Geef oma een kusje

Geplaatst: 30 mei 2010 in persoonlijk

Ik heb m’n latente kinderwens voor de zekerheid even laten doorrekenen door het CPB. Dat schijnt in deze bizarre tijden dé autoriteit te zijn in wiens armen je je stort als er fundamentele onzekerheden beginnen te knagen. De KEMA-keur voor het politieke bedrijf, zeg maar. En als zo’n clubje naadloos in staat is om in drie cijfers achter de komma de consequenties van de afschaffing van de hypotheekrente-aftrek voor de kwaliteit van de pampers in de zorgcentra in kaart te brengen, waarom zou ik me dan bij zoiets basaals als een gezinsuitbreiding niet aan zo’n planbureau over geven?

Het is me de tijdgeest wel die momenteel waart door de opa en oma wereld. Vroeger was die tenminste nog overzichtelijk. Als kleutertje mocht ik me verheugen in het sobere doch gelukkige bezit van een enkel grootouderlijk paar. Wanneer het logeren geblazen was, en het donderde niet of het een uit- of thuiswedstrijd betrof, kon er naar hartenlust geschaafd worden aan de emotionele huishouding. Een opa was een identificatiefiguur. En als het zo uitkwam, was die ook niet te beroerd de toen nog simpele normen en waarden van stal te halen. In de familiekring op een verjaardag lieten de paar overjarige tantes, die nog gewoon tantes waren, het wel uit hun hersens zich al te nadrukkelijk te laten gelden bij eventuele pijnpuntjes in de educatieve sfeer. Ze beperkten zich tot het wegprikken van hun appelpuntje van het Wedgewoodschoteltje. Uiteraard niet nadat we ons eerst slaafs onderworpen hadden aan het onontkoombare  ritueel van ‘het zoenen’. Als kind nooit helemaal begrepen waarom uitgerekend die onappetijtelijke snorremansen zo nadrukkelijk kickten op onze afgedwongen liefdesbetuigingen.

Het is er allemaal niet eenvoudiger op geworden.
De status van redelijk gewilde, prettig gestoorde oom die ik jaren koesterde, heb ik noodgedwongen achter me gelaten. Een kwestie van berusten. Dacht ik. In het pure 1 op 1 contact met de nieuwste lichting nazaten valt er nog wel eens een incidenteel succesje te boeken. Maar in de afgeladen kring op een familiebijeenkomst  zijn het tegenwoordig de onderhuidse mechanismen die de eerste viool spelen. Waartegen voor een simpele ziel gewoon niet meer op te concurreren valt. Het is vechten tegen de bierkaai. Het zoenen lijkt trouwens als verplicht nummer definitief van de agenda afgevoerd te zijn. En dat is voor de kids alleen maar pure winst. Maar daarvoor in de plaats woedt tegenwoordig een ordinair soort Ranking the Stars tussen allerlei onduidelijke types die na binnenkomst ogenblikkelijk met elkaar in een bikkelharde strijd verwikkeld raken om de gunst van de kleine. En het zijn, hoewel van een degelijke bloedband meestal amper sprake is, ook meteen allemaal oma’s. Met de daarbij behorende claimcultuur en de onstilbare honger de ideale identificatiefiguur te kunnen spelen. Hun PR is uitstekend verzorgd. Zonder uitzondering verraadt hun gedrag een intensieve mediatraining. Ze beginnen tot in hun  strot gestufft met spindoctoriaanse verworvenheden te morrelen aan  de weke delen van de kinderziel. Die, na zich eerst materieel gelaafd te hebben, bij wijze van genoegdoening bereid is een minuutje tegen de knieën van de gulle gever te vertoeven.
En ook allemaal zo kritiekloos.
Corrigerende vermaningen, laat staan tikken, komen in geen enkel woordenboek meer voor. Sterker nog: met droge ogen is iedereen bereid en plein public te verklaren ‘dat het zo’n leuk mannetje is’. Hetzelfde leuke mannetje dat even tevoren nog zonder dat hem ook maar een strobreed in de weg werd gelegd de dvd-recorder vakkundig gesloopt had.

Bij nader inzien een raar idee eigenlijk. Om nog een keer te willen vlammen. In zo’n privé-projectje. M’n laatste kunstje. Ik heb het CPB uitgebreid bedankt voor de bewezen diensten. En hoewel alles wat ik in huis heb voor de voortplanting nog uit de kunst functioneert en er aan het idee waarachtig de nodige aantrekkelijke kanten kleven, zie ik er toch maar van af.
De reeds gecontracteerde draagmoeder heb ik afgebeld.

Tekening: Peter van Straaten

http://www.vkblog.nl/bericht/318056/Krijgt_oma_een_kusje%3F


Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s