Fuck

Geplaatst: 10 juni 2010 in actualiteit
Tags:,

Sinds de conceptie van Amelie was het er eerlijk gezegd niet meer zo van gekomen.
Druk druk druk.
Bianca, bij wie er sporadisch nog wel eens een fossiel restantje ambitie opspeelt, mag dan wel op gezette tijden semi-achteloos een paar oude jaargangen van Sextant op de rand van het eikenhouten dressoir vlijen, de essentie van haar boodschap wil maar niet indalen. JP slobbert, immer verzonken in hogere gedachten, z’n rituele slaapmutsje van de prijsvechter weg. Waarna hij zich, alle subtiel geprogrammeerde strategieën ten spijt, in z’n strak gesteven streepjespyjama hijst en in no time tussen het versgewassen (viooltjes) linnengoed van de echtelijke sponde wegdobbert naar dromenland. Zelfs het avondgebed schiet er steeds regelmatiger bij in. Z’n hooggestudeerde wipje van weleer handenwringend achterlatend. Ten prooi aan de diepste vertwijfeling. Haar doorwaakte nachten zijn langzamerhand op de vingers van geen tien handen meer te tellen.
Als ie al thuis slaapt.

Maar vorige week raakte alles in een stroomversnelling.
Als je je als gristenpoliticus-met-een-missie in een palingdorp laat verleiden tot het uitventen van onelinertjes ten faveure van ‘ze war on drugs’, ben je pas echt goed bezig. Dat bleek maar weer eens toen JP de MP zich in de nadagen van z’n zwaar eroderende carrière in een t-shirt van dat actiecomité liet hijsen. Natuurlijk was hij tegen de verrekte drugs die tijdens het nettenboeten jaar in jaar uit moeiteloos hun weg vinden naar lichaam en geest van de plaatselijke vissermannen. Duw zo’n man een blikje grutterbier in z’n handen en hij is maar al te graag bereid z’n ministerpresidentiële steentje bij te dragen aan de goede zaak. Normen en waarden. Over de impact van drugs hoefde je hem natuurlijk nada te vertellen. Maar na afloop van de happening moest ie zich bij ontstentenis van expert Jack wel even door z’n kersverse spindokter laten bijpraten over de ware portee van dat andere woord.
Fuck.
Waarna er ergens belletje begon te rinkelen.
Een ordinair woord. Bij nader inzien. Dat vond André ook. De fatsoensrakker van de gristullukke concurrent die zich zwaar profilerend haastte om onze MP op de zedeloze vingers te tikken.
Maar toch.
De twijfel was gezaaid.

De oudste beweging der wereld. Hoe lang was het in godsnaam niet geleden dat ze d’r in Capelle voor het laatst een punt op hadden gezet? Opeens schoten hem flarden door het hoofd van een morsige studentenkamer waar ooit de eerste schuchtere schreden werden gezet richting iets moois wat in de toekomst maar eens  in gepaste, reformatorische terughoudendheid geconsumeerd diende te worden. Had ie z’n prioriteiten in acht jaar niet een tikkie te ver buiten de horizon van z’n privégeluk geparkeerd?
Bianca.
Overmand door plotseling opwellende schuldgevoelens probeerde hij haar beeld op z’n netvlies te krijgen. Tevergeefs.
En die had afgelopen tijd toch waarachtig een ware metamorfose ondergaan. In een ultieme poging te redden wat er van het tanende huiselijk geluk te redden was, stortte ze zich in de klauwen van een gezinstherapeut die er na een verbluffend effectieve intake onmiddellijk een plan van aanpak door heen gejaagd had dat z’n uitwerking eenvoudigweg niet kon missen. Ook zij ging er aan voor een nieuw, eigentijds kapsel. Haar gedateerde garderobe met een hoog Wibragehalte stond, de vuilnisbakkenjournalistiek ten spijt, weldra aan de Capelse stoeprand. Om plaats te maken voor een uitgekiende, al even eigentijdse, collectie broekpakken en andere verworvenheden van de vaderlandse haute couture. Tijdens een ‘middagje Maastricht’ bijeen geshopt in gezelschap van de sinds enige tijd volledig opgefleurde bedgenoten van Camiel en Wouter.
Vaarwel truttigheid.

En daar stonden ze dan. Gisteravond. Crematoriumstemming. Geween en tandengeknars. JP nam z’n verantwoordelijkheid. Gaf in een afscheidsbabbeltje met hoog waterlandergehalte waarin hij voor het eerst bewees ook buiten die afschuwelijke automatische piloot van ‘m te kunnen, de pijp aan Maarten.
Op de achtergrond Bianca.
Kersverse, Maastrichtse outfit met verbluffend pikant, ruim uitgesneden kraagje. Onbestemde, broeierige blik tussen de kakelverse eyeliners. Klaar voor de nieuwe fase in haar leven.
Nog wat onwennig bestegen ze even later met veel gevoel voor symboliek hand in hand de trap op weg naar de veilige beslotenheid van de bruidssuite van het Lucent danstheater. De ruim vallende Edgar Vos pantalon fladderde om haar onzekere maar verwachtingsvolle lichaam.
De doodskus van het CDA-kiezersvolk gaat ingeruild worden.
Voor wat?
De nieuwe Balkenende-norm.
Of zoiets.

http://www.vkblog.nl/bericht/319934/Fuck

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s