Hoezo: drievoudig?

Geplaatst: 23 februari 2010 in Uncategorized
Tags:, , , ,

JP de MP had in eendrachtige samenwerking met privé-Richelieu Maxime zijn derde (eigenlijk vierde) kabinet nog maar koud naar de sodemieterij geholpen of ‘onze’ jongens en meiden in Vancouver zorgden voor de broodnodige pleisters op de gapende wonden. Het lillende vlees ligt aardig open sinds ‘de Nacht van Verhagen’. Er valt amper tegen aan te likken.
Het was het weekend van de brekebeentjes. Het ene plakje zo mogelijk nog indrukwekkender dan het andere. Annette, die langzamerhand aardig wat know how moet hebben verzameld over de boardings all over the world, perste er als vleesgeworden blauwe plek op de 1000 meter, naast bakken vol frustratie, een tijd uit die slechts 0,02 sec. (..) verwijderd bleef van het allermooiste edelmetaal. Waarna we ons zonder al te veel illusies opmaakten voor het Konings- en Koninginnenummer.
1500 Meter dus.
Welgeteld acht jaar heeft het eeuwige talent Mark zich de pestpokken getraind om definitief af te rekenen met z’n reputatie van ‘net niet’. Zelden een gelukkiger mens gezien. Waarna Ireen, die de woorden ‘knallen’ en ‘keigaaf’voor ons een nieuwe dimensie gaf,  het klusje professioneel afmaakte. Vier jaar hopeloos op zoek naar zichzelf. Zou het haar recente coming out geweest zijn waarop het  ranzige deel van het journaille zich zo gretig stortte, die haar het laatste zetje gaf? In ieder geval zelden een trotse vader gezien, die z’n dochter zo hartstochtelijk knuffelde.
Drie keer goud, een zilveren en een bronzen. En er zitten nog twee in het vat. De media weten niet hoe snel ze telkens het medailleklassement tevoorschijn moeten toveren. En ze peperen ons haarscherp in dat zoiets geen kattenpis is voor zo’n klein landje.
Erica zal er intussen vast wel eentje op genomen hebben.

Op de lange ijzers doen we het dus leuk.
Een discipline die, eerlijk is eerlijk, in feite een onderonsje is tussen een handjevol enthousiaste landen. Maar stukken leuker dan het zielloze sleetje rijden. Het is al weer een eeuwigheid geleden dat we uitblonken in het krulletjes draaien. De tijd van Sjouk en Joan. De laatste stortte zich na de gouden tijden van weleer op een carrière als tv-commentator. De doktersdochter/circusdirecteur beperkt zich tegenwoordig enigszins stroefjes tot het aftrainen in tv-spotjes over Valpreventie voor bejaarden.
Het hardrijden op de schaats mag dan geen al te mondiaal gebeuren zijn, ook bij dat kunstrijden krijg je de indruk dat er de nodige onoverkomelijk drempels opgeworpen worden. Ben je bijvoorbeeld toevallig brildragend en/of hetero dan kun je het als ambitieuze kerel wel shaken in zo’n ijshal.
En dat is jammer.
Want er is toch waarlijk niks mooiers dan je na een geslaagde kür naar de boarding te haasten waar je je amechtig nahijgend in de armen van je privé-trainster stort. Onveranderlijk fossiele mutsen die slechts bijeengehouden lijken te worden door poenige bontjassen.
En dan maar zwaaien, natuurlijk.
En vriendelijk lachen.
Hoe besodemieterd je acrobatische nummertje ook was, je hebt er na afloop maar een big smile op te plakken.
Kunstrijden is een jurysport.
Sjouk moest het nog hebben van de dubbele Rittbergers. Maar met die simpele sprongetjes red je het tegenwoordig voor geen meter. Drievoudig moeten ze minstens zijn.
Ga d’r als jury maar aan staan om te checken of de Gay Pride inderdaad wel drie keer om z’n as gedraaid is. Zelfs in de vertraging krijg ik ze met de beste wil van de wereld niet op m’n zakjapanner.
Laten we maar gaan voor de ploegenachtervolging.
En de 10.000 meter.
De drieklapper voor onze IJskoning.
Daarna een paar Sven-loze maanden graag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s