ik missen. Nee, niet die trainer maar Maalderink, de man van de spraakmakende diepte-interviews rond de veldslagen. Hoewel men ons wil doen geloven dat hij een glanzende reputatie opgebouwd heeft als luis in de sportpels (hij schijnt sportbestuurders regelmatig  tot pure wanhoop te brengen, het vorige opperhoofd Van Basten wilde zelfs niet meer met hem praten) heb ik hem vier weken lang niet kunnen betrappen op ook maar één momentje van diepte. Wat een zeldzame dunheid. Wat een baan ook. Je ziet de redactievergadering voor je waarin de taken verdeeld worden. Niemand wil dat klusje. Waarna besloten wordt dat Bert het maar moet doen. Het type dat we vroeger op school op listige wijze jaar in jaar uit tot klassenvertegenwoordiger bombardeerden. Zijn zogenaamde prikkelende teksten zouden zelfs probleemloos door de ballotage van de moderator van het VK-Blog komen. Maar als je op hem googlet, intussen wel goed voor zo’n 44.600 hits (..)

Vanaf nu ga ik me weer helemaal concentreren op Marieke de Vries. Ook zo’n product van de journalistieke human interest. Bij iedere nationale brandhaard slepen we haar voor de camera’s om vol empathie kond te doen van de schrijnende details die we uren daarvoor al uitgebreid in ons ochtendblad hebben kunnen lezen.
De verslaggever ter plaatse, een heerlijk fenomeen.
Ik ga voor Marieke.
En Bert natuurlijk.

http://www.vkblog.nl/bericht/324870/Ik_mis_Bert_nu_al

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s