De voor-assist

Geplaatst: 5 mei 2010 in sport, Uncategorized
Tags:, , ,

Op het plein, honderd meter  achter huize Mutlog, staat al meer dan een uur een moddervette André Hazes lookalike al even penoze-achtig het repertoire van z’n grote voorbeeld weg te ellebogen. Bevrijdingsdag. We zullen het weten.
De eigentijdse ellende begon natuurlijk vanmorgen om elf uur al. Voor omwonenden hét  ideale tijdstip voor een uitgebreide soundcheck als die zooi pas  om 18.00 uur plaatselijke tijd geacht wordt los te gaan. Ik verzeker je: met de basboxen was van meet af aan helemaal niks verkeerd.  Moeiteloos zocht het trillende koffieserviesgoed zich een goed heenkomen naar de rand van de tuintafel waarop deel I van de Stieg Larsson-trilogie me schaapachtig aanstaarde.
‘Mannen die vrouwen haten’.
Ik was er helemaal klaar voor. Jammer.
Het waren  slechts  inleidende schermutselingen.

Bij de intocht vanmiddag van een stelletje nostalgische,  trijpe  Canadese legervoertuigen met een hoog sexy ‘Hotlips’gehalte, had ik het opeens helemaal gehad met de feestelijkheden. De alternatieven heb ik ook niet zo 1-2-3 voorhanden. Maar deze tenenkrommende oubolligheid kan me, de belangeloze inspanningen van het nijvere plaatselijke comité ten spijt, compleet gestolen worden.

Het bevrijdende fietstochtje naar m’n soulmate, acht kilometer verderop, voerde me langs een sportpark in Huizen waar tientallen mannetjes in de basisschoolleeftijd gekozen hadden voor het ware tijdverdrijf op zo’n dag. Een voetbaltoernooi. Een plaatsje in de zon en uit de wind liet ik me voor een half uurtje maar al te graag aanleunen.
Je kunt lullen wat je wilt maar vergeleken bij de jeugdvoetballertjes van vandaag de dag, waren wij vroeger maar een stelletje armzalige pingeldozen.  Tenminste afgaand op wat ik op de Wolfskamer  aan me zag voorbijtrekken. In mijn herinnering zocht ons povere kluitjesvoetbal gewoon de kortste en in de praktijk vaak verre van eenvoudigste weg naar het doel. Als je de bal bemachtigd had, zette je je blik op oneindig. Een knappe jongen die zich er verder mee waagde te bemoeien. Afspelen kwam in ons woordenboek niet voor.
Voor mijn ogen ontwikkelde zich de ene na de  andere oogstrelende combinatie. Tikkie terug, tikkie breed, even die onvermijdelijke doodschop ontwijken en dan tenslotte die splijtende pass, afgerond met een achterommetje achter het standbeen langs.
Helemaal Barcelona, zeg maar.

Opeens moest ik denken aan die verslaggever van Studio Sport afgelopen zondag.
PSV-AZ.
M’n haarwortels begonnen stevig te prikken bij de volstrekt unieke term die de beste man, althans voor mij, aan het voetbal-idiolect toevoegde dat toch al overloopt van pure schoonheid. 
De maker van een doelpunt is, volkomen terecht,  een alom bejubelde kanjer. En als ie er in een seizoen veel in schopt,  is ie een held. Voor zulke mensen maken we ook lijstjes. Maar langzamerhand is er daarnaast een hoop waardering gekomen voor degene die zo’n doelpunt voorbereidt. Dat zijn toch de jongens die zich, dikwijls met gevaar voor eigen leven, door een verdediging vol criminelen slalommen, waarna zij de bal panklaar op de slof of knikker van een spits parkeren. Die mag er dan het beslissende laatste zetje aan geven.
In vaktermen heet zoiets: assist.
Ook daar worden klassementjes van bijgehouden.
En terecht.
Wie zondag de PSV-treffer scoorde tegen AZ, staat me niet meer helemaal bij. Zou zomaar ene Bakkal geweest kunnen zijn.
De assist evenwel werd geleverd door Affelay. En nu komt het:
DE VOOR-ASSIST was van Engelaar!!!!
Voor-assist? Wie bedenkt zoiets?
Plotseling was ieder balcontact  op dit Huizerse voetbalveld een treurige afgeleide van die uit de anonimiteit gesleurde voorbereiding op dat doelpunt. Want met een voor-assist ligt de weg natuurlijk helemaal open naar de voor-voor-assist . Om maar helemaal niet te spreken van die ene voor-voor-voor-assist (ingooi telt ook mee) die bij het opmaken van de rekening na twee keer 45 minuten wel eens van levensbelang geweest zou kunnen zijn. Ach, laten we elkaar ook maar geen mietje noemen: de feitelijke rudimentaire aanzet tot het allesbepalende doelpunt wordt al veel eerder gelegd: op de treeplank van de spelersbus.
Ik haastte me naar Beus voor een biertje.

Van het plein denderen de bassen van Bloed Zweet en Tranen regelrecht m’n maag in.
Met aanstekers.
En heel veel bewaking.
In uniform.
Het is tenslotte Bevrijdingsdag.

http://www.vkblog.nl/bericht/314043/De_voor-assist

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s